I siste nummer av Utdanning, medlemsbladet til Utdanningsforbundet, har Inge Eidsvåg ein kronikk som eg tenkte eg ville trekke fram litt frå. Han skriv om lærarar i skjønnlitteraturen. Hamsun hadde ikkje noko godt tilhøve til lærarar, verkar det som. Han skildrar visst spesielt lærerinnene som lite å samle på.

Men Eidsvåg, som var rektor på Nansenskolen, har ei liste med positive omtalar av lærarar i litteraturen. Best kjent er nok Bård skolemester i Bjørnsons En glad gutt frå 1860. Eidsvåg har også merka seg den blinde rektoren i Fusker du av Nordahl Rolfsen i Lesebok for folkeskolen frå 1928, Ei anna er Trine Torgersen i romanen av samme namn av Magnhild Haalke frå 1940. Johannes Vik er læraren i romanen Løgneren av Martin A. Hansen frå 1950 og i 1952 skriv Tarjei Vesaas om ei lærarinne i novellen Vesle-Trask i samlinga VIndane. Tre år seinare, i 1955, skreiv Jens Bjørneboe i romanen Jonas om overlærer Jochumsen, alle desse lærarane er skildra at dei har kunnskap, klokskap og kjærleik til barna, skriv Eisvåg.

Eg har ikkje lese nokon av av dei. Det burde eg ha gjort alt på lærarskulen, og slik blitt inspirert til eigne gode gjerningar.