I dag hadde eg ein god samtale med Torbjørn Greipsland i Askim, han har vore ein periode hos familie i Singapore, men er no på heimleg jord att. Han fylgjer med på det eg skriv på blogg og wiki og kommenterer gjerne det eg skriv. Det set eg stor pris på. Han inspirerte meg til å gå til skrivekråa mi og lage eit par artiklar. Geir skreiv også i dag, så då auka talet på artiklar med seks nye i dag. Det trur eg var eit godt resultat.

Romjula har eg jo nytta mykje av tida til å sjå på sjakk-VM frå Samarkand. NRK sender heile dagen frå klokka 11, og med gode folk til å kommentere vert det ganske interessant. Mange norske er jo med, og det er spennande å sjå korleis Magnus Carlsen klarar seg i striden. I går vann han hurtigsjakk, no står kampen om lynsjakk, den blir avgjort i morgon.

I kveld starta vi på eit nytt år på Setesdalswiki. Vi lagar jo datoartiklar med hendingar om kva som skjer i Setesdal og det er jo best når slike artiklar er ferdige før datoen kjem.

Til dette fekk eg hjelp av Sigmund, ein telefon til Sunnmøre var alt som skulle til, så ordna han det. Han overtok jo den tekniske drifta av Setesdalswiki etter Helge, men han har ikkje arva skrivetrongen min, så skrivinga må eg halde på med sjølv. I kveld vart det ein artikkel om historikaren Jan Helge Munksgaard, den er basert på artikkelen om han på Wikipedia. Men den blir gjerne litt endra på Setesdalswiki,

Eg har lånt Agder Historielag Årsskrift nr. 83, 2007 av Thor Gunnar Hansen og prøver å skrive om dei som har skrive artiklar i dette årsskriftet. Det kjem nok til å ta si tid, truleg vert det nytt år før eg er ferdig. Slike årsskrift med mange artiklar er interessante og varierte, det er plass til mange sider av livet mellom permane. Dermed blir det til at eg les litt og skriv lite.

Kvar helg kjem eit vedlegg til avisa Dagen. Det heiter Korsets Seier og var tidlegare gitt ut av pinserørsla. Her kan journalistane i Dagen finne plass til større artiklar som ikkje høver så godt i papiravisa. I utgåva før jul hadde dei ein artikkel om ei kvinne som hadde samla 465 julekrybber. Då eg i romjula kom til å lese om henne, slo det meg at noko var kjent, og litt meir gransking synte at det var kona til misjonær Asbjørn Haugen, som var i Bangladesh. Ettersom søster mi Solvor Rasmussen og mannen hennar, Gaute, også var i Bangladesh for Santalmisjoen, så var forbindelsen der.

I kveld vart det difor ein artikkel om Asbjørn på Setesdalswiki. Han var frå Halden og vart prest der då han kom heim frå misjonærtenesta. Eg skulle nok ha skrive om Aslaug også, men det får vente til i morgon, for eg er blitt så forkjølt at eg nok heller vil ha litt varm melk med honning, eg fekk honning i julegåve i år, og så vonar eg at eg søv krimsjuka av meg.

Bøker er den beste julegaven. Slik prøver bokhandlarane å få oss til å handle bøker, og under vårt tre var det fleire prov på at dei hadde lukkast med slagordet sitt. Sjølv fekk eg tre romanar og ei sakprosabok, og dei blir slukt i tur og orden. Sakprosaboka er neppe til å sluke, men heller se hva jeg kan bruke” som det heiter. Den heiter Kristne strateger og har artiklar om 30 personar som var med i å forme landet vårt, kyrkje og kristenliv på kvar sin måte.

Til Reidun hadde eg funne noko ganske så originalt, truleg finst det bare eitt eksemplar. Det var ein innbunden årgang av bladet Familien frå 1974, altså 50 år gammal. Det er mange oppskrifter dder, og eg veit at ho lkar oppskrifter, særleg strikkeoppskrifter. Men 50 år gamle, eg vonar dei er så gamle at dei no er blitt moderne att.

Vi feira jul med Jorunn og Ole Thorvald, og Jorunn skulle nok gjerne ha bladd litt meir i den boka, for har ein strikkedilla, så er ein hekta. Ho må nok snart kome ein tur frå Lyngdal for å sjå. Ole Thorvald hadde funne eit par bøker på Gjenbruken i Lyngdal der han stiller opp på vakter. Ei handla om Kvås folkehøgskole, noko frå den kjem nok på Setesdalswiki etter kvart.

Men no er det tid for å vende tilbake til bøkene før det blir alt for langt på natt.

Dersom det hadde vore ein medisin som motverka gløyming, trur eg det kunne vore ein vinnar, i alle fall om den var reseptfri. For kven av oss er det som ikkje har gløymt noko vi absolutt skulle hugse. Om ein måtte innom legen for å få resept, ville nok mange ha gjort det også.

I går var vi til Kristiansand for å få høyre kva legen meinte om blodprøven eg tok måndag. Eg har begynt å ta med Reidun på slike turar, for to hugsar betre enn ein, og ho har full kontroll på dei medisinane eg tek, det er ho som fyller dosetten kvar veke etter lista vi har fått frå legen.

Denne gongen var det ein ny lege, eg har lenge gått til Tor Kristian Støle, men no var det Lars Riud Rysstad som hadde overteke. Vi kunne nok ha prata mykje saman om Setesdal og Rysstad, for sjølv om han ikkje hadde budd der, var han godt kjent. Men vi heldt oss til det vi skulle snakke om, og han kunne fortelje at prøvene var fine, så i grunnen var det bare å halde fram med medisinane eg brukar å ta. Sjølv kjenner eg meg i høveleg form og hadde ikkje noko å peike på.

Ein av dei medisinane eg brukar er visst blitt svært populær for folk som skal slanke seg, så den er det vanskeleg å få tak i. Den kjem på ein penn, og så stikk ein seg ein gong i veka. Men apoteket har så lite av den at eg fekk bare for ein månad, til vanleg får eg for tre månader om gongen. Men så lenge eg får for ein månad, er eg jo nøgd. Godt er det når også legen er nøgd.

I morgon skal eg ha ein prat med legen på sjukehuset i Kristiansand, difor måtte vi ein tur dit i dag for at dei skulle få litt blod å analysere, slik at vi kunne ha noko å snakke om i morgon.

Prøvetakinga er no utanfor sjølve sjukehuset, og då eg kom inn, var det ikkje mange som venta, men det stod nokre framom luka, så då tok eg ein kølapp. Men eg gløymde å registrere meg i luka, og plutseleg kom ein bioingeniør og ropa opp mitt nummer, det var visst blitt litt surr på tavla som eigentleg skulle rope.

Vel inne var det bare å rulle opp ermet og rette fram armen. Ho stakk, men årene mine likar å rulle unna, så ho måtte gje opp på høgre armen, men på venstresida vart det treff. Fem glass seinare var det bare å gå ut att til bilen, Reidun var sjåfør og hadde hatt ein runde og venta litt utanfor, men så bar det heim att.

Med den flotte nye vegen går jo turen fort, og i dag skulle eg hatt mobilen med og teke eit bilete, for det varei låg sol og strålande morgon. Men den låg heime ved senga, så det var det ikkje noko av.

Vel heime kom akkurat naboane Steinar og Ellen forbi, så då fekk vi ein prat med dei, dei tek turen rundt Kigevannet når høva ligg til rette for det, men dei går også i Furulunden når dei vil ha litt variasjon.

For meg var det godt å ta ein formiddagsstrekk, Reidun ville på butikken, og så gjekk dagen som han pleier etter det. I kveld vart det endåtil ein ny artikkel på Setesdalswiki.

Mange har spurt om det er høve til å høyre Valle Radio etter at programmet er sendt. Grunnane kunne vere så mange til det, alt frå at ein fekk ein telefon eler besøk til at ein ikkje var heime då programmet gjekk. Då har eg måtta svare at ei slik teneste, podcast om du vil, det har vi ikkje.

Men no er det planar om å endre det. Styret har hatt møte, og dei fann ut at det vil vere naturleg å knytte det opp mot Setesdalswiki, som jo lenge har lagt ut programma som nettsider, der ein også kan klikke seg inn på informasjon om mange av gjestene vi har med i studio. Så no er det lagt ut lenker til nokre program som ein start, og så vil det kome fleire etter kvart. Programma er delte opp, slik at du kan velje å høyre andakten eller den aktuelle timen, og ikkje treng å høyre gjennom alt for å kome til det du har mest lyst å høyre. Men av og til har nok teknikaren gløymt å lagre i små bolkar, så då vil det bli større deler av kvelden du vil få høyre.

Her finn du lenker til programmet for 6. desember 2023

Måndag var Thor Gunnar Hansen innom oss, han ville at eg skulle legge inn nokre artiklar han hadde skrive i artikkelen om han på Setesdalswiki. Det var jo ei sjølvsagt glede å kunne gjere det, så no er artikkelen om han oppdatert med dei artiklane. Eg fekk låne dei aktuelle tidsskrifta også, og i går og i dag har eg kost meg med å lese om mange emne.

I ein av artiklane møtte eg meg sjølv, ikkje i døra, for det tyder noko anna. Men det var ein artikkel om ein båt, DS Lindesnæs/MS Jøsenfjord. Den båten kjende eg att, for eg jobba ombord på den nokre veker i 1966, like etter at eg var ferdig med gymnaset. Då gjekk han i indre Ryfylke, kvar dag om morgonen frå Vadla i Jøsenfjorden eller ein annan stad i indre Ryfylke og så til Stavanger. Om ettermiddagen var det å styre innover i fjorden att. Båten hadde bildekk, så av og til hadde vi med bilar, men eg hugsar nok best alle kassane med tomatar og agurk som vi hadde med frå gartnaria i Ryfylke som skulle til grossist i Stavanger. Tomatar var billige der den gongen, så eg åt mykje tomat den sommaren.

Av og til hadde vi også med kyr eller ein hest, dei fekk ei presenning under magen og vart løfta ombord med vinsjen. Så stod dei under bakken framme til dei skulle av att. Etterpå var det å spyle bort skiten. Men eg visste ikkje at båten hadde gått på Sørlandet før han kom til Rogaland, så den artikkelen var interessant å lese.

I føremiddag fekk eg ein telefon, det var Thor Gunnar Hansen som var på tråden, som vi seier, sjølv om telefonane for lengst er blitt trådlause. Han ville gjerne kome ein tur til Eskeland, om det passa for oss. Og det gjorde det, så han sette seg i bilen og kom ein tur. Med seg hadde han tre hefte eg kunne få låne og nytte til å legge inn stoff på Setesdalswiki. Han hadde skrive artiklar i desse hefta, og ville gjerne at artiklane skulle kome med i artikkelen om han på Setesdalswiki. Det er no gjort.

Før han rakk å kome, fekk eg ein telefon frå Jørund Georg Jore, teknisk sjef i Valle Radio. Han og Ørnulf Hasla har eit prosjekt saman der Setesdalswiki er involvert, så kan hende vil du som les bloggen og er innom på wikien sjå endringar knytta til Valle Radio om ei stund.

Å vere til nytte også etter at ein er blitt pensjonist, det er jo noko ein kan fundere på. Det er jo nokre grenser for gamle folk, dei er ikkje så spreke som dei var, så det gjeld å finne ei form som kan fungere. Eg har no fått ein arbeidsplass for skrivinga mi som skal inspirere til litt meir skriving, slik eg fortalde om i bloggen min. Så no er det nok helst bare meg sjølv det står på.

Denne helga er Stein og Margunn på besøk, og vi har ominnreda i stova for at eg skulle få ein ny skriveplass. Til no har eg hatt ein datqamaskin på eit bord framfor stolen eg sit i når eg ser på tv. Det er jo lagleg, for då kan eg kombinere dei to aktivitetane utan å byte plass. Men det fører nok til at eg ser meir enn eg skriv. No kan det bli andre tider, kanskje.

I alle fall var det høveleg å få ordna dette, som eg har tenkt på ei stund, så takk til Margunn og Stein for jobben med å rigge ein ny skriveplass for meg.

Den gamle skriveplassen var forresten litt farleg. På veggen over meg hang eit bilete eg kjøpte i Bergen for over 50 år sidan. Det har vore med oss gjennom ulike flyttingar nordover og sørover att. Det har blitt hengt opp på veggen utan noko meir kontroll, men ein dag sist veke rauk snora det hang i, og eg fekk biletet i hovudet. Heldigvis, kan ein seie, for hadde det falle heilt ned på golvet, hadde kanskje glasset blitt knust. No var det like heilt, og hovudet ,mitt tok heller ikkje skade.

På den nye skriveplassen er det ingen slike farer.