Dersom det hadde vore ein medisin som motverka gløyming, trur eg det kunne vore ein vinnar, i alle fall om den var reseptfri. For kven av oss er det som ikkje har gløymt noko vi absolutt skulle hugse. Om ein måtte innom legen for å få resept, ville nok mange ha gjort det også.

I går var vi til Kristiansand for å få høyre kva legen meinte om blodprøven eg tok måndag. Eg har begynt å ta med Reidun på slike turar, for to hugsar betre enn ein, og ho har full kontroll på dei medisinane eg tek, det er ho som fyller dosetten kvar veke etter lista vi har fått frå legen.

Denne gongen var det ein ny lege, eg har lenge gått til Tor Kristian Støle, men no var det Lars Riud Rysstad som hadde overteke. Vi kunne nok ha prata mykje saman om Setesdal og Rysstad, for sjølv om han ikkje hadde budd der, var han godt kjent. Men vi heldt oss til det vi skulle snakke om, og han kunne fortelje at prøvene var fine, så i grunnen var det bare å halde fram med medisinane eg brukar å ta. Sjølv kjenner eg meg i høveleg form og hadde ikkje noko å peike på.

Ein av dei medisinane eg brukar er visst blitt svært populær for folk som skal slanke seg, så den er det vanskeleg å få tak i. Den kjem på ein penn, og så stikk ein seg ein gong i veka. Men apoteket har så lite av den at eg fekk bare for ein månad, til vanleg får eg for tre månader om gongen. Men så lenge eg får for ein månad, er eg jo nøgd. Godt er det når også legen er nøgd.