Ein ting er å kunne skrive sakprosa, til dømes artiklar på Setesdalswiki om folk og hendingar i Setesdal og andre stader. Noko anna er å kunne skrive ei forteljing, slik ein romanforfattar gjer det. Romanar og noveller, det vi kallar skjønnlitteratur, er ein eigen sjanger som krev at ein kan skrive ei fortelling.

Eg kan nok skrive litt poesi også, sjølv om det helst blir leilighetsdikt som sangar til bryllaup og konfirmasjon. Når ein veks opp i ein sangglad heim, får ein med seg nokre slike gjennom åra. Eg er glad for å ha kunna hjelpe folk som gjerne vil ha ein sang til slike merkedagar, så når eg får nokre stikkord, så kan det fort bli både tre og fem vers.

Men kan hende er det ikkje så ofte vi syng saman på den måten lenger, i staden blir det sett på ei plate med ferdig innspelt sang. Det er eit tap, for fellessang knytter oss saman på ein særegen måte. Det blir sagt at eit kor som syng saman, etter kvart også synkroniserer pusten.

Men å skrive ei novelle, det er noko anna. Då skal ein kunne fortelje ei fortelling eller ei historie på ein slik måte at det fangar interessa til lesaren og dreg han gjennom side etter side. Lars Rustbøle var ein slik forfattar, frå hans skrivemaskin kom det visst over 70 bøker gjennom eit langt liv. Eg har eit lite prosjekt på Setesdalswiki om å skrive om bøkene hans, det blir bare korte fakta, men det er likevel litt å fortelje om. Bøkene hans er etter kvart blitt borte frå biblioteka, det er kanskje eit sakn. Sjølv skaffa eg meg nokre av dei då det var boksalg i Valle. Kan hende skulle eg lese litt og sjå om eg kan lære noko?

I dag hadde eg gleda av å samarbeide med Siri om artiklar på Setesdalswiki. Eg har ei bok frå 1941 om misjonærar i Kinamisjonsforbundet. Den har bilder og små biografiar om dei som hadde hatt teneste frå starten i 1891.

Ettersom boka er falt i det fri og ikkje har copyright, kan ein i prinsippet legge inn teksten og bilda på Setesdalswiki. Så det starta vi på, eg på å skrive, ho på å legge inn bilder.

Eit slikt samarbeid er svært motiverande for meg, så eg ser fram til fleire økter om Siri har høve til det.

Ein kan ikkje anna enn å bli imponert av desse folka som for over hundre år sidan reiste til andre sida av verda for å fortelje om det dei opplevde som det største i livet. Menn og kvinner forlet heimane sine og familie for eit usikkert liv, nokre døydde og fekk ei grav langt borte frå heimlandet. Etter lange periodar ute kom dei heim for å fortelje om arbeidet før dei igjen reiste ut.

I denne tida var det samarbeid med kyrkjelydar i USA, der var det nordmenn som hadde starta skule for utdanning av misjonærar. Eg bør vel etter kvart også skrive om Red Wing Seminary også.

Heldigvis held Geir på med mykje lokalt stoff, han er svært god til å leite fram kjelder om lokale tilhøve, så samarbeidet fungerer også på den måten. Snart rundar vi eit nytt hundretal også.

Av og til kan eit feilkjøp vere eit godt kjøp. Slik var det då eg gløymde å avbestille ei bok i Bokklubben. Eg har vore medlem lenge og brukar å hugse å avbestille, men av og til blir det ein glipp.

Dermed låg eit dobbeltbind i postkassen ein dag: Rigels øyne og Bare en mor. Bøkene er av Roy Jacobsen, som er ein produktiv forfattar med ei lang liste utgjevingar:

• Fangeliv – noveller, Cappelen (1982)
• Hjertetrøbbel – roman, Cappelen (1984)
• Tommy – roman, Cappelen (1985)
• Det nye vannet – roman Cappelen (1987)
• Virgo – roman, Cappelen (1988)
• Det kan komme noen – noveller, Cappelen (1989)
• Ursula – barnebok, Cappelen (1990)
• Seierherrene – roman, Cappelen (1991)
• Fata Morgana – roman, Cappelen (1992)
• Den høyre armen – noveller, Cappelen (1994)
• Trygve Bratteli. En fortelling – biografi over Trygve Bratteli, Cappelen (1995)
• Ismael – roman, Cappelen (1998)
• Grenser – roman, Cappelen (1999)
• Fugler og soldater – noveller, Cappelen (2001)
• Det nye vinduet – noveller, Cappelen (2004)
• Frost – roman, Cappelen (2003)
• Hoggerne – roman, Cappelen (2005)
• Marions slør – roman, Cappelen (2007)
• Vidunderbarn – roman, Cappelen Damm (2009)
• Anger – roman, Cappelen Damm (2011)
• De usynlige – roman, Cappelen Damm (2013)
• Hvitt hav – roman, Cappelen Damm (2015)
• Rigels øyne – roman, Cappelen Damm (2017)
• På randen av Vigeland – selvbiografisk fortelling, Cappelen Damm (2019)
• Mannen som elsket Sibir – roman, Cappelen Damm (2019)
• Bare en mor – roman, Cappelen Damm (2020)

Og så vart eg oppslukt. Hans skildring av kystlivet på Helgeland like etter 2. verdskrigen er svært truverdig. Barrøy-serien har fire bøker, eg bør vel lese dei to første også.

-Vi treng litt hjelp med ei kake, sa søster Jorunn til meg på telefonen.

Eg er ikkje den som let meg be to gonger når det gjeld kaker, så eg ønska dei velkomne til Eskeland. Dei hadde vore ein tur vestover og fått med seg litt av kvart frå broder Hermund på Ålgård som dei hadde med. I tillegg hadde dei nokre bøker av Lars Rustbøle, så eg kunne få noko å skrive om på Setesdalswiki også.

Etter nydeleg kake Drømmen og hyggeleg prat om mangt og mykje, mellom anna om Lunsjkonserten i Lyngdal konserthus i dag, med Ilze Jaunzeme og Sverre Eftestøl, om vikarorganistoppgåver i påska i indre bygder og om samvær med søsken som eg hadde stått over.

Dei har sett på serien Alle mot 1 på laurdagskveldane, så vi sette på TV for å sjå den, vi også. Der fekk vi endåtil sjå vår norske snooker-helt Kurt Maflin og tippe på kor mykje vatn som kunne flyttast med svampar frå ei bøtte til ei anna av ein gjeng handballspelarar.

Så tok dei turen tilbake til Lyngdal og vi sette på TV for å sjå på snooker-VM der vi fekk eit av dei lengste partia eg har sett. Til slutt måtte fjorårets verdsmeister sjå seg slegen av ein utfordrar, så no blir det spennande å sjå korleis det går vidare fram mot finalen neste sundag.

Eg har samla litt på bøker av Lars Rustbøle for å skrive om dei på Setesdalswiki. Difor hugsa Margunn på meg då det kom eit spørsmål etter bøker av han på ei intern mail-liste for bibliotekarar. Ho lurte på om eg kunne vere av med nokre av bøkene mine.

Det kunne eg jo gjerne. Eg leita fram nokre av dei eg hadde, og det synte seg at eg hadde tre eksemplar av Brudesøljen, ei bok som kom i 1933 og sidan kom i mange opplag. Bøkene hans kom i det heile i mange opplag, noko av dette kan ein lese om i artikkelen om han på Setesdalswiki.

Men først må eg jo skrive om bøkene på Setesdalswiki. Det blir bare bibliografisk informasjon om årstall for utgjevingane, sidetall, forlag og illustratør, om eg finn informasjon om noko slikt.

Førsteutgåva av Brudesøljen hadde omslag teikna av Trygve M. Davidsen. Det blir nok ein artikkel om han også, og han hadde artikkel på Wikipedia, så då blir det ikkje så vanskeleg. Å finne informasjon om De unges forlag, det er kanskje ikkje like enkelt, men eg får sjå kva eg finn.

Eg var ikkje klar over at Valle Radio hadde sending også i går kveld, eg trudde at det ikkje var noko onsdagssending etter dei strålande kveldane med påskesending. Difor gjekk eg ikkje inn på nettsida i går kveld for å høyre nærradio frå Valle. Dermed gjekk eg glipp av dette programmet:

Den siste tida har eg lese ein roman av Maryan Keyes om ei kvinne som var lagt inn på ein klinikk for avrusing etter langvarig bruk av rusmidlar. Rachels ferie heitte boka og det var sterkt å lese den. Sidan lånte eg oppfølgjaren, den kom 20 år etterpå, då er Rachel sjølv blitt terapeut på klinikken.

I dag kom eg over ein film på Netflix med tittelen 28 dagar, den handla om det same. Medan det i boka var tale om tre månader, var det i filmen bare fire veker. Så kom journalisten tilbake til venner i byen, og dei ville lage fest for henne, ville skåle og feire at ho var tilbake.

Men då vende ho ryggen til det gamle livet og gjekk frå dei sjølv om ho vart kalla festbrems og anna mindre fine ting.

Både filmen og bøkene var tankevekkande. Sjølv har eg vore totalist heile livet, ikkje minst vart eg det prinsipielt då eg var rektor på folkehøgskolen og såg kva alkohol førte til hos unge som skulle ha fest.

Det er godt mogleg å ha fest utan å ruse seg, truleg er det minst like godt som med rus, og så er det ikkje bakrus.

Så er påskedagane over og vi er tilbake til kvardagar att. Niklos K. Besteland var usikker på om det skulle vere sending i kveld og ringde meg for å høyre om eg visste noko.

Men Siri Johannessen sa alt før helga at det ikkje kom til å bli sendingar fleire veker rundt påske, for studio skulle riggast til påskesendingane. Dette var ein av desse dagane, og det er neppe sending i morgon heller. Denne første veka etter påske skulle folk møtast for å sende ut brev med gåvekort til alle som vann i rebusar og andre oppgåver.

Så sjølv om Niklos hadde budd seg på eit program i kveld, må han nok vente ei veke på å få presentere sin kjære orgel- og kyrkjemusikk gjennom radioen.

Eg fortalde at det var Stein Føreland Straume som hadde vunne varmepumpa, førstepremien i påskelotteriet i radioen. Han hadde ikkje høyrt det direkte, lista med vinnarar vart lesen opp langt ut på natta.

Med det gode resultatet frå påskebasaren blir det i alle fall mogleg for Niklos å presentere ny orgelmusikk også komande år.

Sjølve påskehøgtida er over, men påsketida er tida mellom påske og pinse. Torbjørn Greipsland skreiv litt om oppstandelsen på Facebook i dag, og eg kopierer noko av det han skreiv:

I kveld droppa eg å høyre på Valle Radio fram til halv tolv. Difor kan eg ikkje rapportere så mykje på bloggen. Men eg ringde inn på den siste rebusen og svarte bilbelte til Jorunn Lund Harstad som tok telefonen. Men det var ikkje eg som kom inn og fekk ein samtale med folka i studio eller fekk gjette på eit dialektord eller å høyre ein lyd. Det var i grunnen like godt, for eg hadde ikkje klart dei.

Jorunn fortalde at det var god stemning i radioen før det no skulle vere trekking. Det var det også hos dei som ringte inn. Då var det selde over 28.000 lodd. Brutto inntekt vart med det over 280.000 kroner. Sluttsummen vart 282.460 kroner. Stein Føreland Straume vann varmepumpa som var førstepremien.