Svensk TV2 hadde i kveld orgelkveld med fleire program knytta til instrumentet som har sitt eige program i Valle Radio. Eg oppdaga det ikkje før litt for seint, så eg kom inn i det då det handla om orgelkonkurranse.

Gjennom åra har Niklos mange gonger fortald om organistar som har vunne orgelkonkurransar når han har presentert kven som skal spele eller kven som har komponert musikken. I kveld fekk eg eit betre innblikk i korleis det går føre seg, og gjesten i Kulturstudion hadde også vore med på slike konkurransar og stadfesta at det var slik dei fungerte.

Vi fekk høyre utdrag av stykka utøvarane spelte i konkurransen og høyre korleis dei var nervæse og sjå korleis dei førebudde seg.

Siste del av kvelden vart det sendt ein orgelkonsert frå Berliner Dom med Cameron Carpenter. Det var eit namn som var godt kjent for meg frå den tida eg fylgde med på den internasjonel lista Piporg-l, der namnet hans ofte var nemnt.

No startar ein ny sesong med orgelprogram i Valle Radio. Eg ønskjer både Niklos og Siri, som byter på å presentere musikken lukke til med å presentere verdifull, men diverre ikkje alltid så kjent musikk.

I neste veke startar den nye sesongen i Valle Radio. Det var årsmøte og planleggingsmøte på Sæbyggjen onsdag, og i dag fekk eg lista over sendingane i hausten tilsendt frå Ørnulf Hasla, vår emninete styreformann og redaktør. Han stiller sjølv sterkt som programleiar i haust, i ein travel kvardag finn han plass til å glede lyttarar i bygd og by. Det er jo målet med ein lokalradio, vi er ikkje forum for negativ kritikk, men for å løfte kvalitetane på bygdene både i Setesdal og andre stader om det høver slik.

Eg ser av lista at eg er sett opp på tre sendingar i haust, første gongen 30. september. Det gleder eg meg til. Denne sesongen får vi også høyre opptak som Britta Lise gjorde for mange år sidan og som ho har hatt liggjande på MD, no kjem dei til sin rett. Truleg har eg også nokre opptak på MD liggjande, men dei er nok sende, tenkjer eg.

Radiogjengen held trufast på med å skape glede på bygda. Vi starta i 1997, så om to år er det sølvbryllup. Mange entusiastar har vore med gjennom åra, nokre er borte, mellom andre initiativtakaren Hallvard Kjelleberg som døydde alt for tidleg. Andre flytta frå Valle og slutta med radio av den grunn. I år kjem Kristin Laasbye Sagneskar med i gjengen. Ho er med Ørhulf i studio alt komande veke.

Her kan du sjå oppsettet eg fekk frå Ørnulf i dag:

Valle Radio program hausten 2020

I dag var Øystein Berg innom ein tur. Han hadde vore i Farsund og var på veg opp til Berg igjen, men i staden for å kjøre rake vegen opp Lyngdalen, valde han å ta vegen om oss. Det var særdeles hyggeleg å kunne mimre om gamle dagar. Vi hadde jo mange år saman i andre etasje av det gamle kommunehuset i Valle.

Men alt har si tid, og tida som lærar for utlendingar i Valle som skulle lære norsk er over for oss begge. Han slutta året etter at eg hadde gitt meg. Vi snakka mellom anna om all kjøringa, eg til Mandal kvar fredag og oppover att på sundagen, han med kjøring  frå Farsund til Valle og seinare frå Berg.

Den kjøringa saknar eg ikkje, men eg saknar det gode kollegiale fellesskapet vi hadde. Han sakna heller ikkje kjøringa. Sjølv om vegen oppover no er blitt svært god frå Rysstad til Valle, sa han at vegen likevel verka å ha blitt lenger enn då han tok turen kvar dag.

Helge hadde med eit elpiano då han kom frå Oslo siste gong, og Øystein måtte jo prøve det. Han undra seg over at eg spelte så lite piano i Valle, vi hadde jo så godt eit instrument i klasseromet. Men eg var opplært på salmesykkel og lærte aldri pianistisk spel, mitt spel på piano var hakking sjølv om eg kunne spele ei salme eller ein sang etter noter. Når han sette seg til pianoet, song heile romet sjølv om han ikkje spelte etter noter.

I kveld var det årsmøte og planlegging i Valle Radio. Der skulle eg gjerne ha vore, det såg hyggeleg ut i Sæbyggjen og maten dei fekk frå Bergtun verka å vere førsteklasses. Var det kyllinggryte og marengskake, tru?

Men eg sat i Mandal og fekk ein kommentar frå Ørnulf om at eg skulle få programmet i morgon, dei vil visst ha med ein gammal mann til å lage program også til hausten.

Ut frå bileta ser det ut til at vi har fått ein ny medarbeidar. Kristin Laasbye Sagneskar. Ho har nyleg flytta til Valle, men har lange røter i bygda. Her ser vi henne saman med Liv Gunn Viki. Bak ser Kåre Rike, Torleif Harstad og Ronny Stavsholt framover mot hausten sine mange sendingar.

Eg tenkte eg skulle kalle bloggposten min i kveld for Indian summer, og det gjorde eg også. Mi forståing av ordet var at det kom ein strålande fin periode om hausten, og ettersom hausten er frå september til november, ville det høve godt.

Men så las eg på Wikipedia, og der er definisjonen slik:

Indian summer (indiansk sommar) er eit uttrykk som vert nytta om ein (uvanleg) varm, sommarliknande periode om hausten, ikkje lenge før vinteren. På den nordlege halvkula kallar ein det indian summer når han oppstår seint i oktober eller tidleg november (seint i april eller tidleg i mai på den sørlege halvkula), og i den gamle engelske almanakken vart det òg sett krav til at om ein skulle kalla det indian summer så skulle ein først ha hatt ein periode med frost. Indian summer kan vare eit par dagar eller fleire veker.

Dermed er ikkje dagen i dag og dagane som kjem og er melde med finver, ein ekte Indian summer.

Vi fekk besøk på terrassen i dag av Jean og Kåre. Det vart kaffi og Vestlandslefse, så eg let Tour de France sykle sin eigen klatreetappe i fred. Medan vi sat der, kom Lisbeth Flesjå forbi og vi kauka og ba henne kome opp i det gode selskap. Då fekk vi ein hyggeleg prat om laust og fast, mellom anna om korleis naboane omtalar husa vi bur i. Det synte seg at eg bur i Reidun sitt hus, og Kåre bur i Jean sitt hus. Mennene er visst ikkje så innfødde at dei blir omtalte, det endåtil at det er Kåre som sjølv i stor grad har bygd huset dei bur i.

Når det er sagt, er eg svært glad for å få bu i Reidun sitt gule hus på Eskeland. Her er Lisbeth på terrassen.

Då eg vaks opp, skaffa far eit trøorgel. Far var kyrkjetenar i Ålgård kyrkje og organisten var Karl Øvestad, så etter at vi hadde fått orgel, vart eg og syster mi, Jorunn, elevar hos han. Vi tok bussen til Sandnes, gjekk av på ein busstopp litt nord i byen og traska opp Tronesbakken for å ha speletimar der.

Sjølv om vi nok kappast om å få orgelkrakken heime nokre gonger, var i alle fall eg ikkje så habil som eg burde vore. Likevel lærte eg så mykje at eg kunne vere organist på Dale psykiatriske sjukehus då eg gjekk på lærarskulen. Sidan var det meir sportadisk at eg hadde teneste som organistvikar då vi budde på Stokmarknes, men etter at eg kom til Valle, vart det meir og meir sjeldan.

Jorunn tok etter kvart full utdanning som organist og var organist i Lyngdal i mange år og før det i Hobbøl då dei budde der. Dei skaffa seg piano og barna deira vart musikarar. Våre barn valde andre vegar, men Helge kjøpte seg eit elpiano som han klunka litt på. Men leiligheten hans i Oslo vart for liten eller kan hende for full av andre elektroniske duppedittar, så elpianoet havna hos Rønnaug i Nittedal. Der klunka Kristine litt på det av og til, men då han var austover i helga, vart det med til Eskeland. I kveld kom det inn i stova, og etter litt ommøblering fekk det plass under ei bokhylle.

Notesamlinga min sende eg i sommar til Sunnmøre, der kan kantor Margaret nytte den om ho vil det. No skulle eg nok hatt den, men eg får vel heller spele nokre koralar frå salmeboka så lenge. Fingrane går ikkje like lett til rett tast som før, augene treng briller for å lese noter, men sanneleg så vart det eit par salmetonar i kveld.

Eg har tidlegare skrive at eg likar når det kjem artiklar på Setesdalswiki. I dag fekk vi ein ny slik artikkel. Denne gongen var det teksten til eit program i serien Postludium. Programmet Postludium med pastoraler og litt til var eitt av programma i juli. Siri Johannessen deler villig av informasjonen ho formidlar munnleg i sendinga når vi kan lese heile teksten i ettertid. Om ein vil høyre musikken, kan ein gå inn på Spotify og finne dei komposisjonane som vart brukte.

Sjølv skreiv eg inn innhald i nokre av datoartiklane våre. Det ser ut til at det etter kvart har kome i gang nokre sosiale samlingar. I helga har det vore fleire konfirmasjonar. Dei er omtalte i Setesdølen og dermed har vi fått både namn og dato for når årets konfirmantar feira dagen.

Sjøl om det var ein fin dag i dag her i Mandal, valde eg å fylgje med på Tour de France., der Alexander Kristoff kjørte i gul trøye. Men det vart med den eine etappen i gult, i dag var det ein franskmann som overtok og kommentator Kaggestad spådde at han kom til å ha den i mange etappar framover.

Medan det i går var høljeregn, var det lettare i dag. Så lett var det at etter at Reidun hadde vore på butikken og handla risgrøt og rømmegrøt (det er laurdagsmiddag her i huset) gjekk ho i gang med gjærbakst og då eg tok min vanlege strekk, dufta det nybakt frå kjøkkenet.

Dermed vart det noko å feire med då Kristoff spurtslo alle og vann med ein sykkellengde i Nice i første etappe av Tour de France. I morgon kan han sykle i gul ledertrøye, men det spørs kor lenge han får ha den, for det var visst ein klatre-etappe i morgon, og han er vel helst for tung til å klare dei.

Men av norske syklistar er det bare han og Thor Hushovd som har sykla i gul ledertrøye i Tour de France. Truleg forsvarte han lønna si  for i år bare med det han gjorde i dag.

Så rulla saka om Trøndelag Ap vidare på skjermen og litt seinare kom Helge tilbake etter å ha vore ein tur i Oslo. Då kunne vi gå i gang med nokre av dei mange spørsmåla som hopa seg opp i avisene dei siste dagane. På laurdagar har Vårt Land 70 spørsmål, så det var nok å ta av.

Etter nokre dagar med stillstand i skrivinga på Setesdalswiki, tok eg meg på tak og skreiv inn torsdagavisa og laga artiklar om konfirmantane denne helga. Og så vart eg noko overmodig og delte artikkel om overskriftene i siste Setesdølen på facebook og twitter. Kan hende må eg gjere det litt oftare. Likes er jo alltid hyggeleg å få.

Då blir ikkje bare veret ute litt lettare, men også tankane til ein pensjonist.

I dag vart det ein dag med høljeregn her på Eskeland. Eg følte det bøtta ned.

Somme folk likar å gå på tur i regn. Eg er ikkje av dei, så eg heldt meg inne. Det er ok å oppleve høljeregn i dusjen, men elles ikkje.

Så sit ein inne og fylgjer med på tv der aktuelle saker slår kvarandre i hjel. Men i morgon startar Tour de France, og då blir det nok ikkje så mange nasjonale saker som kjem til å fylle mi tv-rute. For Norge har etter kvart fleire gode syklistar som kanskje kan kjempe i toppen.

Kampen om å nå toppen har elles fylt nyhetsmedia i ulike variantar den siste tida. Sjølv er eg lukkeleg over å sleppe å vere med i den kampen også.

Når eg snakkar med andre pensjonistar, er vi temmeleg enige om at vi har det godt og at vi helst vil ha det slik. Kan hende skulle vi gått i striden, vi også, men for min del kjem eg ikkje til å gjere det.

Eg såg ein film om ein eldre lærar som måtte ta tablettar før han gjekk til timen for å halde ut med ulike streker som  elevane fann på. Dei kan vere oppfinnsomme, ingen tvil om det. Eg er glad at det ikkje var mobiltelefon i den tida eg var lærar. I våre dagar ser det ut til at dei kan filme både heldige og uheldige episodar.

Og plutseleg så høljar det ned, ikkje med regn, men med anna utriveleg. Då er det sanneleg endåtil betre med høljeregn.

I går kveld hadde Niklos K. Besteland kanskje for første gong eit Postludium med bare sang. Ha hadde funne nokre fine perler å dele med oss under tittelen Frå Armenia til Amerika:

Sang fra Armenia til Amerika, med Niklos K. Besteland

• Makar Ekmalien (1856–1905) (musikk)/trad.: «Førebuing», første ledd i den armenske juleliturgien sunget av koret ved det Pavelige Armenske Kollegium i Roma. Kantorer er Raphael Andonian og V. Oulouhodjian.
• Antifonen «Angelus autem domini», andre ledd i den gregorianske messen Salve festa dies. Sunget av koret i klosterkirken St. Maurice i Clervaux (Luxemburg).
• J.S. Bach (1685–1750): To koralharmoniseringer for kor og blåsere, fremført av Gütersloh Bachkor dirigert av Hermann Kreutz:
  • Mel. Stralsund 1648: «Lobe den Herren» (BWV 57).
  • Mel. Johann Crüger: «Nun danket alle Gott» (BWV 252).
• To religiøse folketoner sunget av Johannes Daasvand (1884–1955):
  • Brorson: «Vaar brudgom ei lenge nu borte vil blive».
  • Kristi Morken: «Himmelske Fader, Din hjælp mig forlæne».
• Trad.: «Deep River», gospelsang sunget av Mahalia Jackson. Fra albumet Let’s pray together (1964).