Medan Rønnaug og familien er på ferie, har dei omadressert Aftenposten til oss. Frå før har vi Setesdølen, Lindesnes, Fædrelandsvennen og Vårt Land. Det blir fem aviser på mange av dagane, sjølv om ikkje alle kjem ut kvar dag.

Sjølv for ein aviselskar kan det bli i meste laget.

Men det er mykje å følgje med på og lese om. I dag var hovudsaka i Vårt Land ein stor artikkel om ein vanskeleg personalsituasjon i kyrkja på Jørpeland i Ryfylke. Etter å ha lese den, kunne ein nok konkludere med at kyrkja er ingen sundagsskule, om ein med sundagsskule meiner god og snill og grei med alle. Heller ikkje sundagsskulen var slik alltid., forresten.

I Fædrelandsvennen handlar det mykje om Sørlandsnyhetene, som visst er ei side på Facebook der ein kan kritisere politikarar i bystyret i Kristiansand anonymnt, karakterisere dei, eller rettare karakterdrepe dei, så å vere bystyrepolitikar i Kristiansand er heller ingen sønsdagsskule om ein legg same definisjonen til grunn. Men der får politikarane pengar ut av dansen, for debattane er så lange og intense at dei ikkje rekk over saklista, og så må dei ha ekstra møter med ny utbetaling av godtgjersle.

I Kristiansand har dei kvar haust ein Protestfestival, programmet for den var visst klart no, men eg har ikkje sett det enno. Om politikarane stiller opp der, veit eg derfor ikkje, men sjølv om den heiter Protestfestivalen, har den meir eit preg av å vere ein dialogfestival.

Og dialog er godt, om folk set seg saman og snakkar for å forstå kvarandre, då kan det endåtil blir fred i Midt-Austen, las eg ein stad. Men om dei lukkast på Jørpeland eller i Kristiansand eller i Valle, det vil tida vise.

Eg er glad eg slepp å kjøre til Arendal så ofte. No har vi vore der eit par gonger i vår i samband med at Reidun fekk problem med auga og augeavdelinga for Sørlandet Sykehus held til i Arendal. På gode vegar aust for Kristiansand går turen unna, og det er jo flott å sjå at den nye vegen vest for Kristiansand også tek form.

Kvar gong vi kjører forbi, undrast vi oss over koleis dei greier å halde hjula i gang når det gjeld logistikken i arbeidet: At ein gravemaskin skal vere her eller der, at lastebilane skal kome til rett tid, at betongbilane skal levere betong når det er klart til støyping. Alt det planleggingsarbeidet som må til, det krev systematikk og orden i mange ledd.

Så kjem vi aust for Kristiansand, og der blir det annan fart, då går det opp i 100 km i timen og mila blir fort lagde bak oss. Det er nesten alltid nokon som har meir hast enn andre, så ein må ha augo med seg i speil og elles og kan ikkje bruke mykje tid på alle duppedittane som kunne vore greie å bruke, til dømes for å justere vinden frå aircondition når det går ut over dagen og sola varmar eller å finne nyhetene på heil time.

Mange likar å  ha høg musikk på når dei kjører, av og til kan vi høyre bilar utanfor huset vårt med drønnande bass lenge før vi ser dei. Men vi likar å ha det stille, vi snakkar litt saman eller bare nyt å vere på tur i lag.

Vel framme finn eg ein plass å parkere og Reidun går inn for å få ta den kontrollen ho er innkalla til, Og så er vi på heimveg att.  Denne gongen vart turendokumentert med eit bilde frå bilen der vi ser inngangen til sjukehuset. Som i Kristiansand må vi gå gjennom ei tube og får spørsmål om korona før vi får gå inn.

Denne helga er det Sørlandsgaloppen. Over 1000 orienteringsløparar i alle aldrar er i regionen for å springe og konkurrere om heder og ære. Det legg press på å finne overnatting, og vi vart velsigna med besøk av Margrete Solvik og hennar familie. Då vi budde på Stokmarknes, var vi kolleger med foreldrene hennar, Ester og Ole Vidar Solvik, så ungane deira vaks opp saman med våre.

Margrete og familien bur i Bergen, no skal dei springe på Sørlandet denne helga, og det er ikkje sikkert vi får sjå så mykje til dei, for dei har det travelt. Margrete jobba tidlegare på Sørlandet sykehus Kristiansand, så ho har mange vener frå den tida som ho også vil besøke. Men i kveld stakk dei innom oss, og då vart det mimring om vener og kjende frå tida vår i Vesterålen.

Dagens konkurranse var gateløp i Mandal. -Korleis gjekk det, sprude eg. -Vi vart ikkje sist, var svaret, og meir fekk eg ikkje vite om det sportslege resultatet. Det verka som om det viktigaste ikkje var å vinne, men å ha det hyggeleg. I morgon er det løp i Furulunden med start ved Lysthuset, så om du er ute på tur i området frå etter klokka 14, vil du nok treffe på dei. Men det er lova regn, så kan hende får dei ha området for seg sjølv utan så mange andre på tur.

For meg og Reidun blir morgondagen ein ny tur til Arendal der Reidun skal ha kontroll på auget etter operasjonen.

Margrete og Håkon i gyngestolen, Emilie i sofaen

I dag fekk eg ein telefon: Er de heime? Det var vi jo, og Solvor og Gaute Rasmussen frå Varhaug var i Grimstad på veg vestover, så det høvde jo godt å stikke innom.

Snar sat dei i stova og fortalde om ein sykkeltur dei hadde hatt langs kysten frå Lillesand til Risør, dei hadde hoppa inn i eit ferdig opplegg då eit par venner måtte melde forfall. Nokre mil på sykkel kvar dag, så ein busstur tilbake for å hente bilane, det stod mennene for, og så middag og overnatting på hotell  der dei stoppa. Det hadde vore mange opplevingar. Innimellom snakka vi litt om slekt, det var både mi slekt og Gaute si slekt, og då er det godt å ha utskrifta av slektsdatabasen Helge har laga.

Då vi hadde snakka samen ei stund, kom eg på å ringe til Torbjørn Greipsland. Solvor og Gaute var misjonærar i Bangladesh for Santalmisjonen, Torbjørn var redaktør for Santalen, og Solvor hadde skrive mange misjonærbrev for å fortelje lesarane av bladet om arbeidet. Han hadde sjanse til å kome innom og snart gjekk praten over frå slekt til misjon.

Nokre morosame opplevingar kunne vi også få del i. Gaute skulle få biblar på Khasispråket frå Indi der dei var trykte og ned til der dei budde. Til å begynne med vart dei sende med posten, men då kunne det ta lang tid før dei kom fram, ofte år. Ein gong kom pakken fram og då han opna synte det seg at bøkene hadde hatt besøk av termittar som hadde ete seg frå Genesis til Apokalypsen. Sidan gjekk han over til å nytte seg av khasifolk som smugla biblane gjennom skogen. Betalinga vart ordna frå Oslo, for den gongen kunne ein ikkje sende pengar som nå.

Den hendinga minna Torbjørn Greisland om presten Torp i Fjære som etter å funne nokre musespiste biblar der meinte at det var godt at det var nokon som sette pris på Guds ord.

Og då var det nært å få eit sitat frå ryfylkebispen Sven Foldøen som samla inn pengar til å starte Tryggheim folkehøgskule og som kom til misjonsvennene og spurde: Kor mange hundre kroner vil du gje? Her var det ikkje snakk om småpengar, nei, kanskje likt det vi kan lese om i avisa Vårt Land at situasjonen er for medlemmene i Brunstad Kristne Senter. Men det snakka vi ikkje om.

Solvor viser oss bilde frå turen.

Og Gaute har mykje å fortelje om

Kveldens  sending i Valle Radio måtte utsetjast til neste veke. Etter det eg fekk vite, var det møte i Bykle kommunestyre. Sjølv om tysdagssendinga skal prioriterast, blir det jo ikkje sending når Bykle Radio, som Valle Radio sender programma gjennom, sender kommunestyremøte. Valle Radio kunne jo bare streama sendinga, men då når ein ikkje lyttarane på FM.

Dermed fekk eg god tid til å sjå fotballkamp i staden for å høyre på Valle Radio. I pausen mellom kampane hadde vi kaffe på terrassen, og då tok eg bildet Blomstrende Sørland, som eg la ut på Facebook.

Opprinneleg var dette ei bok som kom ut i 1994 der Dagfinn Tveito i Hageselskapet presenterte hagar rundt om i Agder. Boka vart omtalt slik:

Boka har sin tittel fra et fellestiltak der samtlige kommuner i begge Agder-fylkene deltok, med lokallagene i Det norske hageselskap som ideskapere og samarbeidspartnere. Målet var at både blomster, nærings- og friluftsliv, og alle fritidsgoder skulle blomstre som aldri før. Boka er en kombinasjon av prosa, lyrikk, natur- og hageinformasjon, og gis ut i samarbeid med styringsgruppen for dette tiltaket. Illustrert.

Når sommaren kjem, kjem også Reiseradioen på NRK. Nitimen går i sommarmodus og den blir kalla Reiseradioen. I morgon kjem programmet til Valle Radio når Siri Johannessen snakkar med Webjørn S. Espeland. Wikipedia har artikkel om han, der står det

Webjørn Svendsen Espeland (født 31. mai 1979 i Bø i Telemark) er en norsk journalist, radiostemme, forfatter og dokumentarskaper. Han er kjent som blant annet programleder for Reiseradioen, Lørdagsbarnetimen og Sånn er livet. Han har også vært reporter for NRK i Beirut og Berlin, samt skøytekommentator for NRK TV.

Espeland debuterte i radiosammenheng med underholdningsprogrammet Gladlaksen på Radio Midt-Telemark i 1991, etter å ha blitt lokal kjendis ved å vinne spørreprogrammet 5PÅ! i Telemark. To år senere hadde han stor suksess med spørreprogrammet Erru stam hell?, hvor bønder ble utfordra i kunnskapsquiz.

I 2006 fant Espeland bevis for at trondheimsfiskeren Hans Peter Wiggen var ansiktet bak reklame-ikonet Tiedemanns fisker. Han har produsert en rekke dokumentarer for web, radio og tv for NRK, samt tv-serien Utkant og flere radiokonsepter rundt juss og forbrukerrettigheter.

Før dette har ho hatt ein prat med Gunnar D. Ose. Han er leiar i Setesdal spelemannslag og vil fortelje om planane laget har for årets kappleik, Setesdalsfestivalen og med Ella Uleberg frå Bykle og Valle kunstlag.

Kveldens postludium er utvida med eit kvarter og er til minne om komponisten Thore Haukner.

Tirsdag 29. juni

18.15 Over en åpen bibel fra Norea ved Arvid Hunemo

Etter at naboen Christian Ihme har jakta rådyr i området rundt oss, har det heldigvis blitt færre av dei. For det var ei plage å ha dei i hagen, dei åt knoppar av tulipanar og kva anna godt dei kunne finne.

Når dei er langt borte, og ein må ha kikkert for å sjå dei på jordet, er det jo idyllisk, men hagerådyr er både vi og folk på Vestnes i Mandal lite glade i, Det er mange rådyr i Furulunden ved Sjøsanden, men dei bør halde seg der og ikkje invadere hagane.

Når det gjeld skriving på Setesdalswiki, har det vore lite produksjon der i det siste. Heldigvis er det andre som har skrive litt, og ein ny brukar har registrert seg. Men det er mange som har registrert seg for å kunne skrive, og så blir det ikkje noko. Setesdalswiki vil at folk skal registrere seg, i motsetnad til Wikipedia, som også tek imot bidrag frå uregistrerte skribentar.

Artikkel om ein elg på Eskeland er jo ikkje noko å skrive om på Setesdalswiki. Men på bloggen, der kan eg skrive om både dete eine og det andre som eg tenkjer på.

Når Christian hadde skote rådyr, kom han gjerne innom med litt kjøt, og rådyrsteik er jo godt, så vi hadde nokre fine middagar. Men i hagen er dei eni pest og ei plage. Ein kveld var det eitt som rauta like bak huset vårt. Om det var dette, veit eg ikkje, Helge knipsa det i skumringa.

Andorsengården er ein særmerkt bygning i Mandal. Den var ferdig i 1806, bygd på same måte som Mandal kirke frå 1822, det som vert kalla utmurt bindingsverk.

Då bygningen vart reist, var det høgkonjunktur i Mandal. Då nedgangstidene kom, vart bygningen, som det hadde kosta 44000 speciedalar å bygge, seld for 1500 speciedalar i 1822. Bygningen fekk då namn etter kjøparen, Gulow Andorsen. Barnebarna hans, døtrene til skipsreder Christian Salvesen,  Maria og Magda Salvesen overtok eigedomen i 1909, men gav den til Mandal kommune i 1954.

Eigedomen har 20 rom, nokre er store salar, der det kunne vere store sosiale samkomer for sosieteten i Mandal. Inntil biblioteket vart flytta til Buen kulturhus 6. februar 2012, hadde det vore i Andorsengården sin første etasje sidan 1956. No er det Mandal bymuseum som nyttar Andorsengården, dei har mellom anna ei kunstsamling med verk av Adolph Tidemand, Olaf Isaachsen, Amaldus Nielsen og Gustav Vigeland.

Utenfor Andorsengården, i hagen ned mot Mandalselva, står ein statue av Egil Skallagrimsson laga av Gustav Vigeland. Den kan ein skimte i venstre billedkant. Bildet er teke frå elvesida.

Når ein bur i eit hus fullt av møbler og anna arvegods frå folk som har etterlate seg mangt og mykje, treng ein ikkje fylle opp med meir. Men eg slit med å gå forbi ein gjenbruksbutikk, i alle fall om det er bøker der.

På Vigeland er det ein slik butikk som har til gjenbruksfilosofi at dei skal støtte leirstaden Audnatun ikkje langt frå Vigeland. Der hadde mor og far mange fine dagar på leir i regi av søndagsskolen, trur eg det var, akkurat som dei hadde på Omlid i Sirdal, der søndagsskolen har sin eigen leirstad.

Men eg svinga innom der av og til og plukka med meg ein pose med bøker til 50 kroner. Då eg denne veka var ein tur i Mandal, var lysten stor til å gå innom gjenbruksbutikken i Bryggegata. Der går inntektene til det arbeidet kyrkja driv, så om eg hadde gjort det, hadde eg støtta ein god sak. Men eg klarte å styre mine lyster denne gongen også. Det vart ingen tur innom denne gongen heller, bokhyllene mine bugnar og posar med bøker fyller krikar og krokar. Det vart eit bilde og lange blikk, men eg hadde parkert på god avstand for ikkje å risikere at freistinga skulle ta overhand.

Ikke alle dager er like, heiter det i ein gammal sang. Men vi har hatt mange soldagar til  no i sommar, og i dag var også ein slik dag. Men eg skreiv ein liten artikkel i føremiddag om TEAM, den amerikanske misjonsorganisasjonen som har misjonærar i over 40 land og som spring ut frå misjonsengasjementet som nordmenn og skandinavar i USA hadde.

I ei liste i boka Helt til jordens ende fann eg namnet Olaf Dubland, han var frå Varhaug, og då måtte eg ta ein telefon til Brit Obrestad, søskenbarnet mitt for å høyre kva ho visste. Ho fann hann i Hå-boka, der det stod at han var utvandra til Amerika, og ho fann også ut at han var søskenbarn med Odd Dubland, som eg er ven med på Facebook. Ho meinte at eg burde ta ein telefon til Odd og få vite meir, men det utsette eg til seinare.

I staden fann eg meg noko lesestoff som eg bladde i utover dagen. Helge tok ein runde med grasklypping då han var ferdig med sine gjeremål, og så hadde vi ein nydeleg laksemiddag med laks til 40% rabatt frå handleturen min på Tilbudssenteret i går. Eg kan jo ikkje ta bilde av alt eg et, så du får ikkje sjå laksen, men bildet av butikken kan eg jo vise.

Då eg var der i går, tok ei av dei som jobbar der bilde av frukthylla, kan hende ho la det ut på butikken si Facebookside, kva veit eg, den har eg ikkje vore inne på.

Og solen går sin gang, var svar på eit spørsmål i kveldens quiz. Kven skreiv den boka, tru.