-Du må vere tolmodig, sa Reidun til meg då vi fredag, siste dagen av turen vår, kom over norskegrensa på Finnskogen. Vi låg bak fire campingbilar og det var ikkje lenger veg ein kunne kome forbi på.
-Jadå, sa eg, utan å meine det eller å klare det.

Å køyre i 60 er ikkje ferie, men det er realiteten mange stader i Ferie-Noreg. Fotoboksar og vegstandard gjer sitt til at farten går ned. Snart hadde vi lagt Kongsvinger bak oss, utan å stoppe sjølv om vi aldri har vore turistar i den byen. Vi såg fotballbanen til Tom Nordli, festningen som tronte over Glomma, men lysten til å stoppe var minimal. Det var fredag, vi ville gjerne ut av Oslo før rushet mot Sørlandet sette inn. Fleire store kyrkjer kunne vore verd eit besøk, mellom anna Strøm kyrkje i Sør-Odal http://no.wikipedia.org/wiki/Str%C3%B8m_kirke og Nes kirke og kirkeruiner kunne jo og vere verd eit besøk. http://no.wikipedia.org/wiki/Nes_kirke_(Akershus) Det ligg der Glomma og Vorma møtest, ikkje unaturleg å kalle den staden for eit nes. Men snart kryssa vi Vorma, kom inn på ein bomveg – i Sverige har dei ikkje slikt – og så var det full fart på E-&. No var vi på kjente trakter, så då det var avkjøring til Nittedal, svinga vi automatisk av frå E-6. Etter stopp og proviantering av drikke og aviser bar det så vidare.

Ut av Oslo vart det tett med trafikk nedover mot Drammen, men vi kryssa bruene der med godt mot og sikta oss inn på dei mange tunnellane i Vestfold. Fire felts motorveg er ikkje å forakte. Bare så synd at den stoppar så fort, og der ein skal flette to felt saman til eitt, der går det i sneglefart. Så opnar det seg litt att før ei atter må flette, og då trong eg formaninga frå Reidun.

Vi har mange gonger stoppa på Lasses like sør for Grenlandsbrua, men denne dagen var det svært fullt der, så vi tok Telemarksvingen i staden, der hadde vi ikkje vore før. Kan nok vere vi stoppar der seinare og, roleg og fint for ein rast.

Etter kvart var det bare å kome heim som stod i hovudet på oss, vi hadde heilt gløymt at Ånund K. var i Kragerø og godt kunne fått eit besøk. I staden såg vi fram til å treffe Margunn og Stein på Harebakken, dei kom frå Kristiansand og hadde akkurat starta ferien, fyrste veka skulle dei ha på Sandøya. Det vart eit hyggeleg møte, dei har lese på bloggen og var godt oppdaterte på kva som hadde hendt på turen, så det var meir spesielle spørsmål dei hadde. Eg fekk meg til og med 15 minutt, plent som plakatane langs vegen seier eg bør få meg når eg vert trøytt, og så bar det sørover att.

Vi undra oss på om den nye vegen var ferdig, men der og må ein smørje seg med tolmod, den skal opne i august, og då vert det vel slik. Men bompengar vil dei jo ha…

Denne fredagen regna det i Kristiansand, som truleg må høyre med til dei indre bygder, for frå Søgne og sørover var det solskin som helsa oss velkomen heim, både i veret og i ansikta til dei vi møtte heime. Takk til dykk som har fylgt oss på turen og gjeve tilbakemelding og oppmuntring til å skrive og alle dykk andre. Det er triveleg å sjå at nokon les det ein skriv. God sommar til alle dykk som skal på tur i nord og sør.

Slik er det med denne turen og. Frå Østersund, som ligg på linje med Trondheim, fylgde vi Inlandsvegen sørover. Det var Mil etter mil i 100 km i timen, eg tenkte ein del på norske vegar med stadige 60-sonar, det gjer trafikken tryggare, men det går smått framover. Men denne dagen regna det, så det var milevis med regn.

Per Olov Enquist – http://no.wikipedia.org/wiki/Per_Olov_Enquist
Vi kunne nyte livet bak vinduspussarane med å høyre på Per Olov Enquist som las frå si eiga bok Ett annat liv, den hadde vi høyrt på dei dagane vi var i Sverige, for den var på 30 avsnitt, og no gjekk det mot slutten. Det er ei sterk historie han har å fortelje om korleis alkoholen etter kvart tok herredømme i livet hans. Denne dagen handla det om korleis hans dåverande kone Lone Bastholm fylgde han til Island til ein avrusingsinstitusjon og om korleis det var uråd å kome bort frå denne plassen, som låg midt ute på ei slette nord for Reykjavik, ettersom dei tok sko frå klientane, så dei ikkje skulle kunne ta beina fatt i snøen.

Eg har lese fleire av bøkene hans, eg trur nok at til hausten må eg låne denne og på biblioteket i Valle, det var ei spesiell historie han hadde å fortelje.

I løpet av turen måtte vi innom nokre bensinstasjonar, sjølv ein C5 treng påfyll, og sjåføren med. I tillegg treng sjåføren å strekke på føtene. Det var tett med Statoil-stasjonar, men eg trur nok at Q8 tok prisen, dei vi var inne på var fullassorterte daglegvarebutikkar med frukt og melk og både kald og varm mat. Vi fekk sansen for sandwich, så nokre dagar kjøpte vi det og åt i bilen i staden for å stoppe på ein kafe. Det høvde godt å stoppe i Orsa, tenkte vi, då var det litt rush, men då vi kom til Mora var i grunnen rushet større. Vegane i Sverige ligg i stor grad utanom byane, så vi var ikkje lenge hefta før vi kunne halde fram sørover, og plutseleg var vi i Värmland att, det var lenet vi starta i då vi kom til Sverige.

Reidun kartlesar sa plutseleg at når vi kjem til Torsby, er det bare fire mil til norskegrensa. Eg hadde tenkt at vi kunne køyre enda lenger sør og kanskje sleppe å ta turen gjennom Oslo på heimveg. Moss-Horten kunne jo vere eit alternativ. Men det vart overnatting i Torsby, http://sv.wikipedia.org/wiki/Torsby Eg slapp å ta bilete der, for i wikipedia-artikkelen ligg hotellet vi låg på. Torsby er sentrum for svenske Finnskogen, men regnet gjorde at vi heldt oss på hotellet, sjølv om det var countryfestival i byen denne helga.

Det vart bilkøyring heim att og. Frå Valnesfjord drog vi til Polarsirkelen Høyfjellshotell, det einast høgfjellshotellet i Nord-Norge, sa ho som dreiv det då vi kom dit. Til tross for stive prisar la vi oss inn der og kunne sove i Lønsdal, plent som for aldri så mange år sidan, då vi ein gong køyrde frå Dovre og hit med ungar i bilen, det var over 1000 km på ein dag, og den dagen var lang for både oss og ungane. Då fekk vi ei hytte, no låg vi inne på hotellet. Før vi sovna, gjekk Nordlandsbanen forbi sørover, og på morgonen var det eit tog som drog nordover, men elles var det stille og roleg, eg trur vi var om lag 20 gjester på hotellet denne natta til onsdag. Eg hadde skrive på bloggen før vi drog frå Hadselhamn, så målet mitt om eit innlegg kvar dag, vart innfridd denne dagen og.

Vi tok ein roleg morgon før vi sette kursen mot Saltfjellet. Langt oppe på fjellet kom eg på at eg ikkje hadde teke noko bilete av denne historiske bygningen, men det får vere til ein annan gong, eg snudde ikkje. Vi stoppa heller ikkje på Polarsirkelsenteret, men gledde oss over ny veg i høve til den vi køyrde før, som visst nok var bygd av 30.000 krigsfangar under 2. verdskrigen, etter det eg fekk med meg frå NAFs vegbok. Når vi er på tur, les Reidun frå den når det høver slik.

På Mo satsa vi på å treffe Terje og Ann-Torhild, han er diakon der. Men då vi langt om lenge hadde leita oss fram til den adressa vi hadde, var det heilt andre namn på postkassen der, og det var ikkje svar på nokon av dei telefonnummera vi hadde heller, så vi måtte bare sende vennlege tankar til dei. Eg tenkte litt på om eg skulle slå på tråden til Marius Helgå, som er ein wikipedianar som jobbar på Nasjonalbiblioteket der, men det leid langt på dag, og vi bestemte oss for å reise vidare.Etter å ha lege bak lastebilar og campingvogner ned Dunderlandsdalen sa eg Sverige! og snart var vi ved Umbukta.I sør såg vi Okstindane, Nord-Noregs høgaste fjell Oksskolten skrapa i skyene med sine 1916 meter.

Turen nedover langs Umån var vakker og i Tärnaby åt vi røykt sik – heile fisken kom på tallerken med både hovud og spor, men under skinnet låg det nydelegaste kjøtet ein kunne tenke seg.

Vegane i Sverige gjer det naturleg å halde høg fart, Indlandsvegen har 100 km/t som fartsgrense i mil etter mil. Vi stoppa ikkje før vi kom til Østersund, der fekk vi eit rom til kanpt 800 kroner med frukost. Mitt forrige innlegg på bloggen kom derifrå, dei hadde ein PC i resepsjonen som ein kunne låne.

Eg ser at eg ikkje får plass til alt eg har å seie i kveld, så du får halde ut til i morgon før du får neste rapport.

Tysdag var det tid for oppbrot og för klokka ni var vi på vegen mot Lödingen. Ferja til Skutvik var lettare å få plass på enn H-ruta, og sjöen var om ikkje blankstille, så var det lite som mangla på det. Vestfjorden er ikkje å spöke med sjölv her inne, men denne gongen fora ingen krabbane.

På Bognes fekk eg ein telefon frå Ånund K. Han er blitt hofteoperert på Rjukan Sjukehus og er til opptrening i Kragerö. Vonar at det går godt for deg med treninga, at du får teke den andre operasjonen i auga og snart har sertifikat att.

Etter ein rast på Innhavet og 20 tunellar kom vi så til Fauske: Der snudde vi mot Bodö og etter 17,6 km kom vi til ein blomebutikk i Valnesfjord. På andre sida av vegen, utanfor eit gult hus stod det ein bil med PL-skilt, Det stod til og med VAFA på han, og snart svingte ein annan bil inn på tunet. Den stod det Valle Vev på, og så kunne vi helse på kjente som har gjort nordlendingar av seg. Torjus Uppstad arbeider med restaurering av lafta hus på Sjonsta gard mellom Fauske og Sulitjelma, Karin Böe arbeider i tilknytning til museet med skrivearbeid. Vi brukte eit par tre timar på å oppdatere oss på aktuelle ting, det var triveleg og med sjokoladekake og jordbär var det godt i tillegg, så vi sette kursen mot Polarsirkelen höyfjellshotell, einaste höyfjellshotell i Nord-Noreg. Der fekk vi rom for natta og snart slumra vi fredeleg i den lyse natta.

Det er nesten ei veke sidan vi snudde nasen sørover, opphaldet i Hadsel har vore ein del av vegen heimover. Vi har kjent oss heime både i kommunen og i heimen til Ester og Ole Vidar Solvik, men alt har ein ende, det er bare pølsa som har to. Så i dag er det slutt, no må vi ta til vitet og kome oss vidare.

Det har vore nokre fine dagar, sol kvar dag, sjølv om både Møysalen og andre av fjella på baksida av Lofotveggen har hatt skoddedottar i periodar. Det har ikkje vore regn, så vekstene i kjøkkenhagen til Ole Vidar står i stampe, det kalde veret er ikkje så drivande sjølv om sola skin.

No ventar E-6 etter kvart. Det skal bli interessant å sjå korleis den er blitt i Nordland etter å ha opplevd alle endringane mellom Alta og Bjerkvik. Og Lofast får vere til ein annan gong, eg høyrde ein kommentar som sa at vegen var interessant, særleg for folk med spesialinteresse for tunnellar. Så sjølv om det er ein ny veg, til og med utan bompengar, så droppar vi den og dreg tilbake same veg som vi kom.

Eg vonar at eg finn ein stad å kople opp datamaskinen etter kvart, men tvilar på om det blir i dag, eller om eg må vente til i morgon med neste rapport.

Takk til Ester og Ole Vidar for trivelege dagar i Hadselhamn.

I dag var det møte i Hadsel Rotary og dermed fekk eg høve til å helse på fleire av dei som var med i klubben då eg var med der. På slutten av 1980-talet var klubben eit viktig pustehol for meg i å ha kontakt med miljø utanom Hadsel Folkehøyskole. Der er prinsippet at oppgåver roterer, så dei har ein bare for eitt år om gongen. Til vanleg er det ein halv time kaffe og småprat og så ein halv time med program, men i sommarmånadene vert det ikkje lagt noko fast program.

I kveld var det likevel to innslag i programmet. Ein ungdom frå Stokmarknes har gjennom Rotary fått eit år som utvekslingsstudent i Australia, og han og familien var innom for å få med seg vimplar frå Hadsel til Rotaryklubbar down under. Dei hadde gode erfaringar med dette, dottera hadde og vore utvekslingsstudent gjennom Rotary, men ho hadde vore i USA.

Andre delen av programmet vart eg beden om å halde. Eg fortalde om lange linjer i dei 18 åra som var gått sidan eg reiste frå Vesterålen til Valle. Dei lurte på om det var Rotary i Valle, men det er det jo ikkje, så eg har ikkje kunna halde oppe den kontakten med miljøet som ein slk klubb representerer. Eg måtte jo og fortelje om mine brødlause kommisjonar Valle Radio og wikipedia, så timen på Kinnarps Hotell gjekk svært fort, i alle fall for meg.

Apropos wikipedia, i dag hadde eg avtalt å møte Blue Elf, ein annan administrator på leksikonprosjektet. Han held til på Sortland, så eg tok turen dit for å treffe han i lunsjpausen. Han jobbar på jordskifteretten for Lofoten og Vesterålen med å scanne jordskiftekart, dei skal etter kvart leggjast ut på Internett. Det er eit prosjekt for heile landet og høver godt for ein som har kartteikning som interesse og utdanning. Det var eit triveleg møte, vi gjekk på kafé og prata over ein kopp kaffe og lunsjmat. Når wikifantar møtest er det nok å snakke saman om, så praten gjekk lett og tida gjekk fort.

Snart var det tid for seimiddag i Hadselhamn. Men eg fekk meg ein lur i bilen først, når ein geispar og augneloka legg seg ned over augo er det like godt å stoppe før ein står i grøfta. 15 minutt, seier reklamen langs vegen. Det gjer godt og etterpå er ein ikkje like trafikkfarleg som før ein får sove.

Turen vår var med tanke på å møte att vener og kjende frå tida vår i nord. Det var grunnen til at Hurtigruta vart nedprioritert, det hadde ikkje vore så godt å sitje ombord på Hurtigruta og sjå inn på land og sjå hus der vener bur utan å kunne helse på eller med eit stramt tidsskjema,

Så når vi hadde feriert i Sverige nokre dagar og vore turistar som besøkte turistattraksjonar var det godt å kome til vener og kjende i andre del av turen vår i sommar. Første stopp var hos Ida Opgård i Tverrelvdal i Alta, ho var husmor på Hadsel Folkehøyskole i mange år. Andre vener vi møtte i Alta var Grete og Olav Tveiterås, Olav var lærar på Hadsel Folkehøyskole og dei budde i nabohuset i fleire år. No er han høgskolelektor på Høgskulen i Finnmark. Britt i barnehagen på folkehøgskolen var og flytta til Finnmark, ho jobba i Alta kommune sin kulturskule, og ein dag drog vi og besøkte henne, då var Martha, dotter hennar heime på ferie frå jobb i Oslo. Ho var ikkje stor for 18 år sidan, og ho hugsa meg bare som ein streng mann som hadde bore henne ut av matsalen ein gong ho var trollat. Det hugsa ikkje eg, men det gjorde inntrykk å høyre at det var hennar inntrykk av meg. Endeleg møtte vi Synnøve, som var storesøster for ungane våre då dei vaks opp. Ho er gift og busett i Alta og jobbar på den kristne bokhandelen Kilden, som og sel garn og gåver og var som ei Sareptakrukke i eit av senterbygga i Alta City.

Frå Alta kom vi til Stokmarknes og tok inn hos foreldra hennar. Gjennom mange år var vi naboar på Lille-Børøya, Ole Vidar Solvik var lærar på Hadsel Folkehøyskole, og Ester var sterkt med i det sosiale livet på skulen, mellom anna med å prøve å få meg til å trimme, ikkje bare eg, men ho organiserte turmarsjar og bedriftsidrett så det engasjerte heile bygda. Vi har nok å snakke om, ingen tvil om det. Og praten går om livet i sin alminnelege skapnad og familie og born sine liv i meir detalj. Ein tur i sentrum førte til møte med folk som ein samarbeidde med i politikk og organisasjonsliv, John Klæbo, Karl Sørmo, Ingebrigt Bjørke, Dag Jostein Fjærvoll og kona Synnøve, ein tur i kyrkja førte til at vi kunne helse på folk som Peter Conradsen, som var lærarkollega, Helge Berglund og kona Karla, som var vener i organisasjonsliv, det same var Svein Bergquist og Reidun Benestad, Som sist sundag i Alta var det dåpsgudsteneste i Hadsel, her med vikarprest Heie, så kyrkja var på ingen måte tom denne sundagen, Vi møtte og prost Olav Holten og kona Astrid, ho var lærarkollega på folkehøgskolen. Dei har neste år vore 30 år i Hadsel.

Når eg skriv dette har eg akkurat avtalt å møte Blue Elf, ein administratorkollega på wikipedia som held til på Sortland. Det vert lunsj i lag i morgon, og det gleder eg meg til. Eg får ta kvelden før kvelden tek meg, god natt til lesarar i nord og sør.