Vårt barnebarn Henrik har blitt grepet av leselyst. I sommer har han blitt med i foreningen Les! sin konkurranse for elever i barneskolen. Han gikk ut av 2. klasse nå i vår og i konkurransen har han lest 4275 sider i 82 bøker. Camilla, søsteren, som skal begynne på skolen til høsten, har lest 2462 sider i 44 bøker.

Det betyr ikke at de har lest dette helt alene. Det er lov at en voksen leser sammen med dem og for dem. Like fullt synes jeg det er imponerende. Selv er jeg ikke i nærheten av å ha lest så mye siden 1. juni, da konkurransen begynte. Den skal gå ut august, og det er jo ikke en konkurranse med andre om å lese mest, men mer en konkurranse med seg selv.

Likevel får de symbolske premier når de går fra et level til et annet, og det er ingen tvil om at de er engasjerte lesere. Deres søskenbarn Nikolai er noe eldre, men han leser ikke i det hele tatt. Hans søster Kristine så man aldri uten en bok før, nå er det kankje ikke fullt så ivrig lesning, en 16-17 åring har mange andre jern i ilden.

Å få barn til å lese i sommerferien må være et flott prosjekt, de holder ved like lesekunsten og har noe å gjøre når dagene ikke er fulle av sol og badeliv. At de i prosjektet får pappa til å lese, ser jeg ikke på som noe dårlig med prosjektet i det hele tatt, han var nokså allergisk mot bøker da han var barn, synes jeg å huske.

I eit innlegg på Facebook i går ettersøkte Odd Inge Rønning Uleberg den elegante skrivekunsten:

I nokre dagar no har eg sett på serien When Calls the Heart. Den er lagt til småbyen Coal Valley, som seinare bytter namn til Hope Valley. Og det er mykje håp i serien. Håp om eit betre liv, håp om ei fin framtid, håp om kjærleik og ekteskap, håp om å starte på nytt etter å ha kome skeivt ut tidleg i livet.

Alle har vi vel eit håp om noko. Den som er sjuk, håpar å bli frisk, den som har ungar langt borte, håpar at dei skal kome heim på besøk, den som er oppe til eksamen, håpar på god karakter. Slik sett tek serien opp tema som dei fleste kan identifisere seg med.

Serien speglar tida rundt 1910 også på den måten at Gud er attåt, som dei gamle sa. Her ber barna aftenbønn og folk samlast i kyrkja, skulen der hovudpersonen er lærar, held til i kyrkja. Kyrkje om sundagen, skule og grendehus dei andre dagane.

Eg er vel komen til sesong 2, etter det wikipedia fortel er det åtte sesongar, så det blir litt å sjå i tida som kjem.

I dag ble det steikt makrell. Vi hadde planlagt fiskegrateng, men så ble vi invitert på middag hos Rønnaug og familien på låven. I går satte de ut båten og da måtte de prøve fiskelykken utenfor Tregde.

Spesielt Nikolai var ivrig etter å få fisk, for de var på fjellet i sist uke og fikk ingenting, så han følte seg litt snytt. Men i går klaffet det, og vi kom til grillet makrell med nye poteter eller potetsalat og vanlig salat med rømme på.

Det smakte så godt at vi unnet oss en is sammen med kaffe etterpå.

Det skrives i avisene om at det er problem med torskefisken på Sørlandet, den er blitt for hardt beskattet og er derfor blitt fredet noen steder. Men det gjelder heldigvis ikke makrellen, så vi kan fremdeles ha et makrellmåltid om sommeren. Men det blir ikke så mange slike måltid, ett er godt, men flere er ikke så populært.

Vi så på Kveldsnytt nå i kveld at myndighetene har satt ned kvoten for hvor mye fisk man kan fiske og ta med ut av Norge. Det var bare to kilo, men det må altså settes begrensninger på fritidsfiske også.

Vi får håpe at vi også i årene som kommer kan ha et måltid makrell i løpet av sommeren.

Setesdalswiki har hatt gleden av å ha flere artikler om haugianere. I dag fikk vi en ny. Artikkelen om Sara Oust fikk vi av Ingrid Petronille Røe i dag.

Hun ville gjerne at jeg skulle legge ut stoff fra den på Wikipedia, så etter hvert kommer det nok noe stoff der også.

Det er også etablert en facebook-gruppe i forbindelse med at det planlegges en ny film om Hans Nielsen Hauge. Det er Øyvind Kleiveland som står i spissen for det prosjektet og han skrev på gruppa 4. juli: Har hatt en utrolig spennende helg i Tolga og Vingelen, ifm. research om Sara Oust og haugianerne i Nord-Østerdalen. Har fått møte så mange kunnskapsrike menn og kvinner, lært så mye, møtt viktige personer, tatt så mange bilder (Utrolig vakkert!) og notert så masse på en helg. I tillegg har jeg hatt en av de morsomste opplevelsene – privat – på så lenge jeg kan huske. Utrolig hva som kan skje på en dag, for å si det sånn. Og det er ikke slutt ennå. I morgen skjer det sannsynligvis mer, før turen går tilbake til Oslo-gryta.

Det blir spennende å følge med på dette prosjektet.

I morgon kveld bør du ta deg ein tur på Bibel- og naturcamp på KVS Bygland om du er glad i kristen kultur. Då les Halvard Myhren dikt og Knut Olav Uppstad spelar.

Eg oppdaga arrangementet då eg skreiv inn det som skjer på årets camp på KVS Bygland, programmet er i store trekk som før om åra, og eg har fått med meg at mange set pris på arrangementet.

Eg leita litt rundt på Internett og tenkte at eg kanskje fann eit dikt eg kunne sitere, men det var vanskeleg. Halvard Myhren har skrive fleire bøker. Om du er i nærleiken, vil du nok få ei fin oppleving.

Sjølv i desse koronatider der det er grenser for kor mange som kan samlast og der ein må ha ein meters avstand, prøver ein no å ha samlingar der folk kan møtast att. Det er ikkje det same å ha sommarstevne digitalt, kunne vi lese i Vårt Land sin reportasje frå Hedmarktoppen nyleg.

Så får vi vaske hender og halde avstand, det er sikkert lettare i slike samanhengar enn i Oslo sitt uteliv, slik reportasjane på TV har synt: Når folk blir fulle, gløymer dei at det er koronatid.

Men lyrikk, musikk, kan hende ein kaffikopp og litt å bite i, det toler ein nok med ein meter eller to i avstand.

Mi søster Solvor har bursdag samme dag som dronning Sonja, så ho inviterte til selskap på hytta dei har på Helleland i dag. Det takka vi ja til og sette oss i bilen etter frukost og la i veg vestover.

Første stopp på turen var Matkroken, bursdagspresang når folk er kome opp i åra er gjerne noko som ikkje fyller skap og hyller som alt er overfylte, men heller noko som kan brukast i eit gjestfritt hus. Deretter gjekk turen til Lyngdal for å plukke opp Jorunn og Ole Thorvald. Ho ville innom jordbærbua, ho hadde bestilt ein kasse jordbær som skulle takast med vestover.

Så gjekk turen vidare vestover. Det var ganske mykje trafikk, så det var bare å legge seg i køen. Men turen gjekk fort i godt selskap, og alt halv eitt var vi på Øgreid, garden der mor til Gaute kom frå og der dei har hytta si. Vi var dei første som kom, så vi fekk parkere heilt inntil hytteveggen. Etter oss kom Gunnbjørg og Sigurd, så kom Brit, og då var vi alle, for Hermund og Kari hadde sagt at dei ikkje kom før klokka fem.

Solvor og Gaute bur på Varhaug, og der har dei middag tidleg, slik vart det her også. Svinesteik med alt tilbehør og godt radl, som vi seier på Ålgård gjorde at tida flaug. Timen og vel så det gjekk før matøkta var ferdig. Då flytta vi over frå spisebok til sofa, strikketøyet kom fram i kvinnene sine hender, eg fekk bla gjennom Aftenbladet så vidt og fann spennande lesestoff der.

Men augneloka vart tunge, så eg ramla ut av det gode selskapet medan praten og regnbygene kom og gjekk. Likevel var eg ikkje lenger borte enn at eg fekk med meg kaffi med eit gedigent kakebord, Ole Bulls ostekake, bringebæriskake, waleskringle, rundstykker, is og eg hugsar knapt alt. Før kaffien hadde vi også litt quiz, eit av spørsmåla frå Aftenbladet gjaldt diabetes, og det var jo svært aktuelt rundt eit slikt kakebord, men det var det kanskje bare meg som tenkte på.

I kveldinga kom Ingeborg og familien innom, ho er Solvor og Gaute si dotter. Dei hadde vore på Lyngdal bibelcamp ei veke og var på veg heim, men måtte jo innom og helse på.

Halv ti braut vi opp, halv tolv var vi heime. Så bloggen kom også i kveld. Brit tok bildet: Harald, Jorunn, Solvor, Gunnbjørg og Hermund. Fem søsken frå Gådå, spreidde mellom Mandal og Sola, bare Hermund bur på Ålgård.

Sjølv i vår vesle hole her på Eskeland merka vi vinden i dag. Det var så pass vindfullt at under middagen vi hadde saman, kom ideen om å ta ein tur til Skjernøy og sjå på veret.

Så då eg valde middagslur, valde dei andre ein tur over hengebrua på Skjernøy. Den er meir stødig no enn den var før, då vrengte den seg visst ein gong i vinden. Då dei kom tilbake, fortalde dei at den bevega seg litt, men det var jo ikkje så rart.

I morgon blir det truleg ikkje like vindfullt, då har også eg tenkt meg på tur. Eg skal inspisere området der den nye vegen vestover vil kome. Det blir interessant.

Då dei var der ute, måtte det jo bli eit bilde i vinden. Rønnaug, Reidun og Kristine i blåsten på Skjernøya. Det ser ut til at Kristine er fotografen.

For ein som har budd 15 år i Vesterålen var kveldens program Sommerbilen minutt for minutt eit interessant gjensyn med fjell, fjord, vegar og plassar.

Det starta litt utanfor Melbu, deretter gjekk turen via innersida av Hadseløya til Stokmarknes. Kombinasjonen med bil og helikopter ga fine bilete frå lufta av Lille Børøya med Hadsel folkehøyskole.Det var sterkt fokus på Hurtigrutemuseet, som eg på 1980-talet lanserte som ein ide. No er det ikkje bare ei samling av utstyr i den gamle direktørbustaden, men eit heilt skip bygd inne i eit glasshus.

Det var interessant å sjå både for oss gamle og for Helge og Rønnaug, som vaks opp der og vel helst har sine dialekt-trekk frå Vesterålen. Men vi såg ingen kjente, dei som vart intervjua var truleg yngre enn ungane våre også.

Frå Stokmarknes gjekk turen til Sortland og Sigerfjord. Den blå byen i Vesterålen har visst bare om lag 20 blå hus, likevel blir han kalla den blå byen. Ideen kom frå kunstnaren Bjørn Elvenes. Han lanserte ideen i 1999, rart å tenke på at ha gjekk på Hadsel Folkehøyskole, rett nok før vår tid der. Då malte han det store bakteppet på scenen med mange motiv frå Vesterålen. Om det har overlevd forandringane på bygningane, veit eg ikkje. Då vi var på Stokmarknes i 2009, var vi innom i matsalen og såg i peisestua der det hang klassebilder. Men vi tenkte ikkje på å sjå om maleriet til Bjørn Elvenes framleis hang bak scenen.

Programmet var skjemma av ein hipp frisør som banna i bilen. Ettersom programmet var redigert, burde det vore redigert bort. Det er ingen grunn til å promotere myten om at nordlendingar bannar så mykje meir enn resten av oss, bannskap er ikkje familieunderhaldning. Musikken var heller ikkje etter min smak, ein av låtane var også full av banning og burde slett ikkje vore med. Vesterålsk musikk er meir enn Madrugada og Sivert Høyem, Maria Solheim for eksempel.

Wikipedia hadde eit bilde frå Melbu, rett nok vinterstid. Foto: Mathrong