I tysdagskveldens sending var Niklos K. Besteland i studio for første gong sidan februar-mars.

Hans starta med eit flott stykke Lobe den Herrn av Kern spelt av Gustav Philip Schuba på Klais-orgelet i Münsterkirche Konstanz.

Deretter var det eit stykke av Balbastre, Hvor skal disse glade hyrdene, ein fransk komponist som levde på 1700-talet. Han var organist i St. Roche i Paris, men kvart år var han tre månader i Notre Dame. Konsertane hans til jul var så populære at eitt år forbaud borgermeisteren han å ha konserten av frykt for opprør. Sjølv om det er sumar, var det ein Noël, ein julesang. Han har komponert mange noëls.

Til slutt var det eit stykke av Charles John Stanley, ein engelsk komponist, som gav ut fleire samlingar med Voluntaries. Albert de Klerk spelte Voluntary i d-moll på orgelet i St. Baavo kerk i Harlem. Det var eit stykke i tre deler, og dei som var med Pieter Leebeek på tur til Nederland i 1995 var i den kyrkja.

Og Niklos hadde alt klart programmet til neste gong. Då ville han endåtil ha to stykke, det første og det siste med orkester utan orgel.

Eg har ikkje fått programmet ennå, så eg reknar med at det blir nokre forandringar når eg får det i posten om ein dag eller to.

I kveldens sending i Valle Radio hadde Siri Johannessen ein samtale med den nye leiaren på Evjetun, Sverre Høgsås. Han var tidlegare tilsett på Konsmohus, han er frå Konsmo, men har kjøpt hus på Byglandsfjord og flytta dit. Snart kjem kona etter, ho er hjelpepleiar og håpar å få jobb i Bygland eller på Evje.

Sverre Høgsås har vore engasjert i Misjonssambandet og lokalt kristent arbeid heile livet. Opprinneleg er han frå Mandal, han vaks opp heilt i sjøkanten. Framleis har han hus i Mandal, og frå huset på Byglandsfjord ser han fjorden, det er nokså likt som ved sjøen.

Etter å ha gått på Mandal videregående skole, studerte han seinare på Universitetet i Agder. Sverre Høgsås var snekker, men tok vidareutdanning etter ei ulukke, så det vart mest kontorarbeid etter kvart. Det er det også på Evjetun, han kan nok fikse litt på morongen, men å administrere bedrifta med mange tilsette og mange elevar i 6. og 7. klasse på leirskuleopphald, krev mykje kontorarbeid.

I sommar skal det vere camping på Evjetun. To veker skal det vere bibelcamping, der er det alt påmeldt 100 stk. I møtesamanheng kan det vere 200 saman.

Dei prøver også å få til Mini-UL, ungdommens landsmøte. Det pleier å samle 2-3000 unge i Kongeparken på Sandnes. På Evjetun vil det bli 200.  Opplegget der er laga sentralt og blir streama på storskjerm. Så bruker dei lokale attraksjonar som Gocart og rafting. Målgruppa er 15-20 år på desse.

Dei tek koronarestriksjonane på alvor, både på leirskule og på leirar. Det er elevar frå fire skular samstundes, men dei blir ikkje blanda når det er leirskule.

Og når dei skal delta på noko, må dei melde seg på via Facebook eller epost.

Sjølv håpar dei å få kontakt med andre kristne i området og kunne ha eit kristent fellesskap med dei.

Unge på Evje deltek på sommarjobb med ulike oppgåver.

I dag var det tid for å rydde på toppen. Korona har medført at frisøer har hatt stengt i mange uker, jeg tror hun sa åtte uker, June da jeg satte meg i stolen hennes klokka fem over ni i dag tidlig. Om håret mitt ikke var så langt som i ungdommen, så var det lite lystelig å tenke på at man skulle ha det lenger.

410 kroner senere gikk en ny mann ut av frisørsalongen og snudde bilen mot Tilbudsenteret. Der oppdaget jeg at jeg hadde glemt brillene, men heldigvis hadde de noen jeg kunne sette på hodet mens jeg kikket etter gode tilbud. Det beste jeg fant var en grillet kylling til 40% rabatt, den hadde vi til middag i dag. De andre var vel helst lystbetonte, i alle fall posen med moreller.

Når jeg er på de kanter, må jeg alltid en tur ut på piren og se på havet. I dag var det jo særdeles nydelig, og noen godt voksne mennesker var i full gang med å rydde på Sjøsanden. Havets og naturens aktivitet forårsaker litt av hvert som må ryddes opp slik at Mandals kanskje viktigste trekkplaster viser seg fra sin beste side. Å nyte en is og se ut over havet, det er bare godt.

Når både stranda og hodet var ryddet, kunne jeg vende nesa hjemover og etter en middagslur før middag lese avisene og gjøre det som en pensjonist ellers får dagene til å gå med.

Om du ser godt bortover Sjøsanden, kan du skimte noen svarte flekker, det er ryddegjengen.

I dagens gudsteneste frå Alver kyrkje var det eit innslag om gjenbruksbutikkar. På Knarvik var det ein gjenbruksbutikk der pensjonistar var aktive medarbeidarar. Dei tek ikkje ut løn, så alle pengane dei får inn, går til misjonen, i dette tilfelle var det NMS:

I ein samtale etter preika med ei av dei som hadde vakter i butikken, kom det fram at ho såg på dette som ein ny måte å få inn pengar til misjonsarbeidet på etter at misjonsforeningane si tid langt på veg var over. Kvinner møtest ikkje så ofte lenger for å ha foreningsmøte med bibel og misjon som tema.

I staden har altså gjenbruksbutikkane dukka opp. Dei skaffar pengar til misjonen gjennom resirkulering av gamle møbler, klede eller bøker.

Sjølv har eg funne mange bøker i gjenbruksbutikkane her sør, både i Lyngdal, på Vigeland og i Mandal. -Som om eg ikkje hadde nok bøker frå før, seier du. Jo, men plutseleg er det ei bok eg finn interessant, og då er det jo flott å kunne finne den i ein gjenbruksbutikk og sleppe å gå på biblioteket og bestille den. På Vigeland har dei endåtil posesalg, der ein kan fylle ein plastpose for ein 50-lapp.

I Lyngdal fann eg ei prestebok frå 1974, den har lagt grunnlaget for mange artiklar på Setesdalswiki, for den har biografisk informasjon om presten si teneste fram til boka kom ut. Så kan ein google litt og finne resten på Internett.

Reidun meiner at det bør vere ei bok ut for kvar bok eg tek inn. Det er litt vanskeleg å halde det, men eg prøver jo. Og som ho sa det, pengane går jo til ein god sak.

I dag var det sogevandring på Flateland, 23. mai var det sogevandring i Åraksbø. Setesdal sogelag er aktive, ikkje bare med å gi ut Setesdal og setesdølar, men også ved å gi folk opplevingar med historisk sus. I mai møtte over hundre, så det vart to store grupper. Kor mange som møtte på Flateland, har eg ikkje sett at nokon har skrive, men ut frå bileta, var det nok ikkje like mange der.

Det verkar som om folk gjerne vil ha noo sosialt å samle seg om etter at landet har vore koronastengt i tre månader. For vi treng å møtast, ikkje bare digitalt, men også fysisk. Sjølv om ein må halde avstand, er det verdifullt å møtast, snakke saman, le saman, undre seg saman. Det kan ein ikkje så lett få til digitalt.

I morgon er det sundag og det er tillyst gudstenester og møter, heller ikkje på denne sektoren av kutlurlivet kan digitale møter erstatte sosialt samkvem. Sjølv om vi framleis må halde avstand og vaske hendene, som Espen Rostrup Nakstad seier, så er det fint at ein kan opne for samvær i mindre grupper.

Så får vi håpe at smitten ikkje aukar i samfunnet att, i dag var det protestdemonstrasjonar der folk gløymde å halde avstand både i Oslo og Stavanger. Men sogevandringane fulgde reglane. Foto: Karin Bøe.

I dag hadde eg ein time minst til morgonen der eg såg på Nederland zingt. Det er ein programserie som blir sendt på ein evangelisk TV-kanal i Nederland med opptak frå kykjer der folk kjem saman og syng salmer og evangeliske songar. Dei opptaka eg såg på, var nok gjort før koronasmitten kom, for kykjene var fullsette og sanggleda stor.

Slike salmesang-samlingar har stor verdi. Når mange folk møtest for å syngje saman, skapast det ein energi som eg knapt trur kan skapast på andre måtar.

I desse koronatider har det jo ikkje vore lov å samle meir enn 50, så det har nok ikkje vore råd å samle så mange folk til å syngje saman.

Fellessang er blitt mindre vanleg også i vårt sekulariserte samfunn. No ser at det til og med vert diskutert om ein skal ha musikk frå musikkanlegg i gravferder. Eg kan jo forstå det om ein tenkjer på at det er få som kan salmer lenger, og i gravferder skal ein helst synge salmer.

Men musikk frå musikkanlegg kan ikkje erstatte levande musikk, skapt der og då. Anten av ein solist, som syng ein sang den avdøde var glad i, eller av dei frammøtte som syng saman slik liturgien legg opp til.

I vår gjekk det ein serie på facebook der ein skulle syngje frå Mads Berg Skolesangbok. Framleis syng folk dei gamle sangane. Det er greitt å gjere opptak, men levande musikk er best.

Etter mange veker nesten utan regn, vart ei skikkeleg rotbløyte i dag. Det trur eg jorda likte, i alle fall alt som veks, likte det, for det grøne vart ekstra grønt og glinsande.

For meg har det ikkje så stor betydning, eg går helst mine daglege rundar inne, men min hyttenabo Hans reiste til bussen på Ime klokka 06.30 i dag på sykkel, med paraply. Han vil helst ikkje vekke Elin når han dreg, men ho henta han då han kom heim, då var det mykje regn.

I morgon har Reidun og Jean tenkt seg på tur til Farsund, så eg håpar at dei får høveleg ver, sjølv om det er meldt regn, endåtil mykje regn i natt og i morgon. Men det skulle vere meir vatn austover, så vonleg får dei høveleg ver på turen.

I grunnen bur vi på ein høveleg plass, det er ikkje nokon risiko for jordskred, slik vi har sett på TV det skjedde i Alta. Ei heil bygd raste i fjorden, truleg på grunn av mykje regn. Til all lukke var det ikkje folk i husa då det skjedde, dei var visst mest brukte til fritidshus, eller så var dei som budde der på skule eller jobb.  Det såg nokså vilt ut med alle materialane i flytande i fjorden, ein nabo hadde til og med filma det som skjedde.

Men vi treng ei god blanding av solskin og regn om det skal vekse og gro.

Vi har ein hyttenabo som endåtil er i familie. Hans Kyllingstad er gift med Elin og ho arva ein naboeigedom. I dag var dei innom ein tur og vi fekk ein god samtale som sette i gang mange tankar.

I går hadde dei vore i gravferda til Ånund Daasvand på Figgjo. Han var ei støtte i Ålgård baptistmenighet og vart heile 99 år gammal. Eg budde eit år på Figgjo og då gjekk eg på skule med sonen Tor i 7. klasse.

Vi snakka om mykje anna også, og då gjestene var gått, slo eg opp i Setesdalswiki, for eg meiner at Ånund var son til Johannes Daasvand, den kjende predikanten frå Hornnes. Han budde i Rogaland ein periode. Sidan vart han sekretær for Misjonssambandet sitt arbeid i Trondheim. I 1931 busette han seg på Mønnesland ved Mandal, det er like i nærleiken av der eg no bur. Som predikant i heimekrinsen fekk han stå i vekkingar, mellom anna i heimbygda Hornnes i 1934-35. I 1943 fekk han ansvar for bibelkursa som vart arrangerte på Drottningborg. I 1947 kjøpte han og kona seg hus på Strai, og her døydde han i 1955.

Sonen Arnold Daasvand vart ikkje prest, men tok teologisk utdanning og var lektor i Stavanger. Det er interessant å sjå historiske linjer, dei kan gje grunnlag for mange gode samtalar.

Når pinsehelga no er over, kan ein vel seie at det er kvardag att. Eit spørsmål sveiv forbi der ein lurte på kor lenge det var til nye raude dagar på kalenderen, om ein ikkje reknar med dei vanlege sundagane.

Etter det eg skjøner, må vi vel heilt til jul no for at det skal skje. Neste raude dag på kalenderen er vel juledag.

Det betyr ikkje at vi ikkje har fridagar i vente. Det er bare få veker att av skuleåret, dei som går på skule har vel tentamen og slikt no og lærarane har det travelt med å rette oppgåver. Men snart er det sommarferie. Ein skulle vore bjørn om vinterent og lærar om sommaren, er det nokon som seier. Men eg trur eigentleg ikkje dei meiner det, for i desse koronatider har mange opplevd at det å ha ein jobb å gå til, å kunne møte kollegaer i eit arbeidsfellesskap, det har sin eigen verdi.

Så når no kvardagane kjem som perler på ei snor, kan det vere godt å tenke på at det er godt å ha eit arbeid å gå til og så kan ein håpe at koronakrisa ikkje fører til alt for mange nedlagde arbeidsplassar.

Kvardagen blir kva ein gjer den til.

Telefonkiosken utanfor bygget der Valle Vaksenopplæring heldt til då eg og Øystein Berg var lærarar, det gamle heradshuset i Valle, var ein av 100 verna telefonkioskar.

I går dukka eit bilde eg tok av den opp på Facebook for tre år sidan, trur eg det var. Då fekk eg vite at mange av desse kioskane er blitt tekne i bruk til nye formål. Til no er det frå hausten 2019 opna fem lesekioskar i Hordaland, fire i Oslo, Vestfold og Rogaland,ein i Oppland og ein i Trøndelag. Til no er ingen slik lesekiosk opna i Agder.

Om prosjektet skriv Foreningen Les!:

Lesekiosk er et nasjonalt litteraturformidlingsprosjekt i regi av Foreningen !les støttet av Sparebankstiftelsen DNB. Prosjektet består i å fylle 100 vernede telefonkiosker med bøker og litterær aktivitet, for å tilgjengeliggjøre litteratur og gode leseopplevelser for det norske folk. 

Foreningen Les!skaffar bøkene, mendei treng ein som passar på. Det er som regel biblioteket på staden. No er biblioteket i Valle flytta frå sørsida av den gamle Valle Handel til nordsida i Sæbyggjen. Men det er ikkje lenger avstand enn at det burde vere råd å få lage ein lesekiosk i den gamle telefonkiosken.