I sendinga sist tysdag sa eg at det kanskje kom til å bli sending i Valle Radio tysdag 22. desember. Men dei tankane vi hadde då, let seg ikkje realisere, så i morgon vil du nok bare høyre P4 i kanalen.

Men onsdag, lisle jolekvelden, då sender radioen direkte frå Valle sentrumsforeinings sitt store jolelotteri mellom klokka 17 og 18. Deretter er det sending frå studio. Programmet frå studio er teke opp tidlegare og det er truleg ikkje folk i studio denne kvelden, det heile vert styrt frå telefonen til Jørund Georg, og då kan han vel vere kor han vil.

Om nokon hadde fortalt oss som hadde radio i toppetasjen på det gamle heradshuset i 1997 at den digitale løysinga skulle vere slik under 20 år seinare, hadde vi nok bare smilt og sagt at det skjønar vi oss ikkje på. Men no tek vi det mest som sjølvsagt at ein kan gjere noko slikt. Alt lenge har vi hatt ein app som koplar oss opp mot sendaren i Bykle, ein treng ikkje vere i radioen for å gjere det heller.

Men desse filosoferingane høver kanskje betre under ei anna overskrift. Lukke til med førebuingane.

I kveld har vi praktisert ein leik som har vore nytta i familien vår i årevis. Vi teiknar opp eit skjema med rubrikkar, og så set vi overskrifter som land, hovudstad, by, elv, fjell, guttenamn, jentenamn, mat eller dyr. Deretter finn vi ein bokstav, og så skal vi finne ord på denne bokstaven i dei ulike rubrikkane.

Det er ein leik som mange kan vere med på, både barn og vaksne, men barna må jo vere litt store, men då finn dei ofte glede i å kunne namn på land og hovudstader, så dei heng med, eller ein kan lage par som er saman om å finne svar.

Ein slik kunnskapsleik er svært sosial, vi deler kunnskap og når to har nytta same namn, får dei ikkje poeng, så det er om å gjere å vere kreativ, men ikkje for kreativ.  Ofte tenkjer vi likt, og då misser vi poeng. Latteren kan stå i taket for forslag til namn når ein ikkje er heilt sikker på kva ein skal skrive.

Då kan TV vere av, noko som i kveld høvde godt etter at vi hadde late oss underhalde av jublande handballjenter både under og etter kampen, noko som gav mykje lyd. Gratulerer med håndballsiger, og gratulerer til den som vann i stovas uhøgtidelege konkurranse.

Den siste tida har eg lese Øystein Morten si bok Jakten på Sigurd Jorsalfare.  Eg fann ho på biblioteket i Valle og vart fascinert av forma han hadde valt. Han fortel om ei reise i fotefara til kongen, om korleis han reiste til England og vidare til Santiago de Compostela før turen gjekk innover i Middelhavet.

Boka er ei spennande reise der vi får høyre om kongen sitt liv, slik kjeldene skildrar det. I tillegg får vi høyre om kva han opplevde i jakta på kongen, frå då dei tok hovudskallen ut av grava på Akershus til besøket i Istanbul, der han traff folk som kunne gi informasjon om det Miklagard Sigurd møtte.

Det var ei interessant bok. Er du historieinteressert, kan eg anbefale henne.

I dag var det ein heilsides artikkel i Fædrelandsvennen om Setesdalswiki. Det var jo triveleg at regionavisa hadde funne ut at leksikonet for Setesdal er noko å skrive om.

Flott bilete hadde dei og fått på plass, Børre Eskedahl og Kari Byklum var innom meg ein dag tidlegare i haust og tok bilete frå klasseromet etter at elevane var ferdige for dagen. Sjølve intervjuet gjorde Christine Guldbrandsen medan eg var på tur nedover dalen i god tid før fotografen kom innom. Eg fekk lese artikkelen ho skreiv, men då den kom i avisa, hadde ho fått med kommentar frå Bjørn Ropstad på Evje og Reidar Tveito på Byglandsfjord.

Eg sjekka litt på statistikken no. Då har besøkstalet på Setesdalswiki auka ein del i dag. Ikkje slik at det er rekord, men høgare enn dei fleste dagane i desember. Talet på sidevisningar vart og ganske høgt.

Men i dag har eg ikkje hatt høve til å promotere sida og artikkelen noko særleg, for nettet fall ned her, både telefon, tvi og internett. Det var borte i sju timar, og då det kom att, fekk vi besøk av barn og barnebarn. I tillegg var det handballkamp, så skriving på Setesdalswiki var ikkje prioritert.

Det er mykje meir eg kunne kommentert når det gjeld idear og planar for kva ein kan skrive om på Setesdalswiki. Men så langt held eg meg så nokonlunde til det som var ideen frå starten.

Setesdalswiki har og ei facebookside, og der la Margunn ut eit bilete av artikkelen. Til vanleg når noko vi legg ut der mellom 200 og 400, men dette nådde over tusen, det var jo moro. No er det 650 som har likt facebooksida vår til no, men eg trur ikkje artikkelen i avisa fører oss over 1000, sjølv om vi kanskje kan få nokre fleire liker-klikk.

Men mest av alt skulle eg i denne samanhengen ønske at fleire vart med i skrivedugnaden for å dele informasjon relatert til Setesdal, ein flott og aktiv dal med mange interessante folk å skrive om.

For elevene mine er det viktig å skaffe seg førerkort. De som får det, får endret livssituasjon, for da kan de skaffe seg jobb utenfor Valle sentrum, hvor de fleste bor.

Kommunen har også sett dette som viktig. Derfor har NAV i en tid sponset kostnadene til å få førerkort med et pengebeløp når lappen er i boks.

Nå er det de eritreiske elevene mine som leser teori til førerprøven. De reiser så til Evje og prøver teoritesten, det er ikke så lett på et fremmed språk som de bare så vidt har begynt å lære, men noen har allerede klart testen, noen vil nok også lese teori til førerprøven i juleferien. Om de ikke klarer seg med 7 feil eller mindre, må de vente to uker før de kan prøve igjen. Det tar tid og koster penger, men de sparer penger og prioriterer arbeidet med å få førerkort.

Det gjorde også de burmesiske elevene vi har hatt på Valle Vaksenopplæring. Etter hvert fikk de fleste førerkort, og alle kunne se hvordan deres livssituasjon ble forandret.

I kveld sender jeg gratulasjoner til Tracy Lun, som fikk lappen i dag. Hun har jobbet målbevisst for å klare den. Det er tidkrevende å reise til Evje og ha kjøretimer, da går et en dag. Men det er innsatsen og pengene verd. Det er en julegave av svært stor verdi.

I dag hadde vi avslutningsfest på Valle Vaksenopplæring. Vi samarbeidet med Frivilligsentralen om arrangementet, det var Marja-Leena Steinbru som var primus motor for dette. Hun tenker at vi kanskje kan få til en språk-kafe neste år, hvor det blir mulig å samarbeide mer og gi elevene våre bedre muligheter til å samtale og samarbeide med bygdefolk.

Vi har jo også tidligere hatt samarbeidsprosjekter med Frivilligsentralen, det har vært bærtur og sopptur og håndarbeidskurs, så samarbeidet har allerede fungert en stund. Men i dag var det avslutnignsfest for dette halve skoleåret.

Vi møtte opp på Frivilligsentralen klokka 11 og startet med å synge julesanger. Ordfører Steinar Kyrvestad hadde en hilsen, deretter pyntet presten vår, Terje Seilskjær, juletreet mens han fortalte om symbolikken i pynten. Han fikk hjelp av noen av elevene, jeg har nok sett mer symmetrisk pyntet juletre, men det var helt ok å synge Du grønne, glitrende tre, god dag etterpå.

Marja-Leena leste novellen Den gamle skomaker av Leo Tolstoj, deretter fikk vi en burmesisk julesang av Booke og Michael før det var tid for julegrøt. God risengrynsgrøt fra Fjordland, og så hadde syriske kvinner bakt kaker, i tillegg til norske julekaker. Jeg er mett ennå.

Det varhelt naturlig å synge enerbærbusk etterpå, praten hadde gått livlig i pausen, det summet omtrent som på en bygdekvinnelagsbasar. Så ble det hele avsluttet med at Kjetil Rike sang folketonen Kven kan seie ut den gleda.

Marja-Leena hadde enda mer program, men da løste festen seg opp, noen skulle hente barn i barnehagen, klokka nærmet seg 14, som er tiden vi slutter. Det var bare ryddingen som gjensto, den tok lærer Øystein Berg, Gunveig Kaarvand og Åse Rike seg av sammen med festens initiativtaker og leder. Hun sørget også for å få tatt noen bilder, de finner du på Frivilligsentralen sin Facebookside. 

Takk for en trivelig avslutningsfest til både elever og gjester.

Å planlegge ein kveld i Valle Radio er ikkje alltid like lett. Eg tenkjer ofte at eg må sjå tysdagsavisa for å finne ut kva eg skal ha med, men når avisa kjem, er det ikkje alltid så mykje som fangar interessa i høve til å lage eit radioprogram.

I dag måtte eg tilbake til fredagsavisa for å finne tema som kunne fungere i radioen. Det første var om Sølvgarden, som har fått forlenga avtalen med UDI om asylmottak til februar. Det fekk eg vite då eg kom dit i samband med joleavslutninga sundag og møtte Trygve Rysstad. Han ville gjerne vere med i radioen, så den saka var klar alt då.

Då eg kom til avisa for i dag, var det ein artikkel om ein matkveld mellom gruppe Refugees welcome to Sølvgarden og dei som bur på asylmottaket. Eg prøvde å ringe Kristin Brokke, men ho tok ikkje telefonen idag. Då vart det Anne Hasla som måtte vere med, og ho sa ja til at eg kunne ringe henne. Vi fekk ein hyggeleg prat der ho fortalde om bakgrunnen og om arrangement dei har hatt og skal ha. Jolefest til sundag for heile bygda er neste arrangement. Halv tre på soknehuset, då kan alle kome, gratis og hyggeleg.

I fredagsavisa stod det at Setesdalskappleiken får 100.000 kroner frå fylket til arrangementet. Eg kontakta Astri Rysstad, ho fortalde at ho var mest himmelfallen då ho fekk telefon frå nokon som hadde lese Setesdølen og sett oppslaget. Planen no var kan hende å få arrangere konsertar på fleire stadar når kappleiken går av stabelen første helga i august, men ho var open for andre idear og.

Endeleg fekk eg ein prat med ruskoordinator hos LMT, Wenche Gauslå Hægeland som jobbar med Av og Til, prosjektet som alle kommunane i Setesdal har slutta seg til. No i førjolstida har politiet promillekontrollar, både på kvelden og på morgonen for å ta dagen derpå-promille. Kvar dag kjører 30.000 med promille, kan hende er det naboen som leverer barn i barnehagen før han er blitt edru  att. Ho oppfordra oss til å ha eit medvite tilhøve til bruken vår av alkohol, barn fortener det.

Då var den aktuelle timen full, tenkte eg. Men det var han ikkje, så eg måtte spele ein adventsong til slutt.

Tysdag  15. desember

I kveld var det ei enkel jolesamling for medarbeidarane i Valle Radio på Sølvgarden. Vi møttest klokka 18, Ørnulf helsa velkommen og takka for innsatsen i året som gjekk. Menyen var joletallerken med riskrem til dessert.

I samkoma gjekk praten livleg om både radiorelaterte og andre tema. Etter halvannan time braut mange opp, men ei god gruppe av oss vart sitjande og prate om laust og fast endå ei stund utover.

At medarbeidarane sette pris på dette, synte det store oppmøtet. Heile 24 av dei 36 som står på lista over medarbeidarar, møtte opp.

For å kunne delta måtte eg reise noko tidlegare heimefrå enn eg pleier til vanleg. Men denne dagen var det ikkje så stor trafikkk nedover dalen, så turen gjekk greitt. Det er jo alltid godt å kjøre i dagslys, og denne dagen var ein særleg fin vinterdag med kuldegrader både ved kysten og lenger inne i landet. Då eg tok bilen etter måltidet, var det -9 på Rysstad, men i Valle var det -7 då eg parkerte.

Så går vi inn i siste veka før joleveka.

Eg les på Setesdalsnytt at det er sett opp ein gapahuk på leikeplassen i Valle. Biletet syner ein flott plass med benker og til og med plass til bålpanne.

Kan hende ein slik konstruksjon kunne fungere som ventebu i sentrum også. No har dei tilsette i Valle kommune i årevis sunge om den manglande ventebua for folk som skal vente på bussen en sur vintermorgon. Over alt langs riksveg 9 er det ventebuer, men i Valle sentrum manglar det ei slik bu.

Eg er neppe inhabil i denne saka, jfr. alle oppslaga i Setesdølen dei siste vekene. Eg har ingen planar om å ta bussen frå Valle til Mandal, så eg vil ikkje ha nytte av ei slik ventebu. Men elevane mine reiser ofte nedover dalen med buss. For nokre år sidan søkte dei tilflukt i inngangen til menighetshuset ein kald vintermorgon, men det kunne ikkje buss-sjåføren vite, så han var litt sein, og då han ikkje såg nokon på haldeplassen i det ufyselege veret, dura han bare rett gjennom sentrum. Det var den byturen for elevane mine.

Ei bu av typen gapahuk kunne vore løysinga på problemet i Valle sentrum. Kan hende er det banken som skal skaffe det. Dei har jo tomta like ved busshaldeplassen, den gamle bankbygningen ligg jo der. Med store skilt – slik dei har på fotballbanen, godt lys og greier, vil det vere ei høveleg gåve til bussreisande i høve 150-årsjubileet i 2016.