Theodor Dahl var en forfatter fra Jæren. Den jærske naturen og det jærske humøret spilte en stor rolle for hans forfatterskap. Han var født i 1886 og døde i 1946, så han ble bare 60 år.

Som voksen bodde han i Stavanger, hvor han var journalist i Stavanger Avis, kan jeg lese på Wikipedia. Fra 1921 til han døde rakk han å gi ut 15 bøker. Jeg har lest litt i Jæren i syn og minne, som kom ut i 1943  og fikk lyst til å dele et humoristisk glimt.

Presten Thor Taraldsen Frette (1846-1908) var prest i Klepp. Han var fra Etne, var prest i Vinje, Klepp og Sund utenfor Bergen, der han døde. I tiden han var på Klepp, var han konfirmantprest for Theodor Dahl.

Dahl forteller: Frette tok en prøve på leserne til konfirmasjonsundervisningen. Det var en i laget han ville være særs lempelig med, og spurte: -Kan du si meg hvem som var jordens viseste mann?  Den spurte lå framover bordet bøyd mot presten. Han var kvithærd og kvitbryt og storlemmet. Da presten hadde spurt, tenkte han det han formådde og svarte: – Han va ‘kje tåbele, Salomon.

Dahls oldefar het Nils Osmundsen Orstad. Han ga ut en andaktsbok som han kalte Guds børns himmelske frydenmåltid på jorden. Sjølv om Per Emanuelsen har en samling på over 250 andaktsbøker, har han ikke fått tak i den.

Men i Menighetsbladet for Orstad menighet, Pust nr. 1, 2012 kan du lese mer om denne andaktsboka på side12.

Av og til får vi nabovarsel. I dag var en nabo innom og fortalte at han skulle fradele et stykke av svigerfaren sin eiendom og overta den. Svigerforeldrene hans selger huset de har bodd i det meste av sitt liv og flytter i leilighet i Mandal sentrum. Men et uthus og litt jord som grenser til oss, det var det praktisk for svigersønnen å overta.

En slik situasjon er en god anledning til en prat, og det fikk vi. Til vanlig møter vi ikke naboene så ofte, vi er opptatt hver med sitt, i dag skulle han med barn på håndballturnering helt til Arendal. I de senere årene har vi hatt en samling om sommeren, det har vært til glede for oss alle.

Vi har bodd i grenda der Reidun vokste opp i vel ti år nå. I løpet av disse årene har det skjedd ganske mange endringer. Hus er solgt og nye folk er kommet til bygda, VI har fått vann fra kommunal vannforsyning og avviklet septiktank-systemet. Noen nye hus er blitt bygd og gamle hus er blitt restaurert og fornyet.

Helge hadde en runde i 2005 og tok bilder av husene i grenda vår. Om han hadde tatt en tilsvarende runde i år, ville vi se forandringer. Du kan se bildene fra ti år tilbake her.

Denne kalenderen er no i sal for 100 kroner. Opplaget er bare 300. Bygland Bygdekvinnelag står bak kalenderen, men det er teknikaren min i Valle Radio, Siri Johannessen, som har vore utøvande kunstnar i arbeidet med kalenderen i år. Ho fortener ros for ein interesant kalender, noko ho også får i dagens Setesdølen.

Ein slik bygdekalender vil gjerne ha med historiske glimt, og i denne kalenderen går glimta heilt tilbake til 1800-talet, men og nyare hendingar har fått plass. I tillegg til bilete har Siri funne klypp frå gamle aviser å krydre kalenderen med, då kan historiske hendingar få nytt liv i omtale rundt om etter kvart som nye månader kjem fram i kalenderen.

Siri utfordra meg til å lage eit stev ho kunne ha på Facebook om kalenderen. Det vart til ein liten stevleik, for etter meg kom Svein Kleivane med eit vers, og då fylgde eg opp med eit nytt. Siri skreiv på Facebook:

Måndag stevja Harald Haugland
Ein ny kalender, det må du have,
det kan jo vere ein julegave.
Ein fin kalender er gave god,
av denne kan ein jo kaupe to.

Arbeidet på parsellen Sandnes-Harstadberg like sør for Vallebygda går sin gang. No for tida må vi ofte stå eit kvarter og vente medan maskinar ryddar vegen etter sprenging mellom Hallandskrysset og Kveste.

Det er ganske mykje fjell som skal bort ved Harstadberg, for det skal kome sykkelsti ved sida av vegen. Ein kan ikkje anna enn beundre dei som gjer jobben med store maskinar høgt oppe i fjellsida. Men når ein har stått og venta i 15 minutt og ligg midt i køen, er det ikkje mykje ein får med seg når det er klart for å kjøre, då er det bare å halde plassen gjennom vegarbeidsområdet.

Litt nede i lia skal vegen leggjast om og gå lenger nede mot elva før han igjen kjem inn på noverande veg. Vi kan nå sjå korleis veglina er lagt.

I kveld var Liv Tanche-Larsen programleiar i Valle Radio for første gong, med god støtte av Ørnulf Hasla. Eg fekk ikkje høyre første del av debuten hennar, men kom inn då ho vart intervjua av Ørnulf og fortalde litt om seg sjølv. Så fekk eg med meg praten ho hadde med Margrete Mosdøl om oppstart av veterankorps i Valle, men det siste innslaget hennar i den aktuelle timen forsvann i ein telefonsamtale eg fekk.

Opi sending i kveld var det Britta Lise, Lotte og Ørnulf som hadde, og då ringde eg inn og fekk vere med i studio og altså kom oppi bollen. Eg vart trekt opp att og fekk DVD frå Hylestadrevyen i premie etter å ha løyst ein rebus om Vassendgutane. Andre vinnarar var Torhild Lunden, Nora Brokke, Gyro Uppstad og Gyro Kopperud.

I kveld var eg heilt aleine i radioen. Eg hadde ingen gjest innom, og eg var teknikar sjølv, så frå klokka 18 til 21.15 var det musikk og prat frå meg. Unntaka var den hjelpa eg fekk frå Norea, Over ein open Bibel med Jakob Trodal og Møteplassen med Jarle Haugland.

Av og til blir det slik. Tysdagssendingane har etter kvart blitt meir like onsdagsprogramma, men når det er normalt onsdagsprogram, prøver eg å unngå å ta opp tema som kan vere aktuelle for programleiaren onsdag. I morgon skal Liv på lufta som programleiar, og ettersom eg ikkje hadde snakka med henne om kva ho skal ha som tema, vart det slik.

Sist veke fekk eg visst ikkje lagt ut programma på bloggen, så eg får ta for to veker i kveld.

Tysdag 3. november
Ansvarleg: Harald Haugland

I går var vi på Sola og feira at syster mi, Gunbjørg, hadde runda 60 år.  Det høvde ikkje å feire på dagen, så ho drygde eit par veker før festen vart halden, men det var ikkje mindre hyggeleg å feire henne på etterskot. Dottera Grethe og svigersonen Geir Inge hadde saman med sonen Steinar laga eit triveleg program på Strandleiren, der hav og himmel møtest.

Staden heiter endåtil Himmel og Hav, men i gamle dagar reiste vi dit på leir, og då heitte det Strandleiren.  Det var Kinamisjonæren Racin Kolnes som etablerte leirstaden, og Det Norske Misjonsselskap har hatt mykje godt leirarbeid der opp gjennom åra. Då det var tale om å kvitte seg med ein del leirstader, overlevde denne og Åpta, men fleire andre vart selde. No driv ein det også som ein fin overnattingsplass, og KRIK hadde samling der denne helga og nytta vinden til kiting på Solastranda.

Åremålsdagar gjev gode høve til å sjå attende, og det fekk vi denne kvelden og. Med dagens teknolog kan ein setje saman biletkavalkader av det som finst i album og skuffer og plutseleg kunne minnast ting ein har vore med på, men som for lengst var gått i gløymeboka. Eg har ikkje vore flink til å ta bilete frå familieliv, i den grad eg har teke bilete, har det nok helst vore reportasjebilete til bruk i Fiskerens Venn i si tid, seinare til ulik anna publisering. Eg skulle nok ha vore flinkare til å ta bilete frå familieliv og barnas oppvekst, for det var moro å sjå ein slik kavalkade som den vi fekk i går.

På festen i går hadde systrene mine funne kvar sine uttrykk for å helse syster si. Ho som er nærast i alder hadde laga ei helsing med å bruke -ere-verb. og det vart mange fleire enn gratulere. Storesøstera deira hadde saman med mannen sett saman “Scener frå kvardagen” til stor moro for alle gjestene. Vi to brørne heldt oss helst stille denne kvelden, men det betyr ikkje at vi ikkje koste oss.

Åremålsdagar er gode høve til å samlast i glede og takk og ha fellesskap med venner og familie. Takk til Gunbjørg som ikkje bare gjekk forbi milepelen i det stille.