I kveld såg eg eit program om Aung San Suu Kyi på NRK2. Det teikna eit tankevekkande portrett av kvinna som laurdag skal halde nobelforedraget sitt i Oslo, 21 år etter at ho fekk fredsprisen.

Far hennar var sterk forkjempar for at Burma skulle få fridom frå det engelske koloniveldet, han vart drepen i 1949, så ho vaks opp utan far. Likevel vart det arven etter han ho etter kvart kom til å gå inn i, etter at ho hadde studert i Oxford og der funne seg mann og stifta familie. Då mor hennar vart sjuk, reiste ho til Burma for å pleie henne, og sidan vart ho verande der, ettersom ho ikkje ville få lov å reise til Burma att om ho reiste ut av landet.

At ho vart verande i Burma, gjorde på sett og vis mannen hennar til aleinepappa og borna hennar fekk ungdomstid utan mor til stades. Det kan ikkje ha vore lett for henne eller dei, men ho sa at kollegaene i partiet i Burma vart hennar nye familie. Etter kvart fekk heller ikkje familien kome på besøk til henne i Burma, så ho ofra mykje i kampen for det ho trur på. Det er ikkje så lett å skjøne at ho var villig til det, men tv-programmet gav eit visst inntrykk av konsekvensane av at ho valde som ho gjorde. No er ho vald inn i Burmas parlamentariske forsamling og har lov til å reise fritt. Så kampen hennar er endeleg ført fram til ein delsiger. Ho vann jo det demokratiske valet med 80 prosent av stemmene før militærjuntaen tok makta i landet og nullstilte valet, men folket i Burma har aldri godteke det og ser på henne som den lovlege politiske leiaren. Sjølv har ho avfunne seg med situasjonen slik den er no, verkar det som.

Laurdag vil burmesarar frå heile Norge dra til Oslo for å hylle henne. Burmesarane i Valle fyller ein bil og dreg til Froland, det skal gå buss derifrå til Oslo laurdag morgon, og så vil dei møte henne etter nobelforedraget. Ho er buddhist, burmesarane i Valle er kristne, men ho verkar å vere ein samlande politikar som folk sluttar opp om uavhengig av etniske og religiøse skilnader. Eg vil nok prøve å få med meg nobelforedraget laurdag.

-Det er lenge sidan du har vore så interessert i krim som du er no, sa kona til meg sist helg. Ho kan nok ha litt rett i det, men det er jo ikkje så mykje anna å sjå på TV tidleg morgon enn å leite fra FOX Crime-kanalen om ein då ikkje vil ha såpeseriar eller barne-TV. Men eg kan nok finne på å sjå ein detektime eller to også i vanleg TV-tid om det høver slik.

Måndag tok eg turen til Rysstad for å høyre om Lisbeth på biblioteket hadde Thomas Enger si bok Skinndød. Det er debutromanen hans, og då eg køyrde oppover til Valle sundag kveld, høyrde eg han fortelje om då han var nominert til ein pris i den engelske CrimeFEST som gjekk av stabelen i mai. Det gjorde meg nysgjerring, og så tenkte eg at om Lisbeth har boka hans, vil eg bla litt i den.

Sanneleg hadde ho den ikkje og. Boka stod i hylla på Rysstad og Lisbeth fann henne sjølv om datasystemet var nede den kvelden, slik det har vore i fleire dagar no etter ei omlegging som skulle gjere alt betre, eller kva det no var. Så ho måtte registrere boka manuelt, men for meg gjorde det same nytta.

Så var det heim og til å lese, og eg fann jo ut at artikkelen om han på Wikipedia kunne tole litt fiksing, så eg las litt meir om forfattaren og fiksa på artikkelen der før eg sette meg til med boka. Du skjønar kanskje kvifor det ikkje har vore så stor aktivitet på Setesdalswiki i denne veka, for etter ein litt treg start vart eg dregen inn i mysteriet som journalisten skulle arbeide med. Thomas Enger har sjølv vore journalist, så miljøet var truverdig sjølv om kriminalhendinga var det ein nok kan kalle å overgå røyndomen. Men andre gonger er det motsett, så det vart til at eg bladde vidare, boka var jo det ein på engelsk kallar page-turner, lettlest og med ei handling som dreiv lesaren framover.

Så plutseleg var ho slutt, då tenkte eg det var tid å skrive nokre linjer om henne på bloggen. Du kan lese om forfattaren på Wikipedia, sjå http://no.wikipedia.org/wiki/Thomas_Enger

I kveld skreiv eg ein liten artikkel på Setesdalswiki om samferdsleministeren. Ho skulle kome til Valle i morgon, og då var det jo greitt å ha ein liten artikkel om henne.

Eg la og ut på Facebook ei lenke til artikkelen om besøket som låg på heimesidene til Setesdal Regionråd. Og så vende eg meg til Henri Tore Viki om saka, han hadde hatt nokre kritiske spørsmål til hennar avgjerd om å byggje Ryfast, og eg meinte at han kunne spørje henne direkte. Men han var i Tyrkia, så han var avskoren frå å møte opp.

No gjorde det ikkje så mykje, for i løpet av dei minutta dette skjedde, dukka Tor Hallvard Mosdøl og Tarald Myrum opp og fortalde at besøket var utsett til hausten. Tarald Myrum skreiv: NB! NB! Kleppa kjem ikkje. Vitjinga både til Tokke og Valle vart avlyst fredag i førre veka på grunn av saker som måtte prioriterast på Stortinget. Dei inviterte skal ha blitt varsla frå Regionrådet. Ho kjem til hausten.

Eg undra meg jo litt over at Setesdølen ikkje hadde førehandsomtale av besøket i dagens avis, dei pleier jo å vere på hogget når det gjeld Riksveg 9, men ettersom eg sjekka heimesida til Setesdal Regionråd, der det stod at ho skulle kome, tenkte eg at ho nok kom, men det var altså avlyst.

Eg ville ikkje vore statsråd, dei har eit hektisk liv. Magnhild er fødd i 1948, ho dreg på åra og har vore på Stortinget sidan 1993. Eg synest ho gjer ein god jobb som samferdsleminister, så langt eg kan vurdere det, under dei villkåra som er sett for vegbygging her i landet, sjølv om eg nok meiner at dei villkåra burde vore endra og noko av oljepengane kunne vore investert i veg, det ville lønt seg betre samfunnsøkonomisk enn å investere dei i andre land. E39 er jo ikkje så mykje å skryte av mellom Kristiansand og Stavanger. Eg køyrer mellom Mandal og Kristiansand mest kvar veke, den fortener ikkje E-merket var det ein ekspert som sa på ein konferanse i Kristiansand nyleg. Det er eg samd med han i, for også den vegen har parti utan gul midtstripe i området ved Valand aust i Mandal. Vidare vestover frå Mandal er det slitsamt å køyre, det går ikkje lang tid før ein ligg bak vogntog utan å ha høve til å kome forbi. Så om ho klarar å finne ein måte å få fortgang i utbygging av vegane våre før ho går av, hadde det vore kjempefint.

Riksveg 9 er blitt utruleg mykje betre å køyre etter at utbygginga nord for Ose vart gjennomført. No står det att eit par viktige parsellar, så er vegen fram til Valle ordna med gul midtstripe på det meste av strekninga. Honnør til ordførarane våre som står på for å sikre pengar til denne viktige vegen.

Det er mange slags dugnader. I kveld var det dugnad i Valle sentrum, i regi av Valle bygdekvinnelag, Valle Sentrumsforening og Valle kommune. Dei burmesiske elevane våre møtte opp klokka fem og gjekk i gang med luking og rydding av ugras utanfor skulen i god samhandling med norske deltakarar, og det såg ikkje ut til at ei regnbyge la særleg dempar på arbeidet.

Sjølv tok eg ein pause i min Setesdalswiki-dugnad og tok ein tur til Rysstad for å få tak i ei bok på biblioteket. Deretter fekk eg ein hyggeleg prat på Statoil. No var Gunnar komen attende frå syklinga i Tyrkia og ferien etter 600 km på sykkelsetet. Det hadde gått godt, sa han, men då eg antyda at han kanskje fekk sjå litt meir av Tyrkia på denne måten, var han meir forsiktig. -Når fem personar syklar i lag, må ein halde auga på hjulet foran og prøve å unngå glass-skår og steinar som kan skape uhell, sa han, så å sykle på den måten var ikkje å anbefale om ein skulle sjå på landskapet rundt seg.

Men snart snudde eg nasen heimover att, og då eg kom tilbake til Valle klokka halv ni, hadde dugnadsfolket hatt seg matpause i kommunehuset og var i gang med innspurten. Sjølv fann eg datamaskina att og tok til å skrive litt på Wikipedia. Det er jo den leksikon-dugnaden som har gjort at eg også held på med Setesdalswiki-dugnaden, utan Wikipedia hadde det ikkje vore noko Setesdalswiki. Så eg prøver å vere med litt på den dugnaden og, sjølv om det meste av tida min no går til det lokale leksikonet.

I dag skreiv eg ein liten artikkel om Evje Steinindustri på Setesdalswiki.Dei var på dugnad i Valle i dag og retta opp steinar på kyrkjegardane, folk kunne bare møte fram, så ville folka frå Evje gjere jobben gratis, slik at gravsteinane skulle stå rett og fint. Her er lenke til artikkelen, http://www.setesdalswiki.no/wiki/Evje_Steinindustri

I kveld vart eg sitjande å sjå på kanal 10, som er ein kristen TV-kanal. Sundagskveldane har dei noko dei kallar Dansk aften, og der er det ofte Country Gospel med Bill Gaither. Han har jo produsert svært mange DVDar med kristen song og musikk og i kveld viste dei ein eldre Gaither Classics der ein av songane handla om at det er musikk over hovudet, ein må bare strekkje seg for å bli med i songen, den gjev næring til trua på at det er ein himmel ein stad,

Det er forunderleg med musikk, korleis den pregar dagleg liv i vår tid. Vi kan setje på radioen, og det går ikkje mange minutt før ein samtale vert broten av; -Vi må ha noko musikk. Eg likar ikkje det så godt, eg synest ein samtale godt kan fullførast utan heile tida å verte avbroten med musikk. Difor vil du ofte oppleve lite musikk når eg har programleiaroppgåve i Valle Radio. Men eg kan godt lage musikkprogram, og tysdagskveldane har eg hatt Sangkveld med ein time med sang og musikk, då er det musikken som er i fokus og ikkje samtalen.

Om vi går tilbake i tid, til den tida det ikkje var legio radiokanalar, var musikken ikkje så framtredande i radio. No verkar det av og til som om ein fyller eteren med musikk fordi ein ikkje har noko anna å fylle med, og det er jo i så fall forståeleg, sjølv om eg slit med å sjå korleis ein radiokanal som Sørlandssendinga med mange løna folk ikkje kan klare å lage verbale innslag i haugevis til å fylle opp sendeflata, men i staden lagar korte snuttar og så fyller ut med musikk.

Men tilbake til songen, som eg fann på YouTube med ein annan musikar: http://www.youtube.com/watch?v=JeaBNAXfHfQ Info om songen finn du på engelsk Wikipedia http://en.wikipedia.org/wiki/Up_Above_My_Head

Mannen som song den i kveld hadde vore med som korist for Elvis, og sjølv i høg alder viste han imponerande songglede, og etter kvart kom mange med i songen. For det er noko med song, den skaper fellesskap og engasjement, noko programmet var eit godt eksempel på. I klassen på skulen syng vi ein del, dei burmesiske elevane er glade i sang, og det øver opp evna til å lese ein tekst fort, det er ein metode som er brukt i språklæring på mange språk. Då eg lærte engelsk, tysk og fransk, måtte vi lære oss songar på alle språka.

Up above my head (up above my head)
I hear music in the air (I hear music in the air)

Så då er det bare å reise seg og bli med i koret.

I morgon laurdag 9. juni 2012 er dagen då årets sommarutstilling opnar på Setesdalsmuseet. Klokka 14 helsar folka der velkomen til å sjå utstillinga om korleis folk har teke seg fram i skog og hei frå gamle dagar og fram til vår tid. Der vil ein kunne sjå familien til Knut Olav Tveit sin Bamse, og han ville kome frå Oslo for å vere med på opninga.

Vi hadde ein times program om utstillinga i Valle Radio i mai, då var Knut Olav med frå Oslo og Leonhard Jansen og Pål Dale var med i studio. Den timen gjekk fort, og eg er sikker på at dei som tek turen til Bjugsbakk på Rysstad vil finne mykje interessant å sjå på i den utstillinga. I Setesdølen i dag var det bilete av ein innlånt politisnøscooter, mange vil nok like å prøvesitje den, om det er mogleg å gjere det, då.

I tillegg er det ei måleriutstilling med bilete frå Setesdal. Dei er lånt inn frå den private samlinga til Sigurd Helle, han har samla på bilete med motiv frå Setesdal i eit langt liv. Begge utstillingane skal vere opne for publikum heile sommaren, og eg må nok vente til neste veke om eg skal få dei med meg, for eg er som vanleg i Mandal i helga.

Men eg vonar at mange tek turen innom på Setesdalsmuseet laurdag. Det er viktig med gode besøkstall for museet, så ei slik utstilling bør ein støtte opp om når ein får besøk i sommar, ta turen på museet og sjå utstillingane saman. Når mange kjem innom, gjev det inspirasjon til dei som står for kulturformidling på denne måten i Setesdal. I år burde utstillingane appellere til mange folk, også folk som ikkje så ofte går på museum. Å sjå snøscooterkulturen i samanheng kan sikkert gje aha-opplevingar for både unge og eldre.

I programmet i Valle Radio fortalde Pål Dale om den første tida scooteren kom til Valle, då hadde Røde Kors ein scooter som folk kunne leige (med sjåfør) når dei trong noko gjort på heia om vinteren. Den scooteren har det lukkast museet å få med på utstillinga, så her kan ein sjå mange slags scooterar som har vore i bruk. Om dei som var i bruk då hylstringar var aktive konkurransekøyrarar er med i utstillinga, veit eg ikkje, heller ikkje om premiane er med, men det er og ei side av denne kulturen.

Lukke til med utstillingane.

Her er lenke til museet si side om utstillinga i sommar. Siste del av teksten er kome med to gonger der, men det ordnar dei nok etter kvart.
http://www.setesdalsmuseet.no/index.php?m=nyhet&m_action=les_mer&id=50

I dag vart eg sitjande med denne boka av Nils Harald Sødal. Han kan meir enn å synge opera, det er tredje boka denne songaren gjev ut.

Boka handlar om ei kvinne som er flyktning frå Sør-Sudan og hamnar i Norge. Vi får høyre om flukta hennar og om korleis ho vert valdteken og etter kvart mor til fem barn. Så utruleg det høyrest ut tek ho med seg overgriparen til Norge når ho får kome hit, han er jo far til barna. At det ikkje endar godt, kan ein nok tenke seg, men ho er ei sterk einsleg mor til fem barn etter å ha blitt skilt frå han.

Den siste delen av boka handlar om korleis ho får seg eit sjette barn, og at dette vert teke frå henne av barnevernet. Vi får og innsyn i kampen hennar for å få tilbake sin yngste son.

Det er ei tankevekkande bok, og under lesinga kan eg ikkje fri meg frå tanken på kva slags bagasje elevane mine har med seg på ferda frå heimland til klasseromet mitt. Sjølv om vi som er lærarar og sit saman med dei i mange år får høyre små glimt, er det vanskeleg å setje seg inn i tilhøva mange har flykta frå.

Nils Harald Sødal skriv om ei kvinne frå Afrika, våre asiatiske kvinner har truleg og gripande historier dei kunne fortelje. Her om dagen leita dei etter det norske ordet for framferda til burmesiske soldatar som kom i landsbyane deira. Sarah frå Sør-Sudan får tidleg merke at den framferda ikkje er eineståande for Burma, og artikkelen i Wikipedia fortel at det også ved borgarkrigar i Europa har vore ein mykje brukt krigs-taktikk.

Du kan lese meir om Nils Harald Sødal på Wikipedia: http://no.wikipedia.org/wiki/Nils_Harald_S%C3%B8dal