Arne Skare har teke familien med og reist ut or bygda, fortel dei i nyhetene, til og med på landsbasis, ikkje bare Sørlandssendinga. Både ordførar og arbeidsgjevaren på bispedømmekontoret uttalte seg, og det er jo bare særdeles trist at noko slik kan skje.

Han vil visst ikkje kome tilbake før politiet har funne ut av problemet, men det ser jo ut til å vere vanskeleg, for det er få kommentarar å få frå den sida.

Eg har dei siste dagane site med gamle Jol i Setesdal og bladd og sett kva som står skrive der. I Jol i Setesdal 1969 står det eit par artiklar der folk som har vore prestar i Setesdal, skriv ned minne frå Valle eller Bygland. Sjå http://www.eskeland.net/setesdalswiki/Jol_i_Setesdal_1969 for titlar.

Dei fortel om trivelege år i ein særprega dal, møte med folk og natur gjorde inntrykk. Det er tankane ein har hatt også i seinare år, dei som har vore prestar, har kome attende og i samtale peika på interessante og særmerkte ting då dei budde og arbeidde her.

Det kan nok vanskeleg vere slik for Arne og familien. Dei har fått ei vanskeleg tid i Valle. Det kan ikkje vere lett å gjere presteteneste når ein må gå rundt med valdsalarm. Det strider mot forståing av prestegjerninga, presten skal kunne gå i kyrkjelyden og preike og trøste der det trengst. At ein ikkje skal kunne ha det slik, det er dårleg reklame for bygda.

Rådmannen lanserte slagordet for Valle: Gjestfri for nye tankar. Eg tenkjer nok at han aldri kunne kome på tanken at ein i bygda vår ikkje var gjestfri for nye folk. Men kanskje må slagordet fornyast: Gjestfri for nye tankar og nye folk.

Å gå i giftetankar sømer seg ikkje for ein som er gift. Difor er det ikkje mine giftetankar eg går i, men tankar om det å gifte seg når ein sjølv bur i Noreg og den ein skal gifte seg med bur i eit anna land. Då er det mange utfordringar, det er det ein før kalla problem, som skal løysast.

Ein ting er at ein skal treffe nokon å gifte seg med. Når vedkomande bur i eit anna land, har det ikkje vore så lett å treffast, mnen etter at Internett kom, er det mange som meiner at det er alt for lett å treffast og at vi har fått ein import av ektefellar til landet som var utenkeleg for 20 år sidan. Dei har naturleg nok rett i det, men slik er utviklinga. Pessimistane meiner at det er eit problem å få folk til Noreg som ikkje kjenner land og språk. Det er nok eit av dei problema som kan løysast.

Men om ein har vore i eit anna land og møtt ein eller ei å gifte seg med, så startar papirmølla. Ein ting er at ein må dokumentere at ein ikkje er gift frå før. Det kan vel stort sett ordnast. Men om ein er flyktning frå eit land som ikkje har ein så papirbasert kultur som den norske, så kan det nok vere vanskeleg å finne fødselsattest, som visst nok er viktig når ein skal gifte seg. Men i land der ein klaps i baken og eit skrik er det som dokumenterer at nokon er fødd, er papir på hendinga ikkje like lett å skaffe. I land der alt skal betalast og alt kan skaffast for betaling, er det nok noko lettare, då tek det vel heller bare tid få skaffe fram slik dokumentasjon mot høveleg betaling.

Men for å få brura til Noreg må ein så starte prosessen med familiegjenforening. Då må ein tene 215.000 kroner årleg frå ein fast jobb og ha bustad dokumentert med husleigekontrakt som skal sendast av brura frå heimlandet via den norske ambassaden der ein høyrer til og handsamast av UDI eller eit liknande organ. Og om ein manglar eit papir, stiller ein bakerst i køen og må starte på nytt. Seks månader tek det, vert det sagt.

Og likevel er det mange som startar prosessen kvart år. Kjærleiken er ei sterk drivkraft som gyv laus på dei største utfordringar.

I kveldinga tok eg ein køyretur rundt Homme. Tanken var å sjå etter nokr motiv eg kunne ta bilete av til setesdalswiki, men det skuma etter kvart, så eg får sjå seinare om det høver.

Ein kunne ikkje unngå å leggje merke til at det mange stader er jord som ligg brakk. Truleg burde vi gått ut litt meir ope og høyrt på vegner av våre burmesiske bebuarar om det var nokon som ville låne dei jord til å dyrke grønnsaker. Vi spurde oss litt for i vår, men fekk ikkje napp, og det er trist, for dei hadde likt å ha ein jordflekk å dyrke opp, og det burde vere råd å finne noko. No får vi sjå til neste sommar, om ikkje nokon melder seg etter å ha lese denne bloggen då.

Vel ute på Riksvegen att oppdaga eg at det er kome ny asfalt på strekninga nord for Valle. Det er ikkje så ofte eg køyrer der, så det var triveleg å oppdage. Sjølv om klokka var nærare 22, var folk frå NCC ute for å måle tykkelse på det nye laget med asfalt. Dei ligg ikkje på latsida, dei som har asfaltjobb om sommaren.

I Valle har no bensinstasjonen ope til klokka 22. Erna og Will satsar på god service til oss, ingen tvil om det. Eg fortalde ein nederlandsk turist eg kom i prat med i dag at bensinstasjonen vår er driven av nederlendarar. Han ville ta turen bort og prate med dei. Han hadde valet mellom å dra til Arendal eller over fjellet til Stavanger. Du kan sikkert gjette kva eg rådde han til, det var ikkje arendalsturen, nei. Eg fortalde om Suleskarvegen som har høgaste punkt på 1052 meter, og der han får oppleve høgfjellet før han kjem ned på andre sida og kan stoppe på Kvæven og sjå panoramafilm på infosenteret der.

Og Joker-butikken har ope til klokka 20. I dag hadde dei norske jordbær til 44 kroner, men det såg ut til at dei fekk avsetning sjølv til den prisen. Avisene seier at nordmenn blæs i finanskrisa og ferierer som aldri før.

Siste veka før ferien. Då er det på tide å planlegge kva ein skal gjere litt meir i detalj. I år hadde eg lyst til å ha Sverige-ferie, og dermed har eg bestilt ferie på Bålsta Gjestegård, sjå
http://www.balstagastis.com/index2.htm 5 dagar skal vi vere der og sjå kva som hender i Uppland og Stockholmsområdet. Så går turen nordover, vi skal på gamle trakter i år, til Finnmark, Troms og Nordland før vi avsluttar med Hurtigrutetur frå Svolvær til Bergen og køyrer heim. Vonleg får vi litt å fortelje om når sommaren er på hell. Vi skal bruke tre veker på heile turen, så det blir lang tid borte frå sommarparadiset vårt i Mandal. Men det får våge seg, ungar kjem heim og skal passe på huset og kose seg utan at vi er heime. Dei klarar vel det, tenkjer eg.

Men då får eg gje meg og begynne på siste turen til Valle før ferien.

I dag har eg arbeidd med Byglands soge frå 1939. Ei 70 år gamal bok med mykje interessant stoff. For meg var det interessant å bla gjennom boka med tanke på å få på plass ei liste over ordførarar i kommunen frå 1837 og framover, og boka dekka altså dei fyrste 100 åra av den tida ein har hatt slik lokalstyring i Noreg. Grunnen til det er at ein på wikipedia prøver å få til lister over ordførarar i dei ulike kommunane, og eg har sett litt på Byglandslista. Sjå http://no.wikipedia.org/wiki/Liste_over_ordf%C3%B8rere_i_Bygland

Lista er ikkje ferdig ennå, men det kjem seg. Det fine med ein wiki er at ein kan begynne på ein artikkel, og så kan ein arbeide vidare på han etter kvart som ein finn stoff. Målet er å få artikkelen er komplett. Dette er til god nytte for Setesdalswiki og, der samlar eg opp stoff som er relatert til Setesdal, og då står jo Bygland sentralt.

Ein av dei som merkjer seg ut i lista over ordførarar i Bygland er Lars K. Liestøl. Han hadde artikkel på wikipedia, og når ein ser på kategoriane hans, er det vanskeleg å skjøne at han kunne rekkje alt han var med på. Sjå http://no.wikipedia.org/wiki/Lars_Knutson_Liest%C3%B8l

Artikkelen er skriven av Aasulv Eivindson Lande, som sjølv var ordførar frå 1911 til 1914 og sidan stortingsmann, sjå http://www.nsd.uib.no/polsys/index.cfm?urlname=&lan=&MenuItem=N1_1&ChildItem=&State=collapse&UttakNr=33&person=11748

Det var interessant å få eit slikt tverrsnitt av kommunalt styre og stell i Bygland.

Etter nok ein tur frå Valle til Mandal der eg på strekninga nord for Ose kunne syngje av glede for den gode vegen vi har fått, var det interessant å lese i Setesdølen denne veka om kvifor vi kan glede oss over denne vegen. Bykle kommune har lagt store deler av sine inntekter inn i fondet som vart brukt for å få finansiert vegen. Dette gjorde dei fyrst med å forskuttere vegen nord for Bykle, og når pengane etter kvart kom inn att, vart dei brukte lenger nede i dalen.

No høgg ein ut traseen som resten av vegen frå Tveit til Langeid skal fylgje, og i haust startar dei opp. Det er altså von om å få utbetra vegen endå meir i løpet av eit år eller to, og målet er å få gul stripe frå byen til Bjåen innan 2018, heiter det i avisa.

På tur nedover i dag stoppa eg hos Niklos på Besteland og fekk ein prat og ein kopp kaffe. Sjølv om vi ikkje skal ha program saman på tre månader, så er det alltid hyggeleg å snakke saman, og han har alltid noko interessant å dele med for den som er interessert i orgelmusikk.

Så stoppa eg på Ose for å få eit bilete av Annemor Sundbø. Ho har nett omsett ei engelsk bok om vottar til norsk, den skal kome ut i haust, trur eg. Vi gjekk opp i utstillinga hennar i Storstoga, den er snart ferdig for sommarsesongen og er absolutt verd eit besøk. Gensarar i alle variantar prydar veggene. Og Annemor fortalde, som ho har gjort så mange gonger i Valle Radio gjennom åra.

Trafikken har auka monaleg no i juni og både norske og tyske turistar set pris på den gode vegen. Eg trur nok dei er litt oppgitte over standarden på Riksveg 9 fleire stader, akkurat som vi faste trafikantar er. Men det er von i hangande snøre, og akkurat no kan ein vel nesten seie at det er meir enn von, det er napp. Så får vi glede oss til å få fisken i båten, det vil seie ny veg med gul midtstripe på dei siste strekningane etter kvart.

På Skomedal hadde eg ei naturoppleving. Plutseleg kom ein brun skugge over vegen litt langt framme. Og like etter kom ein til. Midt på ljose dagen kryssa to rådyr vegen framom bilen. Dei gjekk gjennom ein granehekk på vestsida av vegen og borte var dei, inne i ein hage. Eg tenkte at den hekken var så tett at det ikkje var noko som kom gjennom der, men det såg ikkje ut til å hindre dei noko i det heile tatt.

Det er ordet leiar av Valle sokneråd, Bjørgulv T. Berg brukar om situasjonen vi har i Valle no. Presten vår, Arne Skare, har opplevd å få trusselbrev, ein kniv i nakkestøtta på eit bilsete, og no laurdag morgon mista han bremsene på bilen ved Rotemo då han var på veg til konfirmasjonen i Bykle. I dag stod det i Fædrelandsvennen at politiet har funne bremsefeil på bilen hans og at han har fått valdsalarm av politiet.

På alle spørsmål frå Johs. Bjørkeli til Dag Hovden i politiet får han svaret «ingen kommentar». Arne Skare er teken ut av teneste inntil vidare, så konfirmasjonen i Hylestad sundag måtte Byglandspresten Bernt Olav Jensen stå for, og det vert vikar til sundag når det er konfirmasjon i Valle.

Avisa har intervjua fleire folk i bygda.

Tron A. Støle, som tok initiativet til solidaritetsmarsjen i april, seier det slik: -En usigelig oppgitthet siger innover meg. Jeg føler meg helt matt.

Og Anette Bjørgum Berg seier: -Det skumle er at når det hele en gang kommer fram, så er det antakelig en persons vi kjenner.

Det har ho jo heilt rett i, Valle er jo ei bygd der alle kjenner alle.

I dag brukte Fædrelandsvennen to sider på dette. Ei rekke bilete var med i artikkelen. Her er lenke til den; http://www.fvn.no/lokalt/setesdal/article675887.ece

Det er tydeleg at det er blitt sommar, for sjølv om temperaturen held seg på eit lågt nivå, er folkelivet i Valle sentrum svært mykje meir livleg enn før. Det har vore diskutert om Valle er ein typisk turiststad, og det kan sikkert seiast mykje om det. Men om sommaren er det eit heilt anna folkeliv i sentrumsgata enn om vinteren, så om ein skulle vurdere etter det, fortener nok Valle ei slik nemning.

To ting er viktige når ein er på tur. Det eine er at ein kan få handle også når ein stoppar for dagen. Det betyr at Hans Petter på Joker i Valle tenkjer rett. I sommar held han oppe til klokka 20, og han vil og halde ope om sundagane om han får fylkesmannen på tru til å sjå på Valle som ein typisk turiststad. Han var og fortalde om søknaden sin i radioen før vi tok sommarferie. Også Erna og Will på Esso tenkjer slik, Esso har ope til klokka 22 frå 1. juni.

Det andre ein treng når ein er på tur, er gode toaletttilhøve. Her har ein lagt det godt til rette med offentlege toalett både i Valle og på Rysstad. For alle som ikkje skal innom ein bensinstasjon, dei har jo som regel eit kundetoalett, er det eit gode å finne eit toalett i ei sentrumsbygd. Eg stod i dag i trappa i det gamle kommunehuset i Valle og såg ut. Då stoppa det ein buss, og fullt av tyske turistar kom ut. Nokon gjekk til Hasla, nokon på Joker eller Valle Handel, men ikkje så få av dei gjekk direkte på toalettet.

Sjølv synest eg det er ein stor del av servicen på HydroTexaco Evje at dei har fått så gode toalett-tilhøve. Så når eg køyrer mellom Mandal og Valle, stoppar eg og får påfyll av kaffe og gjerne ein matpakke, av og til også av bensin, og så må eg innom på toalettet. Dermed er dei basale behova dekka og andre del av turen kan gå i rimeleg ustressa form. Av og til må eg gjere som plakatane langs vegen oppmodar til: Sov i 15 minutt. Men for det meste er det dei andre tilboda som betyr mykje.

Difor er det ei glede at Valle har fått på plass alle slike turistvenlege tilbod. Dei kan gjere at ein ferietur vert triveleg.

Men Valle reklamerer og med at det er gratis trådlaust internett for folk i sentrum. Eg prata i dag med ein turist som stod utanfor bubilen sin og tok ein røyk medan kona var inne og skulle sende ein epost. Men dei fekk ikkje kontakt. Det er jo dumt om det ikkje verkar når ein reklamerer med slike ting.

Eg skreiv i går om ei lenke som syner litt av Valle Radio si historie. Når vi no har lagt bak oss 12 sesongar, er det kanskje på tide å skrive historia på skikkeleg vis, ikkje bare som eit blogginnlegg, sjølv om det jo var ganske langt.

Elevane på Valle skule arbeider vidare med kulturkvelden til torsdag, og i dag fekk eg nye spørsmål, mellom anna om korleis vi kom på å ha den stakkedama som logo. Men då måtte eg melde pass og sende dei vidare til Ørnulf Hasla, som no er styreleiar og som truleg var med i radioen før eg vart med, sjølv om eg var innom ganske tidleg i nokre program.

I løpet av desse åra er det ganske mange som har vore med i kortare eller lengre periodar, særleg som teknikarar. Ein måtte vel gå gjennom gjestebøkene for å setje opp ei skikkeleg liste over alle som har vore med i kortare eller lengre periodar.

I dag fortalde Jorunn Lund Harstad at ho hadde vore i Kristiansand i helga og då hadde ho høyrt at det var ope hus på Sørlandssendinga laurdag. Ho troppa opp og fekk prøve seg på å lese nyheiter og dei tok opp helsing frå henne som dei skulle sende ein gong i sommar.

-Tenk om vi hadde tenkt på det, sa ho, då kunne det vore ein interessant tur for alle i radioen, slik vi hadde til Gimlekollen i fjor. Det ser ikkje ut til at det vert noko av tur i år, sjølv om folk ymta frampå at det hadde vore kjekt å ha ein slik tur i år og. Men kanskje ein skulle prøve å finne ut om NRK vil ha ope hus til neste vår og så plangleggje ein tur nedover då. Det kunne sikkert vore inspirerande for dei fleste av oss å sjå korleis dei lagar radio hos NRK Sørlandet.

Men til torsdag kan vi gå i Storstoga og sjå Valle Radio som kulturminne. Det er nærare i tid og aktuelt i samband med Kulturminneåret 2009. At Setesdølen ikkje vinkla saka slik kulturrådgjevar i Valle kommune, Torunn Charlotte Lund, ynskte, får ein vel leve med.

I dag var siste dagen av senilveka mi og eg hadde på planen at eg skulle køyre oppover på tidleg ettermiddag og kombinere det med fotosafari for setesdalswiki og wikipedia.

Nå vart det sein ettermiddag før eg la i veg, og den fine mandagen i Mandal fekk regndråpar, for å seie det forsiktig då eg kom til Øvrebø/Hægeland/Evje. Etter kvart var det mykje meir enn regndråpar, tunge plask og mykje vatn i vegen.

Og når skyene tømer seg, er det mørkare i veret, så fotografering er ikkje så enkelt. Likevel stoppa eg nokre stader og knipsa litt. Etter kvart kan det nok bli bilete på både wikipedia og setesdalswiki. I denne veka, som eg har vore på tur til Oslo og omliggjande herlegdomar, har ikkje setesdalswiki fått så mykje merksemd. Eg får prøve å gjere det betre resten av veka. Å skrive 100 artiklar på ein månad er i grunnen ein stor jobb, og eg skulle gjerne hatt fleire med meg til å skrive der.

Eg ser for øvrig at eg har passert 1700 innlegg på bloggen. Det er mykje stoff etter kvart og ei god kjelde for den som vil finne ut meir om kva vi har gjort i Valle Radio, i alle fall dei åra eg har skrive blogg. Det har jo ikkje vore blogging like lenge som vi har laga radio.

I dag fekk eg forresten eit interessant brev frå Hanna Kyte Assmann. Valle skule skal ha kulturkveld torsdag og presentere kulturminne, og dei hadde funne ut at Valle Radio er eit kulturminne. Så ho ville ha meg til å bidra litt. Eg sa at ho kunne leite på bloggen og sjå kva ho fant og sjå om ho kunne bruke noko. Elles måtte ho stille konkrete spørsmål. Sidan høyrde eg ikkje meir. Her er ei lenke som syner noko av historia om Valle Radio:
http://valleradio.blogs.no/2007/10/31/for_mykje_kristendom~3226486/

Men det var jo kort tid å lage det på, frå måndag til torsdag….