No runda eg 500 artiklar på bloggen. Eg starta å skrive 1. november 2005, det er 499 dagar sidan. På denne tida har eg skrive 500 innlegg på bloggen. Ikkje alle har vore like lange, ikkje alle har det vore så mykje arbeid å lage. Til dømes har eg ganske mange artiklar i gruppa Program, dei er stort sett oversikt over programmet denne veka. Andre har nok kravd litt meir arbeid.

I snitt har det altså blitt ein artikkel pr. dag i denne tida, sommar som vinter, anten vi har sending eller ikkje. Det syner seg at om eg har innlegg dagleg, så vil folk kome innom å sjå på det eg skriv. Eg nærmar meg 60.000 sidevisningar. Det eg har skrive, har spegla livet i bygda og i radioen og syner mange fasettar. Ofte vil ein ikkje tru at det kan vere så rikt i ei lita bygd. Etter kvart som eg har skrive, har eg oppdaga at eg bare har vore innom ein lite flik av alt stoffet eg kunne ha skrive om. Men slik vel det vel vere.

Eg takkar deg som har lese og gjeve oppmuntring og kommentarar. Du kan og abonnere på bloggen og få melding heim i e-postkassa di når det er nytt innlegg. Ennå er det ikkje så mange som har gjort det, men du er velkomen til å verte med på lista.

Jeg så en mann, forpint og slått,
på vei til Golgata.
Hans vandring var så pinefull,
et kors de på ham la.

Slik syng Åge Samuelsen, og i og med at det er fastetid, spelte eg songen i Valle radio i kveld i ein versjon av Jon Petter og Arnfinn Nordbø. For det er ei av sidene med fasteperioden, at ein skal fylgje Jesus på vegen opp til Jerusalem, til Golgata. The Passion of the Christ er ein film som for nokre år sidan leverte dette som ein svært sterk bodskap i tida før påske. Sjå
http://no.wikipedia.org/wiki/The_Passion_of_the_Christ Filmen fekk ein del reaksjonar, det er lettare å distansere seg frå volden som ligg i påskebodskapen om ein les den eller høyrer den. Å sjå det på film vart for sterkt for mange.

Fastetida er tida då ein skulle renonsere på noko og heller leggje det i fastebøssa til Kirkens Nødhjelp sin Brød for verda-aksjon. Konfirmantane skal kome rundt i Valle og hente bøssene 28. mars. Det er å håpe på fulle bøsser denne dagen, vi har det så godt, og akkurat no har vi fått løn, så det skulle vere lett å leggje til sides noko. Kirkens Nødhjelp starta sitt første langsiktige utviklingsprosjekt i Abakaliki i Nigeria i 1961, det er snart 50 år sidan. I alle åra etterpå har dei prøvd å lindre naud og å hjelpe folk som lid. Sjå http://no.wikipedia.org/wiki/Abakaliki

Det er ikkje bare hjelp å få. No syng Jon Petter og Arnfinn Nordbø I dag er det nåde å få.

I dag vil eg skrive om noko som eg har tenkt på, men som eg ikkje har teke opp i radioen til no. Det gjeld utlendingar og førarkort. Svært mange av dei kan kjøre eitt år på sitt gamle førarkort når dei kjem til Noreg. Men så må dei få nytt sertifikat.

I samband med dette ser det for meg ut til at svært mange av dei som kjem frå land utanom EU må starte på same nivå som norske 16-åringar: Grunnkurs på 12 timar før dei kan begynne på kjøreskolen. Pris mellom to og tre tusen kroner. For folk som bur i Valle vil det ofte vere slik at dei må reise til Evje. Der er det kurs frå klokka 16 til 19 fire kveldar.

Det medfører at ein må reise frå Valle klokka 08.30. Så må vedkomande vandre frå butikk til butikk eller kafe frå klokka ti til klokka fire, då startar kurset. Men når det er slutt, er bussen opp att gått, så det vert å bu på Dølen hotell til neste morgon, og så ta bussen som er i Valle klokka 11.30. Det vil seie at dei må bruke 27 timar på eit tretimars kurs. Kva prisen for mat, buss og hotell er, vil eg ikkje spekulere i. Det må dei gjere fire gonger for å ta kurset. Omkostningane rundt kurset vert då større enn kostnaden for heile kurset.

Min konklusjon er at dette er urimeleg. Men slik er stoda om du ikkje har eit nettverk av vener som vil bruke ein del av dagen sin på ein tur til Evje og vente i tre timar på å kjøre deg heim att. Ikkje mykje å gjere på Evje tre timar ein slik dag.

Når den det gjeld har hatt sertifikat i heimlandet og truleg kjørt i mykje større trafikk i mange år, då verkar det noko firkanta at ein må starte med same kurset som ein norsk 16-åring, som, om han har snike seg til ulovleg køyring med pappa, på ingen måte har same trafikk-kompetansen som ein med sertifikat frå heimlandet og erfaring frå bilkøyring der.

Etter mi meining burde ein køyrelærar kunne ta imot slike elevar på direkten, han vil fort finne ut om dei har bløffa seg til sertifikatet dei hadde i heimlandet.

Meiner du at det eg fortel om er eit konstruert tilfelle. Det er ikkje det, folk som bur i Valle no har opplevd at slik er det.

Det er bare slik, det er etter mi meining ei noko lettvint forklaring vi har andsynes vituge folk som ikkje lenger har kunna bu i heimlandet, og som så har funne asyl i dalen vår.