År om anna etablerast det elevbedrifter på skulane i Valle, og onsdag var fire jenter frå elevbedrifta 4747 UB i studio og prata med Ronny. Dei hadde rett og slett kalla opp elevbedrifta etter postnummeret, men så kunne dei opplyse at sylv har atomnummer 47, noko som ikkje gjorde det mindre naturleg å nytte namnet. For denne ungdomsbedrifta (UB) spring ut av sylvsmedlinja på Valle vidaregåande skule, og då seier det seg sjølv at det er arbeid relatert til sylvproduksjon dei syslar med.

Elevbedrift, anten det er ungdomsskulen eller vidaregåande skule har blitt ein viktig del av satsinga på å knytte saman skule og næringsliv. Gjennom å drive ei elevbedrift, skal elevane få meir relevant forståing av næringsliv og arbeidsliv. Her er ei lenke til å forstå dette betre: http://fuv.hivolda.no/prosjekt/bilsbfr/index.htm

Ungt entreprenørskap er også ein del av dette. Det er ein organisasjon som er etablert av Handels- og Servicenæringens Hovedorganisasjon, Utdannings- og forskningsdepartementet, Innovasjon Norge, Kommunal- og regionaldepartementet, Landbruksdepartementet, Nærings- og handelsdepartementet, Næringslivets Hovedorganisasjon, Sparebankforeningen i Norge, Brønnøysundregistrene og Skattedirektoratet, altså noko av det tyngste ein kan finne i denne samanhengen. Sjå: http://no.wikipedia.org/wiki/Ungt_Entrepren%C3%B8rskap

Setesdal folkehøgskule
Sjølv om det var gått litt tid sidan meldinga om tilskot til Setesdal folkehøgskule kom, var det hyggeleg å høyre ei engasjert Lene Dyrkorn i Valle Radio i går kveld i samtale med Ronny Stavsholt. Lene har vore prosjektleiar i tre år for prosjektet, men har no permisjon for å ta mastergrad. Frå nyttår vil ho vere tilbake i Valle for å jobbe fram mot etableringa av skulen.

To millionar kroner er vel neppe nok til å drive skulen, fylke og kommune må nok finne plass på sine budsjett for å få det heile til å gå. Etter loven skal fylket betale ein sjettedel av dei godkjende utgiftene, resten må skulen få inn sjølv, eller så må eigaren inn med pengar.

Lene fortalde at dei tek sikte på 40 elevar på tre linjer: Trial, motocross og snøscooter. Ein samarbeider med Norsk motorsportforbund, som er paraplyorganisasjon for alle motorbaserte sportsgreiner. Og Olav Hovet er visepresident i Norsk Snøscooterforbund, så kontakten til organisasjonen er god. Dei kjem til å hjelpe med å rekruttere elevar og Lene trudde det ville gå greitt, det er godt med eit tilbod om skule til dei som lærer frå hendene og opp ikkje bare til dei som lærer frå hovudet og ned, som ho sa. Til no har motorsportsforbundet hatt tre plasser på toppidrottsgymnas. Med tanke på at ein har over 40.000 medlemmer er jo det litt lite, så 40 plassar på folkehøgskule er kjærkome. Ein annan føremun er at dei som går her vil få tilbod om å ta utdanning slik at dei kan vere instruktørar på klubbnivå. Alle må ha lisens for å gå på denne linja. Og internatet kjem i bruk att, det vert truleg ganske fullt.

Cafe Esso
Ronny hadde leita fram nokre damer som gjerne vil møtast på kafe i Valle og som meiner at Esso-stasjonen sitt nye tilbod kan vere ei fin stad å møtast. Sissel Åkre snakka om Cafe IntermEsso, det har og vore tale om Cafe ExprEsso, og på telefonen frå Kristiansand inviterte ho til å møtast fredag klokka 17:30.

Sissel fabulerte om porselenskoppar, kaffelatte, cappucino, småmat, bruk av PC, kanskje biblioteket kunne setje ut nokre av bøkene og dei av brukarane som hadde nokre glansa magasin, kunne leggje dei ned når dei sjølve hadde lese dei.

Ideen kom då dei var saman med humorbonden i Kulturveka 2009 og fabulerte litt etter det strålande foredraget han heldt. Ein må stø opp om dei som driv, elles driv dei ikkje så lenge, meinte ho.

Med det munna timen ut. Men ikkje før han hadde annonsert at dei som trong brøyting til vinteren kunne ta kontakt med Olav Jan Tveiten eller Knut Olav Tveiten. Så spelte han noko kald musikk som illustrerte at vinteren nærmar seg.

Og dermed var det klart for Tankar frå Bibelen med Håvard Viki.

Å køyre forbi Evje i desse dagar er jo ikkje akkurat noko påskerally når ein kjem frå sør. Ein kjem til brua sør for Evje, så må ein ut på ein tur på vestsida av Otra, der er vegen smal og trafikken stor. Samstundes er det mykje å sjå på utanfor vegen, Fennefossen er vakker om han er aldri så liten, og nett no er det så lite vatn at ein kunne kome eit stykke ut i åna på låge sko.

Og så er det interessant å sjå Evje frå vestsdia, det er ikkje ofte ein har høve til det, men ein må jo halde eit auge med trafikken, for det kjem ofte 10 bilar i slengen, naturleg nok ettersom dei har stått i kø på Evje for å kome over brua. Då vert det klumpevis trafikk. Så er det laga ein trafikkdump ved Krossen, og sjeldan kan ein køyre rett over brua, altså ha grønt lys når ein kjem til brua. Eg har nokre gonger teke turen på vestsida heilt til Byglandsfjord, då slepp eg trafikkdumpane mellom rundkøyringa og Breidablikk. Og så får ein jo sjå ei ny side av Setesdal.

Men om ein vel å ta turen innom Evje, så er det naturleg å svinge sørover mot HydroTexaco og få ein tissepause og ein kopp kaffe før ein held fram oppover dalen. Tilbake på Riksveg 9 kjem ein til lyskrysset ein gong til, så eg har helst svingt inn i sentrum for å sleppe å stå i kø. Men då er det fort at ein finn ut at ein skal stoppe litt på ein av butikkane i sentrum, og då går både køtida og ein halvtime fort. Plutseleg har ein brukt ein time på Evje. Sjølv om mange klager over det nye trafikkmønsteret, er det nok og nokre som brukar meir tid der enn før. Då var det så greitt, bare ein kort stopp på Verskmoen, så gjekk turen sør eller nord og butikkane på Evje var for andre enn meg.

Det fine med Riksveg 9 er dei mange plassene ein kan stoppe og ta ein høneblund. Syrtveit, Grendi, Fånefjell, rasteplassen sør for Bygland, Storstraumen, Reiårsfossen, Hekni. Om ein tek 15 minutt på kvar av desse, er ein jo heilt utsoven når ein kjem til Valle. Så eg nøyer meg med ein kvar gong, men eg har prøvd mange etter kvart. Fint når det er blitt kultur for å stoppe når augo vert tunge, eg las i avisa at ein lett køyrer 8-10 meter på ein sekund-dupp, og då kan det fort gå gale. Litt mat, så ein ikkje får lågt blodsukker, eit sete som ein kan vippe ned, og smått om senn er ein framme og klar for ei ny økt i Valle.

Eg likar ikkje å hoppe over ei sending, men denne veka vert det ikkje tysdagssending. Eg kjem ikkje til Valle før tysdag kveld, og for å sleppe å få fartsbot oppover Riksveg 9, vil eg ikkje kappkøyre med klokka. Når eg er på tur, vil eg ha høve til å ta 15 minutt, som det står på plakater fleire stader langs vegane no. Då er eg ein sikrare trafikant og unngår uhell. Difor har eg slutta å køyre i siste liten, og eg har lagt om undervisninga slik at eg slepp å ta laus tidleg på morgonen for å kome fram til skulen startar. Ved å ha undervisning om kvelden måndagane, kan eg ha ein fin tur oppover på dagtid.

Det har jo vore nokre reportasjar om folk som har fått saftige bøter på den nye vegen mellom Kristiansand og Grimstad, og det er og fokus på dette andre stader. Å få eit par prikkar er trass alt betre enn å miste lappen, eg kunne knapt jobbe utan å ha den, for det ville vere ganske tungvindt å nytte buss fram og tilbake, sjølv om eg kunne klare meg greitt utan bil i Valle.

Ettersom eg er åleine med sendinga på tysdagskveldane, er det vanskeleg å ha ein som tek over for meg når eg må melde pass. Så då får ein ha det til gode til neste veke.

Ein kan ikkje anna enn beundre Linda Eide. Ho finn fram til attraksjonar som er utanfor allfarveg, til og med på havbotnen. Som oftast har dei ei soge som er morosam å høyre, eg skjønar godt at folk kosar seg med stunta hennar på laurdagskvelden.

Samstundes får vi ein kunnskap som vi ikkje hadde før, anten det gjeld runer, dialekt, grava til Keiko eller Sinsenkrysset. Alle dei emna kan ein relatere til noko aktuelt samstundes. Vi fylgde med Keiko då kvalen kom til Nordmøre, på ein sommartur køyrde vi like forbi siste kvilestaden hans, utan å stoppe for å legge stein på grava. Vallemålet har ho ettertrykkeleg synt som ein attraksjon der ho duellerte med Sigurd Brokke, og sanneleg kom ikkje Niklos K. Besteland syklande forbi då dei stod der i vegkanten.

Runer er ikkje noko ein kjem borti så ofte, dei to tyske ungdommane som rista runer for år tilbake og lurte bygdefolka, det er eit stunt nokon kvar kunne tenkt å gjere. Og Sinsenkrysset, det er vanskeleg å unngå når ein fartar rundt i Oslo i bil, eg har hatt gleda av å svinge feil der meir enn ein gong.

Slik gjer ho det nære til noko spennande og unikt, midt i sin kvardagslege framtoning. Med alle dei stunta ho gjer i vatn skjønar eg godt at treningsderessane må verte utslitne, ikkje lett å unngå ein flekk eller ei flenge under slike tilhøve.

Stå på, Linda, du gjer laurdagskveldane til attraksjonar når du er på skjermen.

Det var ein interessant debatt vi fekk i Valle Radio onsdagskvelden, og diskusjonen har nok halde fram i dagane etterpå. Ole Birger Lien inviterte Annette Bjørgum Berg og Pål Dale til å diskutere skulespørsmål. Det vart på mange måtar eit møte mellom den gamle og den nye tid, for Pål er nestor i kommunestyret med over 30 års erfaring og har sett politikarar kome og gå. Annette er inne i sin første periode og har fått store oppgåver i fanget.

Skulen i Valle har vore diskutert i mange rundar, det er vel ikkje unaturleg. Men ein må bare sjå i augo at elevtalet knapt forsvarar å halde to skular i drift, det har gått nedover med åra. Likevel er det eit drastisk steg å leggje ned Hylestad skule, ein skule er på mange måtar lim i ei grend. Og sjølv om han ligg på Nomeland og ikkje på Rysstad, som jo har blitt sentrum i Hylestad-sokna, så fungerer han slik.

Sterke krefter arbeider imidlertid for ei sentralisering, ikkje bare i det store biletet, kor folk flytter til byane, men og i det lokale, der folk flytter til kommunesenteret, og grendene får fleire og fleire hus med lite lys om vinteren. Skal ein så ta steget og flytte innhaldet i den nyrestaurerte skulen på Nomeland, med noko av det finaste uteanlegget ein skule kan ha, til Valle, så må svært mange grunnar tale for det.

Samtalen i Valle Radio onsdagskvelden gjorde greie for nokre av dei vurderingane politikarane må gjere. Pål var ikkje viljug til å stoppe utbygginga av Valle skule no, men ville halde fram etter vedteken plan. Han var kanskje noko meir på glid i spørsmålet om firedagars veke og kunne nok heller sjå føre seg at ein gjekk over til fem dagar. Skulesjef Elise Marie Kringen hadde i dag eit innlegg i Setesdølen som og gjekk for fem dagars skuleveke, det fordeler arbeidet betre for borna.

Vi får sikkert høyre meir om dette i Valle Radio utetter vinteren.

I går var eg teknikar att. Eg er reserveteknikar i Valle Radio, så når det ikkje høver for dei faste, spør dei meg, og ettersom eg har tysdag og onsdag disponert til Valle Radio, så vil eg ofte ha høve til å svare ja på spørsmålet.

Men då vert vekene korte, særleg i år merkar eg det, for eg har fått kveldsundervisning måndagskveldane. Det er ein føremon for meg, for då kan eg køyre oppover på dagtid måndag og ha elevane mine om kvelden. Og med tysdagskveldane og onsdagskveldane i radioen er veka over ganske så fort, det er bare torsdagskvelden som eg ikkje er bundet til noko.

Rollen som teknikar har endra seg mykje. Den fyrste tida var det kassettar frå Norea tysdagskveldane, no lastar ein programma ned over internett. Det er vel nesten bare Niklos som nyttar platespelaren vår, han har orgelmusikk på LP-plater, og det er sjarmerande å høyre opptak frå 30 år og lenger tilbake.

I lang tid var CD-platene einerådande når vi skulle velje musikk, og nokre av medarbeidarane gjorde ein stor jobb med å taste inn alle spora i musikkprogrammet, slik at vi kunne finne att musikken når vi skulle spele den. To vegger i radioen er dekte av CD-plater, mest country-musikk, men rock og pop, folkemusikk og kristen musikk kan ein og finne.

Så kom iTunes, og vi la mange av platene inn i dette programmet, då kunne ein lett finne dei på datamaskinen og så flytte dei over til eit miksebord på datamaskina og plutseleg var det på lufta. Framleis er det litt trolldom i korleis ein kan få det til.

Det siste nye er spotify, eit program der musikken ikkje ligg hos oss, men på ein stor database. Vi kan ikkje laste han ned, men vi kan spele han. Vi må abonnere på musikk til ein fast pris for kvar månad, og så kan vi spele så mykje vi vil. Det er genialt og enkelt og gjev oss på ein mykje lettare måte tilgang til svært mykje musikk. Gjennom dette programmet har eg funne Olav Werner og Kirsten Flagstad og spelt dei nokre gonger i det siste.

Onsdag før sending dukka det opp ein ny CD-spelar i studio, og før vi hadde sagt kake, var han montert og klar til bruk. Dei gamle vil vel etter kvart bli pensjonerte, den eine er alt pensjonist, og den andre kan vel fylgje same vegen når vi no fekk ny. Eg likte godt då vi hadde to som verka, for då gjekk jobben som teknikar litt smidigare når ein skulle spele to plater etter kvarandre. Men så var det å ha plass på miksebordet til styrespake, då.

Men dette vart vel i det mest tekniske laget, så eg trur eg sluttar her for i kveld.

Det er gått nokre år sidan musikklinja ved Valle vidaregåande skule vart lagd ned. Då fekk kommunen nokre omstillingsmidlar som skulle bøte på skaden og etter ein del utgreiing var det ideen om folkehøskule som verka til å vere det som kunne erstatte ei slik linje. Vi hugsar kor mykje spennande som skjedde rundt skulen i den tida sangen og musikken prega tilbodet saman med sylvet, i radioen kunne vi spele eit par plater som var laga av elevar ved Valle vidaregåande skule.

Etter kvart vart det naudsynt å tilsetje ein prosjektleiar for ein folkehøgskule med vekt på motorsport, og i eit samarbeid mellom kommunen og Norges Motorsportforbund peika det seg ut ei jente frå Hobbøl i Østfold, ho hadde vore Noregsmeister i trial og kjende miljøet rundt sporten godt, ho hadde god utdanning kunne dermed tale saka i meir sentrale strok.

For det var der ein måtte jobbe for å selje ideen. Det har ikkje vore etablert ein ny folkehøgskule i Noreg tidleg på 1980-talet, og i mellomtida har mange blitt lagde ned, skulestrukturen har endra seg og rekrutteringa med den. Sjølv om det har vore mange slags liner på folkehøgskular rundt omkring, har det aldri vore ein skule med vekt på motorsport.

I dag kom meldinga om at det er løyvt to millionar kroner til oppstarten til hausten. Og er skulen inne på budsjettet, så bør det vere trygt for at han kan verte verande der. No er det kommunen som må i gang med det som må gjerast for å realisere draumen.

I slike situasjonar er det viktig å gjere som pitbullen, bite seg fast og ikkje sleppe taket. Folkehøgskule er ei spesiell skuleform, eg har vore rektor på ein slik skule i 15 år og kjenner litt til det, i alle fall slik skuleslaget var for nokre år tilbake. Ein skal vere ganske standhaftig for å få det heile opp på beina, og det er ikkje alltid så mykje som skal til før det kollapsar. Så alle gode krefter må no gå saman om å realisere skulen i Valle, med elevar frå heile landet og gode anlegg for motorsport må haldast ved like og ikkje forfalle.

Gratulerer med dagen!