Postludium er eit unikt program på mange måtar. Her får lyttarane i Valle Radio møte musikk og utøvarar som ein mest aldri elles høyrer i eteren. I går hadde Siri Johannessen funne fram til nye perler. Programmet var slik:

• Ercole Pasquini: «Canzon francese», spilt av Francesco Cera på Gugliemi-orgelet fra 1612 i Santa Maria-kirken i Vallicella i Roma. Fra albumet Roma Baroque (2004),
• Tarquinio Merula: «Toccata del secondo tono», spilt av Francesco Cera på Traeri-orgelpositivet i Sant’Eugenio papa-kirken i Bologna. Fra albumet Merula: Complete works for organ (2013),
• Henrik Ødegaard: Partita over «Å, tenk eingong når alle fram skal stemna», spilt av Ghislain Gourvennec på Jørgensen-orgelet i Skien kirke. Fra albumet Henrik Ødegaard – Organ Music (1981)

Siri lagar også svært gode og informative introduksjonar til programma. I går fekk vi høyre om organisten Francesco Cera, som spelte dei to første stykka:

Den som skal spille er cembalisten, organisten og dirigenten Francesco Cera fra Bologna i Italia. Han studerte med Ferdinando Tagliavini og Gustav Leonhardt ved konservatoriet i Amsterdam fra 1989 til ’91, og har spesialisert seg på italiensk barokkmusikk for cembalo og orgel. Cera regnes som en av Italias ledende innen tidligmusikk. Han underviser i cembalo ved Conservatorio E.R. Duni i Matera i Italia, og har dessuten avholdt flere mesterklasser både i Europa og USA.

Om den siste organisten fortalde Siri dette:

Organisten, cembalisten og orgellæreren Ghislain Gourvennec ble født i Paris i 1983, og bosatt i Norge siden 2003. Han begynte allerede som seksåring å lære pianospill, og da han ble ti begynte han å spille orgel hos Marie-Agnès Grall-Menet. Senere studerte han orgel, musikkteori og -analyse ved det nasjonale musikkakademiet i Brest, og tok deretter diplom i orgel ved musikkonservatoriet i Saint-Maur. Spesialiseringen innen kirkemusikk fant sted ved Universitetet i Stavanger. Blant hans læremestre finner vi Christian Ott, Eric Lebrun, Pierre Pincemaille, Henry-Franck Beauperin, Olivier Latry og Vidar Vikøren. Gourvennec grunnla Christine orgelskole i Stavanger, som nå er en del av musikkskolen der, og foreleser i tidlig musikk, cembalo og basso continuo ved fakultetet for scenekunst, Universitetet i Stavanger.

Han spelte på orgelet i Skien kirke. Vi kunne sjå kyrkja på NRK TV1 i kveld, for dei sende frå NM-veka, som i år er i Skien. Og sjølv om det er mange ulike sportsgreiner dei konkurrerer i der, er nok ikkje orgelspel med. Om orgelet i Skien kirke skriv Siri:

Orgelet Gourvennec skal spille på skal være Norges nest største romantiske kirkeorgel, og Jørgensens største. Det befinner seg i Skien kirke, og er ombygget av Jørgensen i 1954, men har fremdeles deler fra Olsen & Jørgensen-orgelet fra 1894. Det opprinnelige orgelet hadde 31 stemmer fordelt over to manualer og pedal. I 1936 fikk det åtte nye stemmer og en tredje manual, i tillegg til at enkelte stemmer ble skiftet ut. Dette arbeidet ble utført av Jørgensen Orgelfabrikk i Oslo.

Etter ombygningen i 1954 ble antallet stemmer økt til 70, og det fikk et fjerde manual, i tillegg til at det ble lagt opp brytere for et alterorgel. I 2019 ble det vedlikeholdt, delvis restaurert og bygget om av Karl Schuke Orgelbauwerkstatt.

Det kan du tenke på når du ser på NM i morgon .

Foto: Rune Mathisen, Wikemedia Commons

Sendinga i Valle Radio i kveld var variert og hadde stoff for både hjarte og hjerne. Den starta med eit kåseri av Asbjørn Kvalbein om smak og sangen Det blir noe for barna i himlen å få. Andakten var ved Sverre Bøe, teologiprofessor på Fjellhaug.

Etter ein sangtime med Olav Lindstølen var det kommunal informasjon ved Torunn Charlotte Nyberg. Ho fortalde mellom anna at dagsturhytta som alle kommunar skal få, vil bli sett opp i lia  sør for Leite, der er det ein topp som eg ikkje hugsar namnet på, men han høver veldig godt til formålet. Han er passe langt frå eit bygdesentrum. Hytta skal ikkje vere for overnatting, men ein skal kunne stoppe der og ete nistemat når ein er på tur. Og så kan ein sitte inne og ha god utsikt over bygda gjennom store glas.

Ettersom både Erlend Gunstveit og Valkyrien Allstars skal kome til Valle i sommar, fekk vi høyre eit par låtar med desse artistane før Jørund Kvåle Hansen rapporterte frå Bondelaget sitt årsmøte. Mange bønder er usikre på om dei vil halde fram, kostnadene aukar og inntektene står stilt.

Så var det folkemusikkaktuelt, og Siri hadde teke turen til Syrtveit og besøkt Harald Stulien Robstad som hadde vore på kurs hos Bjarne Rysstad og lært å smi munnharpe. Han likte å smi og å skjere i tre, og etter samtalen fekk vi høyre Jan Oddvar Rysstad spele Sordølen på den nysmidde munnharpa.

Kveldens Postludium hadde både norsk og italiensk musikk. Først var det ein prat med Andrea Maini om Frescobaldi-seminaret som skal vere i Fjære kirke der han er organist. Her kjem organistar frå Europa for å halde meisterklassar for norske organistar. Framleis var det fire ledige plassar, om nokon ville vere med.

Programmet i Postludium vil eg skrive om i morgon.

I boka Demokratiets langsomme død – Den nye intoleransen av Janne Haaland Matlary er det eit kapittel om Intoleranse: Exit frihet, likhet og rasjonalitet.

Innleiinga er verd å dele:

Stemmerett ved lavvann.

I 1844 gikk Åasmund Olavsson Vinje på ski fra Vinje i Telemark til Mandal. Han hadde fått jobb som timelærer på borgerskolen og ankom gården Berge utenfor Mandal hvor han banket på og ba om litt mat mot å ta i et tak hvis det trengtes. Vinje var høy og vindskeiv og sikkert svett og trett og snakket selvsagt dialekten han ble så kjent for.  Vi kan tenke oss kontrasten til naboen til Berge, som var innom, stortingsmannen Søren Jaabæk. Men de to kom raskt i snakk om politikk og dette ble grunnlaget for et vennskap basert på intens politisk interesse hos begge.

Vinje var fattig og derfor uten stemmerett. Han kjøpte da en liten holme i Skogsfjorden ved Mandal som gjorde ham til eiendomsbesitter og derfor gav stemmerett. Andre kjøpte en myr med samme intensjon, de såkalte myrmenn. Både myr og holme var nok det billigste man kunne kjøpe av eiendom, ubrukelige som de var.

I Mandal sa man at Vinje har stemmerett ved lavvann.

Heile Norge fekk vere med på mykje av festen for prinsesse Ingrid i høve 18-årsdagen hennar. Her i huset feira vi med PepsiMax der dei på slottet hadde anna godt i glassa. Vi hadde også mat tidlegare på kvelden, då med skinkegrateng. Kveite får vi ha til gode.

Torbjørn Greipsland var på besøk, han har skrive bøker om Kongen på kirkevei. Det slo meg at på denne festen var det lite kyrkjeleg nærvær, så langt eg fekk med meg. I går var visst preses biskop til stades.

Det vart sagt at prinsessa var godt kjent i landet, og ho har sikkert vore i Setesdal, i alla fall trur eg ho har setesdalsbunad. Om ho er godt kjent i geografien, er det viktig også å vere kjent i kulturen. Ein del av kulturen er den kristne kulturarven. Vi såg ikkje så mykje av den på slottet denne festkvelden.

Men så var det jo heller ikkje konfirmasjon, det var myndighetsdagen som vart feira.

I kveld hadde Niklos K. Besteland med seg eit særs vakkert verk i Postludium i Valle Radio. Te Deum av Georg Friedrich Handel, HWV 282. Her var det Alsfelder  vokalensemble og Concerto Polaco som framførte verket, dirigert av Domkantor Wolfgang Helbich i Bremen. Plata var Motette Ursina CD 11641 og verket varte om lag 16 minutt, så det var bare tid til eit lite orgelverk av Bach, BWV 539 Preludium og fuge i d-moll.

Handels verk hadde desse satsane:

1. We praise thee, o God
2. To thee all angers cry aloud
3. The thee, Cherubim and Seraphim
4. The glorious company
5. When thou tookest upon thee
6. We believe that thou shalt come to be/Day by day we magnify thee
7. Vouchsafe, o Lord
8. O Lord, in thee have I trusted

Sporlista henta eg frå https://www.allmusic.com/composition/te-deum-in-a-major-canticle-hwv-282-mc0002475238?1655243473741

Dette stykket kan du høyre sjølv om du gjekk glipp av sendinga i Valle Radio, for det kan du finne på nettet.

Når du høyrer på Valle Radio i morgon kveld, kan du få vite meir om vandring i Hylesdalen. Knut Olav Uppstad er godt kjent der og vil nok dele litt av kvart med lyttarane.

Snart er det tid for sentrumsfrukost att, då får ein håpe at det blir godt ver, for vandring rundt sentrumsfrukostbordet i regn er mykje mindre triveleg enn når det bare yrer av folk. Men Elisabeth Spockeli er optimist og får til det meste. No skal ho få  prisinformasjon på  drivstoff på mast nede ved Riksveg 9.

Du får også vite kva Kulturne er for noko. Det er det Inger Lise Stulien som skal fortelje om.

Og så kjem Niklos K. Besteland med Postludium i morgon. Han har med seg musikk av Bach og Händel.

Tirsdag 14. juni
Ansvarlig og tekniker: Siri Johannessen
18.00 Kvarteret, programinformasjon og kåseri ved Asbjørn Kvalbein (Norea)
18.15 Over en åpen bibel fra Norea ved Sverre Bøe
18.30 Sangtimen

Eg fekk ei melding frå Torbjørn Greipsland om han kunne kome til oss og sjå fotballkampen mellom Norge og Sverige i kveld. Det var han sjølvsagt velkomen til, akkurat som Siri var velkomen, sjølv om ho ikkje er så interessert i fotball. Ho måtte akseptere at kampen hadde førsteprioritet her i ettermiddag.

Særleg hyggeleg er det å sjå fotballkampar der laget du heiar på, vinn, og slik var det i kveld. Dermed vart det ein hyggeleg ettermiddag der også praten gjekk. Torbjørn og Siri hadde ikkje møtt kvarandre før, bare snakka i radioen om utvandring til USA.

I grunnen er det mange tema vi har hatt oppe i ulike program i Valle Radio. Utvandring til USA er eit av dei. Vi har hatt program om folk frå Valle og Bykle som reiste over. Noko av dette er også kome med på Setesdalswiki, men leksikonet kunne nok hatt meir slikt stoff.

No får vi sjå om det blir meir stoff etter kvart. Torbjørn var redaktør av Santalen, og eg bør vel få til ein artikkel om det bladet etter kvart.

Korkje Siri eller Torbjørn likar å bli fotograferte, så det vart ikkje noko bilde frå ei triveleg stund på Eskeland i kveld.

-Kva funderer du på, spurte Reidun i ettermiddag.

-Eg tenkjer på at eg kanskje skulle abonnere på Dagen, svarte eg.

Grunnen var at i går fekk vi avisa Dagen i postkassen mens Fædrelandsvennen glimra med sitt fråvær. Den kom forresten i dag, både for fredag og laurdag, så det mangla ikkje lesestoff utover i timane før lunsj.

Avisa hadde eit stort intervju med Finn Jarle Sæle, han fylte 75 år i går. Avisa hadde også eit bilde av han saman med Odd Sverre Hove og noverande redaktør Vebjørn Selbekk. Det var også ein god del anna interessant stoff i avisa, som heilt klart er ulik Vårt Land.

Då eg var redaktør i Fiskerens Venn i Bergen frå 1972 til 1976, var eg ofte innom i Dagen i Skostredet om kvelden og fekk med meg avisa for neste dag. Men då vi flytta til Stokmarknes, var det Vårt Land som vart den kristne dagsavisa avisa vår, og sidan har vi halde den.

Det blir mykje papir med så mange aviser, men kan hende skulle eg prøve ein periode i det minste.

Det er godt å ha ein dreng som slår plenane våre. Vi har 5 plenar, sa eg til bror min i kveld. Han bur på Ålgård og har ein plen. Den har han ein robotklyppar som putlar og går og klypper, men no var det problem. Strengen som roboten skal gå innanfor, hadde blitt kutta, så i morgon måtte han fikse den.

Og så skulle han kjøre bort eit lass med masse han bytter ut. Men tilhengaren var litt liten, så det gjekk litt seint å få gjennomført prosjektet. Slik er det når ein bur i byen, Ålgård er jo blitt by, etter det eg har høyrt.

Sjølv bur eg i bynære strok, Mandal er jo by, men 6 km utanfor sentrum er det temmeleg landleg. Det som før var små jordstykke der svigerfar hadde grønnsaker og poteter, er no blitt plenar. Om eg hadde hatt grøne fingrar, hadde det nok vore dyrka anna enn plen, men fingrane mine fungerer best på eit tastatur. Reidun sine fingrar er grøne nok, men ho rekk ikkje over alt, og så likar fingrane hennar strikkepinnar i tillegg.

Difor har vi ein dreng, ein nabogut som likar å kjøre plenklyppar. Han likar også å få lommepengar, så kombinasjonen er glimrande. Fem plenar, sa eg. Reidun seier 6, og når det gjeld tal, er det ho som har rett. Difor er det ho som også VIPPSar når jobben er gjort.

Apostelen Paulus skreiv mange brev. Vi finn fleire av dei i Bibelen, både Romerbrevet, brev til kyrkjelyden i Korint, Efesus og Tessaloniki, mellom anna. I eit av dei skriv han at han hadde ein torn i kjødet. Kanskje var det ein augesjukdom han sleit med.

Ikkje veit eg kvifor den vesle blomen har fått namnet Pauli øye. Men han kan minne oss om det som Paulus fekk openberra: Guds kraft verkar gjennom det som er svakt og lite, ikkje gjennom det som er stolt og mektig.

Vi kan slite med mange sjukdomar og skavankar. Sjukehus er fulle og har kanskje ventelister for å få kome inn. Nokre tyr til naturmedisin for lindring. Det er ikkje lett å vere så trygg som Paulus når ein har det vondt.

Kanskje kan Pauli øye minne oss om å  lære av det Paulus gjorde og takke for det gode vi har.