I kveld må eg takke for alle helsingane eg har fått på bursdagen min på Facebooksida mi. Reidun las dei opp no i kveld, 170 i talet. Dei kjem frå sør og nord, aust og vest, frå folk eg var saman med i mange år og folk eg aldri har møtt. slik er Facebook eit spesielt venelag.

Veka fram mot bursdagen fortalde meg at det ikkje skulle bli stor feiring. For eg måtte halde senga, ein seigliva hoste med feber gjorde meg så slapp at eg kom til å tenkje på det vi sa då eg var ung: Eg er så slaff at eg kan ikkje knaffe ein knaff.

Søster Solvor og mannen Gaute Rasmussen kunne ikkje kome i dag, men kunne kome fredag. Då måtte vi melde at det var liten vits i å kome , eg heldt framleis senga. Men bror Hermund og Kari Margrete ville kome sundag, det same ville søster Jorunn og Ole Thorvald Moen, så klokka 14 i dag starta feiringa med svinekotelett-middag. Dotter Margunn og mannen hennar Stein var også komne frå Brevik-Sandøya. Dermed vart det mykje prat om slekt og slikt utover dagen, vi hadde jo alle i minne slektsstevnet som eg skreiv om i forrige post på bloggen.

Det var mange som hadde hatt gode ord om slektstevnene vi har hatt, og mange av dei som var med i år, gleda seg til eit nytt stevne neste år, fekk eg høyre. Slike ord er som gåver i seg sjølv. I tillegg fekk eg og Margunn blomeoppsats og takk for jobben vi hadde gjort med boka og stevnet. Den skulle vi hatt på Åpta, men ingen hadde tenkt på slikt då, så no fekk det bli, noko seint, men ikkje mindre godt.