I dag har eg lese og skrive litt om eit par kinamisjonærar. Jørgen Høgetveit var fødd i 1906 og gjekk på Birkeland ungdomsskole og sidan på Kinamisjonsforbundet sin misjonsskole før han reiste til Mandsjuria i 1935. Men han fekk bare få år i tenesta, alt i 1939 døydde han. Då reiste kona heim med eldste sonen og vel heime fekk ho sitt andre barn.

Det gjer inntrykk å lese om folk som får eit kall og følgjer det. Det er mange som han som har reist ut, men no er det gjerne kortare tid for dei fleste. Jørgen hadde søsken som også reiste ut som misjonærar, så i heimen deira må det ha vore ei sterk interesse for misjon. Det er det jo framleis på Evje, Misjonssambandet sin generalsekretær kjem frå Evje.

Andre inntrykk i dag kom frå utdelinga av Nobels fredspris. Å vere journalist er ikkje lett i alle deler av verda, det fekk vi gode prov på i sendinga på tv i dag. Men dei held ut og rapporterer sjølv om dei får trugsmål om å bli drepne. Det trengst mot til slikt.

I kveld var elevar på Valle skule i Valle Radio og fortalde om faget Arbeidslivsfag. Frøydis Henriksen Junge er lærar og ho hadde med seg elevar frå fleire klassetrinn som fortalde om kva dei held på med. Eg fekk assosiasjonar tilbake til den tida eg hadde ein post som eg kalla Pedagogisk forum i radioen. For her fortalde elevane og læraren om eit fag dei likte godt. Dei laga ulike produkt som dei skulle selje på ei messe i Sæbyggjen 10. desember. Inntektene skulle gå til nytt utstyr i faget eller kanskje til ein tur til Syrtveit, det var litt uvisst. Men dei vona at mange kom innom på messa og handla, prisane var rimelege, så her kunne ein få jolegåve utan å tøme lommeboka.

Karl Sigurd Fredriksen fortalde om arbeidet som er gjort for å få ein garasje til løypemaskinen på Bjørnevatn.. Han er leiar i Bjørnevatn løypelag og fortalde at arbeidet var gjort på dugnad og at det hadde vore eit stort engasjement. No kunne laget ta vare på utstyret sitt på best mogleg måte, og så vona dei at sjåføren  ville halde på lenge og at dei fann arvtakar når han ikkje ville meir.

Til slutt fortalde prosjektleiar Sigurd Wiberg om utbygginga av Riksveg 9 og byggeleiar Ina Rognlid kom inn i eit sju minutt langt opptak midt i den samtalen. Wiberg fortalde litt om korleis finansieringa med delparsellar som blei utvikla saman med entreprenøren gjorde at det offentlege sparte pengar, som så kunne brukast på andre oppgåver. Til dømes vart ein del av det dei sparte no brukt til å få bort skjæringar og gjere vegskuldrene breiare og mjukare. Og så måtte dei alltid ta omsyn til at vegen ligg nær Otra og at dei ikkje gjorde noko som kunne føre til problem i elva.

I kveldens sending i Valle Radio var det søster mi, Jorunn Margrete Moen, pensjonert kantor i Lyngdal, som var gjest. Ho hadde funne fram vakker kor- og orgelmusikk som det var ei glede å høyre på, slik det også var med resten av programmet. Eg kommenterte til henne at ho burde bli fast medarbeider, men då svarte ho Tja….

Eg vart i grunnen noko overraska då eg såg i Setesdølen at ho skulle vere med i kveld, for ho hadde ikkje sagt noko om det til tross for at vi hadde snakka saman fleire gonger dei siste dagane. Vi hadde ein plan om å vere saman med dei på konserten til Sveinung Hølmebakk i Lyngdal kirkesenter i morgon kveld, men eg avlyste å dra i desse korona-usikre tidene.

Dette var kveldens program:

Tysdagssending i Valle Radio 20211207

Koronapandemien legg framleis restriksjonar på oss sjølv om svært mange er vaksinerte. Mange kjem kanskje ikkje heim til jul fordi dei er i land som har fått restriksjonar når det gjeld flytrafikk til Norge. Vårt barnebarn Kristine som går på skule i Eswatini var heldig og kom heim dagen før det ikkje lenger var lov å reise frå landet.

I dagens Vårt Land var det ein artikkel, Oljefond-eigd mobilselskap stengjer ned Internett, og den handla om situasjonen i Eswatini, der kongen (som har 15 koner) stengde Internett for å hindre å spreie informasjon om korona.

Her i landet er det no fleire byar som krev munnbind på offentleg stad når ein ikkje kan halde avstand, og vi såg på TV i dag at mange hadde maske i gravferda til Kim Friele. Då blir salmesangen deretter.

Vi hadde planar om å gå på konsert med Sveinung Hølmebakk denne veka, men vi la restriksjonar på oss sjølv og sa at vi vil ikkje utsetje oss for den risikoen det er å gå dit. Korkonserten i Mandal kirke sundgskvelden vart avlyst, det var ein konsert der mange kor er saman. Smitterisikoen er verre med sang, elles er jo sang helsefremjande.

Eg skreiv i går om misjonærar som reiste til Kina. Dei utsette seg også for risiko og møtte restriksjonar når dei ville forkynne evangeliet. Heldigvis er det ikkje blitt slike restriksjonar her i landet, så om koronapandemien brenn ut, vil ein framleis kunne samlast til konsertar og gudstenester utan restriksjonar.

For ei tid tilbake kjøpte eg ei lita bok med tittel Misjonærer 1891-1941. I kveld tok eg tak i den og skreiv inn alle namna frå boka i ein tabell på Setesdalswiki. No er planen å smått om senn skrive meg gjennom dei mange namna og få artiklar om folka.

Det synte seg at eg alt hadde  artiklar om nokre av misjonærane, men boka er på 60 sider og med fire små artiklar og bilder på kvar side, blir det 240 namn, så det er jo litt å halde på med. Men vi som skriv har eit lite mål om å få opp talet på artiklar slik at vi kan runde eit nytt tusental før året er omme, så det er bare å henge i.

I vår tid er det ein diskusjon om vi skal sende ut misjonærar til andre land. Eg trur ikkje den diskusjonen var sterk tidleg på 1900-talet, i heile det hundreåret sendte norske misjonsorganisasjonar ut hundrevis av misjonærar, finansiert av misjonsforeningar over heile landet. Mange var i lange periodar ute, og tenesta var eit livskall. I dag er det nok heller slik at mange tenkjer at dei kan ta ein periode, men ikkje eit heilt liv.

Nå er det jo mange ting som spelar inn, mellom anna at barna skal få tilknytning til Norge og skolegang her i landet. Før reiste familien ut, og barna måtte finne seg i foreldrene sitt misjonskall. Mange har hatt vonde opplevingar av det.

I dag tenkjer organisasjonane meir at dei skal finansiere lokale kristne og kyrkjer sitt arbeid, altså hjelpe til slik at folk kan ha evangelist-teneste i sitt nærområde. Då rekk pengane lenger, og pengegåvene har jo minka med tida.

I dag skreiv eg inn alle Åpningssangane i Sangboken på Setesdalswiki. Eg la dei i ein tabell der eg hadde med årstall for når dei var publiserte, når dei var omsette til norsk og kva år komponisten laga melodien. Desse opplysningane står saman med notene til melodien i Sangboken, så ein treng ikkje leite rundt for å finne dei.

Medan vi heldt på, for Reidun hjelper meg, så eg kan skrive litt meir samanhengande og sleppe å sjå i boka for annankvart ord, slo det oss at mange av sangane var svært gamle. Bare fem av sangane var omsette til norsk for mindre enn 100 år sidan.

Det blir av og til sagt at vi syng ikkje lenger. Det blir også sagt at å syngje saman skapar ein fellesskap som er unik.

Vi som er litt gamle, kan nok mange av dei gamle sangane. Vi bør nok ta for oss sangboka og syngje litt meir, gjerne aleine i desse koronatider når viruset spreier seg på sangens vinger, som det heiter.

Åpningssanger i Sangboken

Sjølv om det er kommunar i Agder som gjerne vil ut av samanslåinga, så vil ikkje fylket det. Der har det heile gått seg til, nokre måtte bytte kontorstad mellom Arendal og Kristiansand, men gode ordningar og gode vegar gjorde problema små.

I halvtimen Kommunen informerer i Valle Radio onsdagskvelden fortalde ordførar Steinar Kyrvestad at ein konsekvens av samanslåinga var ein no lurte på om ein skulle ha Vest-Agder Museet og Aust-Agder Museum og Arkiv (AAMA) eller om ein skulle følgje opp og slå saman der også. Det ville få konsekvensar for Setesdalsmuseet, som jo er eit av musea under AAMA saman med KUBEN i Arendal og Grimstad bys museum, Under desse ligg det 22 museum og besøksstader.

Under Setesdalsmuseet ligg både Tveitetunet og Rygnestadtunet, men også Bygningsvernsenteret på Rysstad og Forsvarsmuseet på for å nemne nokon. Ein lurer nok på både finansiering og organisering, kjenner eg dei rett, for drifta treng pengar både til å løne dei 12-13 stillingane og til anna drift, så vel som til å kjøpe ting som dei vil ha i samlingane sine og ta vare på. Sjølv om Kulturminnefondet finansierer noko, trengst det alltid pengar.

Det trengst det også i Setesdal barnevern, ofte er det trong for meir pengar enn kommunane likar å løyve, for det slår ulikt ut år om anna. Men det er i lovpålagt oppgåve som bare må finansierast. Det skein vel gjennom at han kanskje tenkte at dette var ei oppgåve som burde vore statleg finansiert fordi ein større pengesekk ville tole svingningane betre.

Det er ikkje bare på Stortinget at det er nødvendig med revisjon. Også i Otra er det tid for revisjon av villkåra for å drive produksjon av elektrisk kraft i desse dagar. Det kan ein i følge avtalen gjere kvart trettiande år, så då må folk sjå i glasskula for å tenke korleis livet i dalføret der elva renn vil vere så langt fram i tida.

Eit problem dei slit med i Otra er tilgroing. Graset veks i dei grunne terskelbassenga og spørsmålet er om det er mogleg å renske graset. Ein har prøvd med å ha lite vatn i elva slik at elva kan fryse til om vinteren og så sleppe ut mykje vatn som kan rive graset med seg. Det har nok hjelpt noko, men med milde vintrar blir det ikkje så mykje effekt, så då er eit alternativ å ha folk som klipper graset, krypsivet som det og blir kalla, i elva. Men det kostar pengar.

Ettersom Otra er vakker når ein kjører oppover dalen, er det også trong for å rydde langs kantane slik at ikkje kratt og skog tek overhand. Dette kostar og pengar, så kommunane vil gjerne ha regulanten til å betale for slikt også. Kanskje bør ein lage tappeluker i terskelbassenga og gjere dei litt høgare, slik at turistar og andre som likar å fiske, kan fiske når dei har løyst fiskekort. Ein kan få stor og fin aure i elva, og bleka, denne vesle laksen som er spesiell i Otra, er morosam å fiske for dei som likar slikt. Og om turistar likar å fiske, kan dei bli verande lenge og legge att mykje pengar.

No er det planar om å ha ein krypsivkonferanse neste år. Alt dette og meir til fortalde Steinar Kyrvestad om i Valle Radio onsdagskvelden. Kva anna han var innom, det får eg kome tilbake til i morgon.

I kveldens sending i Valle Radio var det ordførar Steinar Kyrvestad som var i studio i programmet Kommunen informerer. På denne tida er han mest oppteken av budsjettet for komande år, men også av at kommunedirektør Aud Sunniva Fuhr sluttar og flytter til Sirdal. Då må dei ha ein vikar i Valle, og Eivind Berg har lova å overta for ein kortare periode medan ein ny vert rekruttert, så han vil vere på plass neste veke og truleg fungere til april.

I budsjettet for 2022 er det balanse mellom utgifter og inntekter, og kommunen vil ha ein del investeringar. Ordføraren nemnde mellom anna desse: Rehabilitering av kommunehus og helsehus, ny bru til Straume, kloakk frå Nomeland til renseanlegg på Rysstad, oppgradering av Storstoga med amfi og ferdigstilling av rulleskiløype.

Og i morgon er det offisiell opning av parsellen Besteland-Helle på Riksveg 9, då kjem Hans Fredrik Grøvan for å klyppe snora, for han var regionen sin talsmann inn mot sentrale styresmakter då finansieringa skulle gjennomførast.

Dette var programmet i kveld: