Kveldens program i Valle Radio var variert. Etter ein variert sangkveld der vi også fekk høyre Rett Kurs, var det tid for ein samtale med Ingunn Røysland om arbeidet på Broderheimen i Oveinang. Ho gjer ein stor jobb der med Gutteklubben og med anna aktivitet for å kunne ta vare på huset, som vert nytta til møte og basarar og anna kristeleg verksemd. Interiør frå huset er til og med kome med på side 174 i den store bedehusboka som Erlend Berge laga.

Ingunn er også drivkraft saman med andre gode hjelparar i Allidrettsklubben som har månadlege kveldar i Vallehalli med idrett og andakt. Her har ho hjelp av mellom andre Torleif Harstad og Siri Melhus.  Dei samlar eit tjuetals ungdomar desse kveldane.

Etter innslaget med Ingunn var det tid for ein prat med kulturminnefondsdirektør Simen Bjørgen. Han ville gjerne ha søknader om støtte til å fikse kulturminner i Setesdal, og med kulturminner tenkte han ikkje først og fremst på freda bygningar, men på bygningar som kunne trenge litt hjelp for å bli tekne vare på. Bare private kunne søke på pengar frå Kulturminnefondet. I vår var Seteesdal Regionråd på tur til Røros, der hovudkontoret for Kulturminnefondet ligg. Det var ein inspirerande tur og no planlegg dei ei samling i Setesdal der folk kunne få møte kvarandre og få vite meir om ordninga. Eg hadde inntrykk av at ein i Setesdal hadde nytta seg lite av fondet, i fjor var det ein søknad.

Endeleg var så tid for Postludium. Etter eit lite Preludium om Johan Kvandal der Siri fortalde litt om han, kom Niklos i studio med musikk av hundreårsjubilanten, han ville vore 100 år sundag. For meg var det eit møte med ein komponist eg ikkje hadde særleg kjennskap til, men musikken vi fekk hyre var vakker. Mellom anna hadde han sett musikk til Reiår unge og Draumkvedet, men vi fekk også høyre konsert for orgel og fløyte.

Så var valgkampen over og i dag gjekk vi til valg. Vi tok turen til Ime skole tidlig på dagen og det var helst vanskeleg å finne parkeringsplass, for det var jo ikkje skolefridag, så det var mange bilar til lærarane der. Nå skulle det også vere plass til veljarane som kom innom. Men vi fann ein parkeringsplass og kom oss inn i valglokalet før regnet kom.

Så var det bare å gå til avlukket og finne listene som vi skulle bruke. I dette tilfellet var det lister til kommunevalg og fylkestingsvalg. Eg valde å sette kryss ved fire kandidatar på kommunevalglista og eit par på fylkestingslista. Så gjekk turen til stemmeurna. Der leverte eg valgkort slik at dei lett skulle finne meg. identifikasjon med førarkort måtte også til, og så vart listene mine stempla og eg kunne legge dei i urna. Dermed var det gjort.

I naborommet var det Kirkevalg. Der sat kjentfolk, så eg slapp å identifisere meg. Men der var det fleire lister å velje gjennom. I tillegg til Mandal sokn var det liste for Holum sokn. Og så var det tre lister til bispedømmerådsvalget. Der brukte eg Nominasjonskomiteens liste. Også der kryssa eg av nokre som eg ville framheve før eg gjekk til urna og vart registrert og slapp to lister i urna.

Eg synest at Holum sokn skulle vore saman med Mandal sokn og det sa eg til ein rettleiar der i rommet. Men han var ikkje enig med meg og meinte det var godt for Holum sokn å ha si eiga liste. Ved nærare ettertanke er det klart at når soknet kan stable på beina mange nok folk til å lage ei liste, er det godt for engasjementet og kyrkjedemokratiet at dei vil stå på eigne bein.

Etter å ha gjort mi borgarplikt var det bare å karre seg heimover. Det hadde framleis ikkje begynt å regne, men ikkje lenge etter at vi var heime, hølja det ned, og det gjorde det i grunnen resten av dagen.

Så kunne ein lene seg tilbake og vere nøgd med å ha gjort si borgarplikt også dette året. Og sjå fram til å fylgje valgsendinga på TV og nett i kveld.

I dag kom jeg over en side på Wikipedia som lister alle kulturminner i hver kommune. Riksantikvaren har en slik oversikt, og så har man på Wikipedia laget en liste hvor man blant annet kan legge inn bilder og eventuelt skrive litt om dette kulturminnet.

For meg var det jo naturlig å begynne i Mandal og der var det jo mange å ta av. Så jeg tenkte jeg skulle ta en liten tur i dag og kanskje fotografere noen kulturminner. Men det var lettere sagt enn gjort å få tatt et bilde. Når det står en bil parkert foran fasaden på et hus og du skal ha denne fasaden, da blir det til at man håper på bedre lykke neste gang.

Men jeg fant et hus, Brogata 25 på Malmø i Mandal. Det ble ikke helt ideelt, men godt nok til at jeg tok et bilde. Jeg legger det ut her på bloggen i første omgang, og så får jeg se om jeg også legger det ut på Wikipedia eller om jeg prøver å få et bedre bilde der senere.

Riksantikvaren omtaler kulturminnet slik:

Brogata 26 er en enkel sveitsterstilbygning oppført i 1877. Bygningen skal ha blitt oppført av konsul og skipsreder Jens Bugge, som også lot oppføre andre bygninger i Mandal blant annet det verneverdige bygningsanlegget Hald. Det er svært forseggjorte sveitserstilsinteriører i bygningens tre stuer og yttergang i første etasje. De tre stuene ligger på rad mot gaten. Østre stue er gjennomgående og har utgang mot havestuen fra 1912. Sveitserstilen er en del av historismen, den retning innenfor arkitekturhistorien som dominerte i siste halvdel av 1800-tallet, og som fant sine forbilder i eldre stilarter. I interiører fra perioden kommer inspirasjonen fra tidligere stiluttrykk til syne gjennom stiletterligninger i tapeter, dekorasjonsmalerier, treskjæringsarbeid mv. Brogata 26 er i størrelse og eksteriør et relativt beskjedent bolighus. At man i et hus av denne type finner rike og mangfoldige interiører må betegnes som sjeldent.

Beskrivelse fra Enkeltminne: Bygningen er i halvannen etasje, med kvist på veranda på hovedfasaden mot gaten og glassveranda på gavlfasaden mot øst. Glassverandaen er oppført i 1912, og hadde da pulttak med valm på sidene. Den har senere fatt tak med veranda, sannsynligvis i 1960. Mot bakgården er det et tilbygg i to etasjer fra 1960. Bygningen har tømmervegger.

Formål og begrunnelse:

Fredningen omfatter bolighusets eksteriør og interiør. Formålet med fredningen er å bevare Brogata 26 som en særpreget sveitserstilbygning med rike og mangfoldige interiører fra det sene 1800-tallet. Fredningen skal ivareta bygningen som et arkitekturhistorisk og kulturhistorisk verdifullt uttrykk for en periode preget av inspirasjon fra tidligere tiders stiluttrykk. Fredningen omfatter bygningens interiør og eksteriør. Fredningen av bygningens eksteriør skal sikre bygningens arkitektur. Både hovedstrukturen i det arkitektoniske utrykket og detaljeringen, så som fasadeløsning, opprinnelige/eldre vinduer og dører, materialbruk og overflater, skal opprettholdes. Formålet er videre å bevare rominndelingen, bygningsdeler og overflater i de særpregede sveitserstilinteriørene i husets tre stuer og yttergang/vindfang i første etasje, samt interiøret i glassverandaen. Videre skal fast inventar bevares som en integrert del av interiøret.

Kan hende skulle eg ha fylgt med på Norske Talenter og Kim, det gjorde nok svrt mange i kveld. Men eg vart fengsla av eit program på svensk TV 2 om Robert Schumanns pianokonsert med Israeli Philharmonic Orchestra, dirigert av Zubin Metha og med Khatia Buniatishvili ved pianoet.

Vi fekk sjå heile øvinga, korleis orkester, dirigent og pianist arbeidde saman for å kome fram til eit verk så fullt av liv og kontrastar. Det var svært fascinerande å sjå og å tenkje på korleis pianisten kunne heile verket utan ei einaste note og korleis ho fann fram til rett stad nå dirigenten ville ha noko om att.

Når eg ser eit slikt program, tenkjer eg på kor mykje øving som ligg bak. På wikipedia fann eg ut at ho starta med pianoundervisning hos mora då ho var tre år gammal, trur eg det var.

Det vart ein stor musikalsk kveld for meg.

I kveld kom eg over ein artikkel om lafting som tradisjon i Setesdal. Det er Sian O’Hara som har skrive den for Fri Fagbevegelse.

Her er noko av det som står i artikkelen:

HVA ER LAFT?

I kveld var det samling for medarbeidarane i Valle Radio før oppstart for hausten 2019. Eg fekk også invitasjon til å vere med, og er takksam for at eg ikkje er heilt ute av soga, sjølv om eg ikkje tek turen frå Mandal til Valle. I haust har eg og fått spørsmål om å vere programleiar, så eg er jo spent på å få sjå lista.

Det var ei glede å sjå bilete frå samlinga og sjå at det er mange som framleis er med i radiogjengen. At folk stiller opp og blir med i frivillig arbeid er viktig i samfunnet. På mange måtar er det frivillige arbeidet som limet i det sosiale livet i eit bygdesamfunn.

Radioen gir eit høve til å få ut god og aktuell informasjon om lokale saker, kan hende til og med betre enn lokalavisa klarer det, og i alle fall med ei anna vinkling og med lyd. Eg tenkjer at mange kosar seg i bilen når dei får inn Valle Radio, sjølv om DAB-innføringa og innkjøp av ny bil med mange DAB-kanalar nok har teke bort nokre lyttarar. I alle fall dei som ikkje orkar å finne ut korleis dei får inn FM.

Lukke til med oppstarten, alle gode radiofolk. Eit nytt semester står for døra og det vil alltid vere saker å rapportere om.

Gårsdagens Setesdølen hadde 13 lesarinnlegg. Det må vere ein draum for redaktør Sigurd Haugsgjerd å ha så aktive lesarar. Nå er det nok ikkje saker som avisa frontar som står på agendaen, det er valkamp og bare ei mogleg avis att for folk som er engasjert i valkampen i Setesdal til å få fram synspunkta sine.

Kryss ei kvinne, skriv Silje Hodne Kleven og Line Kysnes Vennesland frå Arbeiderpartiet

Eit varmare samfunn ønskjer Rune Granheim og Anette S. Skeie frå den nye Setesdalslista i Bygland.

Best i verda! skriv Hallvard T. Bjørgum og råder folk til å stemme Arbeiderpartiet i Valle.

Et samlingssted i Evje sentrum ønskjer Alf Tore Moen frå Høyre.

Arbeiderpartiet sikrer skolen nær der du bor mener Gro Bråten og Line Kysnes Vennesland

Bygland AP vil sikre kommuneøkonomien, seier Sigbjørn Åge Fossdal

Eg har valt Valle. Kva vil du velje? spør Magit Dale frå Senterpartiet.

Natur og næringsliv – en god kombinasjon meiner Thomas Haugland frå Evje og Hornnes Venstre

Meir om eldreomsorgen er tittel på innlegget til Inger Juvastøl frå Evje og Hornnes Høgre

Samarbeid i Setesdal er i fokus hjå Bygland senterparti

Klimautfordringene vil også kreve lokal politikk seier Finn Bjørn Rørvik fra Evje og Hornnes Høyre

Agder – jeg er klar, sier Arne Thomassen som vil blir fylkesordfører for Høyre.

Når eg ser på innlegga, er det Høgre som er mest aktive i avisa denne gongen. Men Arbeiderpartiet og Senterpartiet er ikkje langt bak og også Venstre har sett seg til tastaturet. Men KrF og FrP glimrar med sitt fråvær denne gongen.

Så då er det bare å gjere seg opp si eiga meining og ta turen til vallokalet måndag.

Dagen i dag ble en lesedag. Jeg hadde funnet Etter deg av JoJo Moyes på en bruktbutikk og tatt den med meg, bare for å oppdage at det var en oppfølger til Et helt halvt år. Da måtte jeg utsette lesningen og først få lånt den før jeg kunne gå i gang med den innkjøpte boka.

I dag var Reidun på biblioteket for å levere en strikkebok. Hun hadde tatt kopi av mønsteret hun strikket og det nærmet seg fristen for å levere boken tilbake. Så da tok hun med Et helt halvt år tilbake. Og jeg satte meg til å lese.

Det er ikke ofte jeg leser ut en bok på 495 sider i ett strekk, men det gjorde jeg i dag. Slik omtales boken fra forlaget:

Et helt halvt år er tidenes mest solgte roman i Norge!

Lou Clark vet en god del.

Hun vet hvor mange skritt det er fra bussholdeplassen og hjem. Hun vet at hun liker jobben sin på kafeen The Buttered Bun, og hun vet at hun kanskje ikke elsker kjæresten sin, Patrick. Det Lou ikke vet, er at hun snart kommer til å miste jobben, eller at hun er avhengig av å vite hva som venter rundt neste sving, for ikke å gå fra forstanden.

Will Traynor vet at motorsykkelulykken tok fra ham viljen til å leve. Han vet at alt føles veldig smått og meningsløst, og han vet nøyaktig hvordan han skal få slutt på det. Det Will ikke vet, er at det er like før Lou stormer inn i livet hans som et levende fyrverkeri.

Og ingen av dem vet at de kommer til å forandre hverandre for alltid.

• Et helt halvt år toppet den norske bestselgerlisten i hele 2014.
• Oppfølgerne Etter deg (2015) og Fremdeles meg (2018) ble umiddelbare bestselgere – og befester Moyes’ posisjon som tiårets mestselgende forfatter i Norge.
• Tilsammen har Jojo Moyes solgt over 1,2 millioner bøker i Norge og 31 millioner bøker internasjonalt.
  
• Over 500.000 nordmenn strømmet til kinosalene for å se spillefilmen med Emilia Clark (Game of Thrones) i hovedrollen som Lou i 2016. Et helt halvt år ble den mest sette utenlandske filmen på norske kinoer samme år. 

Jeg kan godt skjønne superlativene. I morgen får jeg begynne på Etter deg.

I kveld kom eg til å sjå på debatten som var på NRK om aktuelle saker før valget. Denne gongen var det bompengar som var i fokus. Det er jo ikkje så aktuelt for meg, for her eg bur er det ingen bommar om ein ikkje skal til Kristiansand eller lenger bort. Og det skal eg jo ikkje så ofte.

Men bompengar engasjerer mange, særleg i dei store byane. Der er det til og med kome eigne lister for å få bort bommane. Jon Georg Dale var klar på at han ikkje ville ha fleire bommar i område med lite kollektivtrafikk, der han kom frå var det buss bare kvar fredag.

Når grunnlaget for kollektivtrafikk er lite, blir det jo sjeldne bussruter. Her på Eskeland ville det vore nokså vanskeleg å basere seg på kollektivtrafikk, det er ikkje mange bussar i løpet av ein dag.

Sjølvsagt kunne ein jo ta drosje kombinert med buss om ein skulle dra nokon stad, men så er det jo fridomen med å ha bilen. Det gjer at vi brukar alt for mange pengar på eit kjøretøy som ikkje er i bruk så ofte. Då veit vi at vi kan ta ein tur når vi ønsker og ikkje stå på busshaldeplassen og vente.

Kven som vann debatten vil nok bli vurdert ulikt og vere avhengig av situasjonen som kvar og ein har.

I dag sette søster mi, Gunbjørg Sola og mannen Sigurd, seg  på flyet på Sola for å reise til Sør-Afrika. Der skal dei vere eit par veker. Før dei er komne heim, reiser min svoger Gaute Rasmussen til Tyrkia. Han skal vere saman med prestar i Rogaland på studietur og dra til byane som er nemnde i Johannes Åpenbaring. Sjølv om han er pensjonist får han vere med på turen. Når han er vel heime att, tek han med seg kona på ein tur til Sri Lanka.

Den tredje søster mi, Jorunn Moen og mannen Ole Thorvald Moen skal til Israel litt seinare i haust, men bror min Hermund er framleis i jobb, så han legg ikkje ut på lange turar.

Sjølv om eg er pensjonist og ikkje i jobb, gjer eg som bror min, eg held meg heime. Av og til tenkjer eg at 15 år med pendling mellom Valle og Mandal var meir enn nok reising. No vil eg vere heime.

Men det går jo an å reise utan å flytte seg fysisk. Det har eg gjort den siste veka. Eg var innom NLM Gjenbruk på Lumber onsdag og der fann eg ei bok, det var den første i ein trilogi. Handlinga går føre seg i USA og Spania, så i fantasien er eg på reise til begge sider av Atlanterhavet når eg les Senor Peregrino, La Peregrina og Los Peregrinos av Cecilia Samartin. No er eg ferdig med bøkene og kan hende klar for nye turar til andre fascinerande stader.

Her ser du Gunbjørg og Sigurd i Dubai på veg til Sør-Aftika i dag.