Etter å ha hatt pause frå radioen dette semesteret, skal eg ikkje legge skjul på at eg saknar å vere i studio og ha programansvar. På planleggingsmøtet tysdag vart det sagt at Radio Evje slit med å få programleiarar, etter det eg fekk høyre.

Då var det nesten så det kribla litt i meg og eg tenkte om eg skulle melde meg som programleiar på Evje, det er jo bare halve vegen i høve til Valle, så det kunne jo gå.

Eg gjekk inn på facebooksida deira, der stod det ei melding frå august om at dei trong programleiarar og teknikarar. Men det er ein hake ved å bli med i Radio Evje, det er at dei sender på fredagar, og fredagane er ofte opptekne av andre ting. For meg hadde det høvd best på torsdagar, for då har kona forening, så den dagen er det sjeldan vi har andre planar.

Så sit eg her og lurer på kva vennene i Valle ville seie om eg melde meg til å vere med i Radio Evje. Og det lurer eg på no når natta kjem.

I Valle Radio har vi ein flott gjeng med telefonvakter som er med på onsdagskveldane når det er opi sending. Nokre av dei er også med som programleiarar for programmet.

På planleggingsmøtet på Sølvgarden i går kveld var dei med og diskuterte oppsettet for våren. Deretter var det middag. På menyen stod kyllingfilet med heimelaga is til dessert. Eg var ikkje på møtet, då hadde du nok fått eit bilete av maten. Men Britta Lise Homme var der, og ho veit å setje pris på desse viktige medarbeidarane i radioen.

Det har nok gått litt nedover med responsen frå lyttarar på desse innringingsprogramma, men utan telefonvaktene hadde vi vanskeleg hatt kontakt med lyttarane. Av og til har vi temasendingar, då treng vi ikkje telefonvakter, men til opi sending er dei heilt nødvendige.

No står ein ny sesong for døra. Du som høyrer på Valle Radio. Neste gong det er opi sending, ta telefonen og ring inn svar på rebusen eller ei helsing, då blir telefonvaktene våre glade over å ha noko å gjere.

På bildet har Britta Lise fått med teknikar Liv Gunn Viki og programleiar Rolf Erik Homme. Dei andre er telefonvakter, men Jorunn Lund Harstad kan brukast til det meste. Eg ønskjer dei alle ein god ny radiosesong.

I kveld var det planleggingsmøte for Valle Radio. 15 medarbeidarar samla seg på Sølvgarden klokka 18 for å sjå på planane for onsdagssendingane våren 2017. Eg var ikkje der, det er første gong på mange år at eg ikkje var med på desse planleggingsmøta, så eg sakna det. Men eg er ute av den faste drifta no, så det må eg bare leve med.

Som vanleg gjekk praten etter det eg har fått vite om laust og fast i semesteret som ligg framom oss. Etter det eg forsto vil våren gå sin gang. Men ein vil få til litt meir opplæring i å ta opptak og redigere opptak, dermed vonar ein å få til litt stoff frå folk som ikkje har høve til å kome til studio. Etter det eg forsto var folk i Hylestad litt opptekne av at det var mindre stoff frå den sørlege delen av Valle kommune enn dei likte.

Eg meiner no at Valle Radio, i alle fall om ein tenkjer på sendingane våre begge dagane, famnar godt ikkje bare heile Valle kommune, men langt på veg heile Setesdal. Ettersom vi sender i heile dalen, er det også naturleg.

Eg merkar at det kriblar litt i radio-genet mitt når eg høyrer om planlegging av året som kjem. Men så langt har eg ikkje funne nokon naturleg stad å engasjere meg i radioarbeid etter at eg vart pensjonist.

På desse møta brukar det å vere god mat, men informanten min sa ikkje noko om serveringa, så der kan eg ikkje rapportere noko i kveld. Sjølv hadde eg lapskaus til middag i dag, det var svært høveleg etter ein periode med jolemat i mange variantar.

Nå har det startet en ny runde på NRK i serien Hvem tror du at du er. Der følger vi kjente personer som nøster opp i familiehistorien sin. I kveld fikk vi høre om en morfar som ble satt bort da han var seks uker og hvor Ingrid Gjessing Linhave var på leiting etter hans mor, som altså ble oldemoren hennes.

Et stykke ut i serien dukket det opp en adresse i Bergen der jeg var godt kjent og på et bilde fikk jeg se vinduene i mitt gamle kontor i Domkirkegt. 4. Jeg kom dit i 1972 som redaktør av Fiskerens Venn og var der i fire år. Men i programmet på TV fikk vi se huset slik det så ut like etter århundreskiftet. Da jobbet Ingrid Gjessings oldemor der i huset som var Bergen Håndtverksfornings lokaler. Senere ble det overtatt av Den indre Sjømannsmisjon og omdøpt til Fiskaheimen. Men det var samme huset, ingen tvil om det. Det er litt morsomt når man får se noe på tv som dukker opp fra ingenting og som man har kjennskap til.

I helga hadde vi slektstreff, på en måte. Alle søsken med ektefeller møttes, først hadde vi en runde på Ålgård hvor vi fremdeles holder på å rydde i huset etter våre foreldre. Deretter hadde vi juleselskap hos min søster Solvor på Varhaug, spiste pinnekjøtt og sviskegrøt og kaker, sang julesanger og snakket om slekt.

Da vi i kveld så programmet på tv, tenkte jeg at det sannelig er mange som har hatt en vanskelig barndom, for min far mistet moren sin da han ble født, han ble døpt i hennes begravelse. Men han var født i ekteskap og vokste opp hos sin morbror, så situasjonen var likevel ulik. Reiduns far mistet sin far tidlig, men hennes farmor hadde en tøff tid for å få det til å gå.

Vi snakket mye om velferdssamfunnet vi har fått leve og bo i, vi som lever nå. Det var helt andre tider for hundre år siden da våre foreldre ble født. I programmet ble vi minnet om at det ikke er så fruktbart å vurdere den tiden de vokste opp i med vår tids mål og holdninger. Men i vårt lille juleselskap var vi takknemlige for det vi fikk fra de som nå er borte.

I denne etterjulstid er det mange tilbud. Januarsalg har starta med store rabattar, det er bare å ta seg ein kjøretur til næraste handlesenter og få oppfylt alle ønske til lågast mulig pris. Etter det eg kunne lese i Setesdølens første nummer i dette året var tilbuda så gode før jul at Black Friday øydela julehandelen.

Vi kom til å snakke om tilbud i dag, Reidun og eg. Då tenkte vi ikkje så mykje på dei gode tilbuda på kvitevarer og brunevarer som stadig kjem som vedlegg i aviser og blad. Vi har reservert oss mot reklame, så postkassen vår er ikkje full av tilbud.

Men på ein tur i butikken er det stadig tilbud på varer som går ut på dato i dag eller i morgon. Coop er litt kjiipne, dei har bare 40% rabatt, men Joker og Rema 1000 har 50%, og eg har gjennom åra vore flink til å utnytte tilbud på Joker i Valle. Etter at eg vart pensjonist er eg mindre på handletur, men tilbuda ser ut til å vere i butikkane, det har til og med vore fleire oppslag om det på TV.

Om ein kjøper noko på tilbud som ein skulle ha og som ein kjøper til vanleg, og som ein akkurat då trong, då sparer ein jo pengar. 40% på Coop, 50% i andre butikkar.

Men av og til hender det at ein kjøper noko på tilbud som ein elles ikkje ville ha kjøpt. Sparer ein då pengar eller taper ein dei pengane? Om ein kjøper tilbud med to for ein, der ein eigentleg bare treng ein, sparer ein då 50% når den ekstra varen blir liggjande i skapet?

Eg las nyleg om ein person som skulle ha to rammer til jul, men butikken hadde tilbud på tre til prisen for to, sparte ho då noko når ho tok tilbudet og plutseleg hadde ei ramme ho ikkje trong?

Vi vart sitjande ved bordet og filosofere. Det var halv pris på leverpostei på Rema 1000 i dag, det var visst fem pakkar. Men Reidun kjøpte ingen av dei, vi hadde leverpostei nok for både dagen og morgondagen og vel så det. Tente ho då 100 kroner som dei fem pakkane kosta eller tapte ho hundrelappen fordi ho ikkje nytta seg av tilbudet?

For å illustrere kveldens blogg tek eg med eit bilete av noko vi trong som var på tilbud. Hamburgerrygg er godt pålegg, ikkje minst om ein har sennep under og ost over og så steiker det litt. Då vert tilbudet kjempegodt. Nam, nam.

Oversynet over folk som var nemnde i første nummer av Setesdølen i 2017 gav grunnlag for å leite litt etter meir informasjon. Mellom anna fann eg eit oppslag på lokalhistoriewiki om Peter Munch Søegaard:

Peter Munch Søegaard (fødd 1815 i Vågå, død 1881) var jurist og forfattar.

Sorenskrivarsonen Munch Søegaard vart juridisk kandidat i 1843, sorenskrivarfullmektig i 1845-53, og dommarfullmektig i Nordre Aurdal. Sidan vart han tilsett i departementet, og busette seg i Christiania. Men han hadde godt innsyn i bygdekulturen og tilhøva der, og i boki I Fjeldbygderne er òg Valdres sentral. Han skreiv også i Skilling-Magazin, ikkje minst skildringar av folkeminne og skikker i Valdres og Gudbrandsdalen, og han var ein varm tilhengjar av nasjonale minne, språk og soge.

Søegaard var gift to gonger, og fekk born med begge konene. Ekteskap nr. 2 var med Tomine Olivia Søegaard, som døydde før 1875.

Det står ikkje noko om kontakten til Hornnes der, men leiaren i avisa fortel at han var son til futen på Hornnes og siterer at han skreiv at langt opp mot vår tid har den fysiske krafta på oldtids vis blitt rekna som den aller ypparste av menneskelege eigenskapar, den stilles høyest av alle mennekslige fullkommenheter, som han sa.

To bøker er nemnde på lokalhistoriewiki:

• I fjeldbygderne, Cappelen 1868. Digital utgave på bokhylla.no.
• Einbu-Guten, Cappelen 1872.

I går skreiv eg om å studere stoffet i Setesdølen litt grundigare. Etter å ha tenkt meg om i natt gjekk eg laus på oppgåva i dag og laga ei liste over alle namna som var med i det redaksjonelle stoffet i årets første nummer av avisa. Eg la lista ut på Setesdalswiki slik at du kan sjå henne om du klikkar på lenka her på bloggen.

Til saman var det 90 namn.  Eg tok ikkje med namn i dødsannonse eller tilsette i avisa. I tillegg skreiv eg opp heimstad om eg visste det eller det stod i avisa. Dermed kunne eg sjå kva del av dekningsområdet som var best dekt i denne utgåva. 14 personar vart utan geografisk plassering. 32 høyrde til i Valle, 10 i Evje og Hornnes, 8 i Iveland og Bygland, 6 i Eiken. Resten var spreidde rundt om i Norge og verda. Eg vart litt overraska over at det ikkje var namn frå Bykle i det redaksjonelle stoffet denne gongen. Det var 34 kvinner, det er 37 prosent.

Dette var altså ein stikkprøve. Om eg orkar å gjere dette for januar 2017 veit eg ikkje, men eg veit at eg kjem ikkje til å gjere det med heile årgangen. Det er anna interessant å halde på med.

Eg vart kan hende mest overraska over at det var artiklar om 39 av dei 90 på Setesdalswiki, det betyr 43%, og det synest eg er høg dekning, særleg då mange av namna i avisa var barn, og det er sjeldan eg lagar artiklar om barn på Setesdalswiki. Men avisa skreiv om elevar på Iveland skule og det var fleire bursdagshelsingar til barn, og dei namna tok eg med.

Eg får vel heller få kona med på å rydde litt meir og få litt orden i arkiveringa.

Når avisa Setesdølen kjem med posten, hender det ofte at eg ser på den og seier til meg sjølv at i dag var det ikkje så mykje i avisa. Så legg eg henne vekk, men etter ei stund må eg ta henne tilbake og skrive inn overskriftene på Setesdalswiki. Då ser eg ofte at det var meir innhald enn eg hadde tenkt.

I dag tok eg for meg heile årgangen 2016 for å arkivere den og då kom eg til å bla gjennom fleire av avisene. Det slo meg at gjennom eit år får vi vite mykje om liv og lagnad i Setesdal gjennom å lese avisa. Dessverre gløymer vi fort, så kunnskapen er som oftast noko passiv, det vil seie at vi klarar ikkje å gje att kva det var vi hadde lese, men om nokon repeterer det for oss, så har vi høyrt det før.

No når eg er blitt pensjonist, så har eg lurt på om eg skulle starte eit studium av ein årgang av avisa. Det er mange spørsmål ein kunne ta for seg i eit slikt studium. Eit av dei er det som vi høyrer frå Evje-folk, at det vare er stoff frå øvst i dalen, og lite frå Nedre Setesdal. I Valle høyrde eg det motsette, det står jo alli noko om oss. Ein kunne jo slå seg til ro med det og seie at når alle er misnøgde, må det tyde på god balanse. Men kva er rett?

Eit anna argument ein høyrer er at det er mest bare menn i avisa. Kor blir det av alle dei dyktige kvinnene i spaltene? Eit anna er at det bare er bilete av ungar i den avisa. Er det tilfelle? Eller skriv avisa bare om basarar og konsertar?

Slik er det mykje ein kan studere på. Truleg kunne studentar på Gimlekollen Mediehøgskole lage mange slike studiar, når avisa kjem to gonger i veka, er det jo overkommeleg.

I jola har eg fundert på om eg skulle gjere det på ein annan måte. Kva om eg laga eit oversyn over alle folka som er nemnde i avisa i ein periode. Då kunne eg sjå kor mange av dei som eg har artiklar om, eller kan hende den lista kunne vere eit grunnlag for å lage artiklar.

Slik funderer ein og vonar at skrivekløen skal bli så sterk at ein startar eitt eller anna prosjekt for å få betre grunnlag for eigne meiningar. Det kan og vere eit nyårsløfte.

Men så var det noko interessant her ein burde lese ein gong til først…..

På årets første arbeidsdag la Setesdal Regionråd ut ei imponerande årsmelding. Vi som fylgjer arbeidet på sidelinja kan ikkje anna enn å bli imponert av det vi kunne lese der.

Lista over område som regionrådet har arbeidd med er svært omfattande. Når vi også anar noko om kor mykje tid som har gått med til den håplause diskusjonen om å etablere eit eige næringsselskap i regi av regionrådet, blir vi desto meir imponert over det som Signe Sollien Haugå har fått til som dagleg leiar og einaste tilsette i full stilling.

I årsmeldinga blir ungdomsprosjektet trekt fram som første sak. Arbeidstittelen Setesdal Åhoi, offisiell tittel Setesdal gründer og samfunnsutvikling, har hatt fleire samlingar og kome opp med idear som ein skal arbeide med i 2017.

Fleire reiselivsrelaterte saker er også nemnde: Berekraftig reisemål, Visit Setesdal, deltaking på Grühne Woche i Tyskland, fullføring av prosjektet berekraftig reisemål, ladestasjonar for el-bilar og omfattande lobbyarbeid for å halde trykket oppe i utbygginga av riksveg 9 er eksempel på slike saker.

Nederst på regionrådet sine nettsider står det: Vi har tre hovudarbeidområde – infrastruktur, interkommunalt samarbeid og næringsutvikling. Alt vi gjer er mynta på at det skal være godt å bu og drive verksemd i Setesdal.

Sjølv kjenner eg best til næringsutviklingsarbeidet, ikkje fordi eg sjølv driv næring, men eg har fått vere med på Setesdalskonferansen i fleire år. Der kjem næringslivsleiarar saman to dagar, høyrer på foredrag og får idear og påfyll, minglar, pratar ved måltid, vert inspireSetesdalsprisen. I fjor var det og ein gründerkonkurranse der Nomeland fekk heder og ære for produktet Polarsand. Men det er i grunnen bare toppen av kransekaka. Gjennom heile året har regionrådet arbeidd med næringsutvikling som til dømes støtte til sauefjos og nydyrking, bratt friluftsliv, produktutvikling, internasjonalisering, prosjekteringsstøtte og mykje meir, til og med støtte til ambulanseselskap som har har sikra arbeidsplassar og helsetenester i dalen.

Ein skal vere rimeleg strukturert for å halde så mange ballar i lufta. Det blir mange timar i bil for å delta på møte nord og sør i og utanfor Setesdal. Takk for alt Setesdal Regionråd har fått til i 2016 og lukke til med arbeidet i 2017.

Godt nytt år. Det er naturleg å starte 2017 på bloggen med å fortelje litt om korleis det gjekk med Setesdalswiki i 2016.

Vi nådde 86 900 med datoartikkelen 13. februar 2017. Det skjedde 29. desember 2016. Årets siste artikkel i 2016 vart artikkelen om Steinar Reiersen. Dermed nådde vi 86 912 artiklar i 2016. Ved starten av året hadde vi 85 163. Auken dette året var difor 1 749 artiklar. Det er 45 færre artiklar enn i 2015.

Når vi ser på Setesdalswiki, vil vi framleis finne mange røde lenker. Det betyr at det er meir å skrive om i 2017. Vi har alt starta, vonleg vil det halde fram i året som ligg framom. I året som gjekk var det nesten 76 000 unike besøk. Det betyr at mange finn nytting informasjon på Setesdalswiki. Det håpar vi vil skje også i året som kjem.

I året som kjem vil det bli mange høve til å utvikle Setesdalswiki vidare. Medan vi tidlegare har vore nokså lokale innanfor regionen, kan det godt tenkjast at vi etter kvart sprengjer dei grensene meir enn vi har gjort. Vi har plass til mykje når det kan relaterast til stoff som alt er med i leksikonet, og kanskje kan vi nå endå vidare om vi opnar noko. Så får det stå sin prøve at namnet er lokalt. Eit nettleksikon vert jo ikkje lese i alfabetisk rekkefølge som eit papirleksikon, men ved å fylgje lenker og ved at ein googlar noko og får treff. Vi hadde over to millionar treff i fjor.

Velkommen som lesar også i 2017, kan hende du også skulle prøve deg som skribent. Det ville vere ei fin gåve i eit nytt år.