I morgon er det planlegging av hausten for staben i Valle Radio. Ørnulf har sendt ut innkalling til å møte på Sølvgarden klokka 18, og etter planlegginga vert det felles middag. På denne måten kan alle i staben kome med innspel om korleis hausten skal verte, og så vil ein ha eit godt grunnlag for det som skal skje utover. Sesongen startar opp i september, og det er snart bare to veker til.

Valle Radio vil vere aktuell, så eg trur ikkje det er mange av oss programleiarar som har laga program i sommar, sjølv om det har vore mange arrangement ein kunne laga program om. Planlegginga skjer helst frå veke til veke, i alle fall har det vore slik til no. Kan hende vil opplegget i morgon gje høve til meir langsiktig planlegging, med tema for program ein har lyst å lage i løpet av hausten.

Uansett korleis ein legg det opp, det er strålande at folk vil skape nærradio også komande haust. Det skjer mykje i nærmiljøet, så det bør vere råd å få til gode program både tysdagar og onsdagar om ein umakar seg litt. Både programleiarar og intervjuobjekt bør gjere det, om det skal lukkast. Difor skulle eg ønske at folk som blir spurde om å vere med i radioen, svara ja og stilte opp når det var bruk for dei. Eg veit nok at det ikkje alltid er slik, men eit ønske kan ein jo ha.

Sjølv er eg glad for samarbeidet med Norea Radio som eg har hatt tysdagskveldane. Det gjev oss opning mot kyrkje- og kristenliv også utanfor Setesdal, og det kan vere av interesse for mange. Også i Valle er det mange som fylgjer med på Visjon Norge og dei kristne kanalane på TV. Norea syner ei noko anna side av kristenlivet og ein kan vel seie at også det har mange sider som kan speglast på ulike måtar.

Vel møtt til ein ny radiosesong.

I dag stod eg opp tidleg og sette meg framom TV for å sjå Promised Land. Epispoden Book Worm handla som vanleg om familien Greene, denne gongen om mor i huset, som er blitt vikarlærar og møter ein gutt med dysleksi. Faren vil ikkje at sonen skal gå på skulen meir, men gjennom episoden ser vi ei utvikling som endar med at både far og son startar lesetrening.

Promised Land, les eg på Wikipedia, er ein serie på 69 episodar som fylgjer familien som legg ut på tur i USA etter at familiefaren vart arbeidsledig. Dei bur i ei campingvogn og episodane syner hendingar i livet deira. eg har lagt merke til at det er same folka bak denne serien som bak En engel i blant oss, av og til dukkar englefolka opp, og Wikipedia stadfestar det. Promised Land startar på kanal FEM ved sjutida, så nå når skuleferien er slutt, vert det nok slutt på å sjå på dette. Men eg har opplevd det som interessant å sjå desse episodane nokre morgonar, og dagens episode minna meg om utfordringane lærarar har i møte med unge med lærevanskar.

No startar eit nytt skuleår. Eg vonar at det vert godt for både elevane og lærarane.

Sjølv med eit gull i dagens OL merkar vi at vi held på å bli ovmette. Det er grenser for kor mykje sport vi kan tole på TV, og når kvar einaste kveld er fylt med OL, kan ein verte ovmett om ein er aldri så glad i å sjå folk konkurrere. No vart det gull til Eirik Verås Larsen i dag, det var jo ein bonus, endeleg ein nordmann med medalje, og så gleder vi oss over at Andreas Thorkildsen kvalifiserte seg og kunne nøye seg med to kast i denne omgangen. I morgon er det semifinale i handball, men då er vi på tur. Barnebarna skal heim til Nittedal, så vi har funne ut at vi skal møtast på halvvegen, pappa Lars Gustav startar i tretida og det same gjer vi, så får vi sjå kor det er lagleg å treffast.

At det var siste kvelden saman, feira vi med is, det verkar som om Håkon og Kristine kunne hatt glede av å ha ein slektning som jobba på iskremfabrikk, for dei er nokså ustoppelege. Dagens middag var ei stor fleskepannekake, det er populær mat hos oss, men med is til forrett, vi måtte jo feire gullet, og så ei god pannekake, så vart vi ovmette der og. Etter ein kvil kunne vi likevel glede oss over meir godt, så sommardagar på Sørlandet har vel helst stått i nytinga sitt teikn. No er det imidlertid slutt. Dei små reiser heim, etter ei veke med fotballskule for dei ventar skulekvardag på nokon kvar. I grunnen er det godt at vi snart skal kome i gang att. Nye dagar og nye oppgåver å løyse. Best å ikkje vere ovmett då.

Ein fin sommarsundag, denne augustsundagen. Men sommaren er på hell, dei melder om kø på vegane mot Oslo, og trafikken på Tregdevegen har stilna noko, verkar det som. Denne sundagen hadde vi besøk av Reidun sin onkel til kaffi, og vi fekk ein time der vi kunne sitje ute i solskin på den vesle terrassen vår. Barnebarna våre som er på besøk var nøgde med is og banankake før dei sprang inn for å sjå Manchester United mot Vålerenga. Det går mykje i OL desse dagane, med litt avveksling til Disney Channel, det er nokre kanalar dei ikkje har heime, så dei nyttar høvet som best dei kan. Denne veka er ikkje mor deira her og held eit strengt regime med skjermtid, så Håkon har i tillegg til spel og TV, skrive om Pilgiftfrosk og Pisketrost på Wikipedia med litt hjelp frå morfar. Men komande veke er den siste før førebuingane til skulestart hentar dei heim til Nittedal att.

Sjølv skreiv eg ein artikkel om spelemannen Halvdan Furholt på Setesdalswiki i dag. Den var basert på ein artikkel i Setesdølen, men så fann eg ei bok frå 1972, Feleljom frå dalom, der det var ein artikkel om han. Det hjelpte godt, når ein skriv leksikon, må ein ha noko å gå ut frå. http://www.setesdalswiki.no/wiki/Halvdan_Furholt

Det vart og ein artikkel om boka eg brukte, den hadde mange spelemenn omtalt, så eg kan nok finne stoff til fleire artiklar der om det høver slik: http://www.setesdalswiki.no/wiki/Feleljom_fr%C3%A5_dalom

Slik går no dagane medan sommaren er på hell. No må vel Ørnulf til å lage lista over kven som skal ha ansvar for programma i Valle Radio til hausten, det er bare fire veker, så rullar dei i gang att.

Så sit vi og bit neglar att og vonar at det skal gå godt. Handballjentene var rimeleg positive før OL, dei kjende seg i godt slag, sa dei. Men det såg ikkje slik ut i gruppespelet. Dei kom i den hardaste gruppa, og vinnarspelet let vente på seg. Søstrene Sisters kom ikkje i gong, dei var bare skuggar av seg sjølv.

Eg vil jo ikkje seie at det løysna i kveld, men å slå Danmark var nødvendig, og dei gjorde det med minst mogleg margin, eitt mål då det var 10 sekund att. Heldigvis klarte dei å demme opp for det danske angrepet dei siste sekunda, og så kunne både vi i dei tusen heimane og jentene i Copper Box senke skuldrene og sjå framover med tru på at det skulle gå vegen sjølv om starten var nølande.

I dag har vi fått med oss bueskyting og dessur-ridning med norske deltakarar. Knappast mogleg margin skilde Siren Helgesen frå å kome til finalen, litt verre var det for bueskytaren. Sleggekast og sandvolleyball enda og med at dei norske vart slegne ut. Godt då at Ida Markussen såg optimistisk på andre dag i sjukamp. Og så var det Henrik Ingebretsen, då. Han ser ustoppeleg ut etter at han vann EM i Helsinki, og han tok seg vidare etter forsøksheata.

Som du skjønar, det går i OL i heimen desse dagane, bare med litt Disney Channel som avveksling. Då vert det ikkje tid å skrive så mykje på Setesdalswiki, det får vente til betre tider kjem. Gledeleg er det å få hjelp frå ymse hald. I dag fekk eg litt meir stoff om Jorunn Fjermestad, Leonhard Jansen hadde sendt ein epost til dottera hennar og fått supplerande opplysningar. Dei får eg leggje inn etter kvart.

Som eg skreiv i går, gjekk turen denne veka opp Audnedal. Kommunesenteret Konsmo er, som namnet seier, ein mo. Vegen er lang og bein, ein kan nok tenkje seg at folk frå dei indre bygder køyrer fortare enn godt er på ein slik veg, men vi, som var turistar, tok det med ro.

-Skal vi stoppe på Barnevandrersenteret? spurde eg. Eg hadde alt antyda at eg ville fylle bensin, så då sa passasjerane i bilen at dei meinte at det var nok å stoppe ein stad, altså på bensinstasjonen, som var kombinert med ein Spar-butikk. Den hadde og post i butikk, så då eg kom inn og skulle betale, var det naturleg å vende seg til den første kassen, altså post i butikk, men ei vennleg jente meinte eg fekk bli med over til kasse nummer to, for den var for Esso.

Ettersom vi var svoltne, gjekk vi innom Brødrene Ågedal Bakeri og Konditori. Det var ei hyggeleg oppleving. Ei vennleg jente lånte ut nøkkel til toalettet, og det var prima kvalitet. Minestronesuppe med rundstykke til 35 kroner let seg høyre og smakte fortreffeleg, stor suppeskål var det og. Eit kakestykke og kaffi toppa opplevinga, så vi var styrkte og klare for ein ny etappe etter ein halvtime der. Det høvde godt å kjøpe eit grovbrød og nokre rundstykke og bollar å ta med seg. Bollane vart niste på resten av turen, det øvrige var og godt, men måtte vente til vi var heime att.

Brødrene Ågedal Bakeri og Konditori har eiga heimeside. Sjekk den ut og gå innom når du er på dei kantane, det er vel verd eit besøk.