Rosemåling: Skilnad mellom versjonar
s Bilde |
|||
| Line 14: | Line 14: | ||
== Litteratur == | == Litteratur == | ||
*[[Nils Ellingsgard]], ''[[Norsk rosemåling. Dekorativ måling i folkekunsten]]'', utgjeve på [[Det Norske Samlaget]], Oslo 1999 | *[[Nils Ellingsgard]], ''[[Norsk rosemåling. Dekorativ måling i folkekunsten]]'', utgjeve på [[Det Norske Samlaget]], Oslo 1999 | ||
*[[Gisle Midttun]], ''Kunstarbeid og handverk'', kapittel i [[Norske bygder - Setesdalen]], 1921, side 251–261 | |||
== Referansar == | == Referansar == | ||
Versjonen frå 3. mai 2026 kl. 05:07
Rosemåling er eit namn på tradisjonell dekorativ måling i bondesamfunnet frå 1700-talet og seinare.
Rosemålinga blei særleg utvikla i Hallingdal og Telemark, men også område som Numedal, Setesdal, Vest-Agder og Valdres fekk ein rik rosemålingstradisjon. Han består av rik rankeornamentikk tufta på blomsterbarokken sin svulmande roser og frukter. Frå 1740-åra byrja ein å gå mot slankare og meir elegante former lånt frå regence og rokokko, og rundt 1750 kjem det påverknad frå louis-seize og noko seinare empire og nyklassisisme. Ein finn til tider figurar, men desse har lite å seie for rosemålinga. Målet er å fylle flater i ein stil som er utvungen, med klare og kraftige fargar.
I byrjinga blei rosemåling særleg brukt til dekorasjon av kister, ølbollar og andre mindre gjenstandar. Etter kvart byrja ein også å dekorere senger og skap, og heldt fram med veggar og tak.
Rosemåling i Setesdal
Rosemålinga har ikkje nokon sterk tradisjon i Setesdal frå gamalt, i motsetnad til treskurden.[1]
Kjelder
Litteratur
- Nils Ellingsgard, Norsk rosemåling. Dekorativ måling i folkekunsten, utgjeve på Det Norske Samlaget, Oslo 1999
- Gisle Midttun, Kunstarbeid og handverk, kapittel i Norske bygder - Setesdalen, 1921, side 251–261
Referansar
- ↑ Ellingsgard, side 213–224