Nomeland sokn: Skilnad mellom versjonar

Versjonen frå 18. august 2026 kl. 08:50

Nomeland sokn var eit eige kyrkjesokn på vestsida av Otra i Valle på katolsk tid, kanskje frå slutten av 1000-talet til rundt reformasjonen på fyrste halvdel av 1500-talet. Soknet strekte seg frå Bø lengst i sør til Røysland på grensa mot Bykle i nord. På Nomelandsmoen var det både kyrkje og kyrkjegard.

At gardane på vestsida av Otra hadde sitt eige sokn kan tyde på at dei såg det som lettare å ferdast etter landevegen enn å ro over elva når dei skulle til kyrkje.

Kjelder

Leonhard Jansen og Alfred Ryningen, Valle kommune VII, Kultursoge 1, utgjeve av Valle kommune, 1994, side 35

Versjonen frå 18. august 2026 kl. 08:49 sjå kjelda Geir Daasvatn (diskusjon \| bidrag) autopatrolled, Administratorar 92 164 redigeringer s Småpuss ← Eldre endring		Versjonen frå 18. august 2026 kl. 08:50 sjå kjelda Geir Daasvatn (diskusjon \| bidrag) autopatrolled, Administratorar 92 164 redigeringer s Lenke Bø Nyare endring →
Line 1:		Line 1:
	'''Nomeland sokn''' var eit eige kyrkjesokn på vestsida av [[Otra]] i [[Valle]] på katolsk tid, kanskje frå slutten av 1000-talet til rundt reformasjonen på fyrste halvdel av 1500-talet. Soknet strekte seg frå Bø lengst i sør til Røysland på grensa mot [[Bykle]] i nord. På [[Nomelandsmoen]] var det både [[Nomeland kyrkje\|kyrkje]] og [[Nomeland kyrkjegard\|kyrkjegard]].		'''Nomeland sokn''' var eit eige kyrkjesokn på vestsida av [[Otra]] i [[Valle]] på katolsk tid, kanskje frå slutten av 1000-talet til rundt reformasjonen på fyrste halvdel av 1500-talet. Soknet strekte seg frå [[Bø (Valle)\|Bø]] lengst i sør til Røysland på grensa mot [[Bykle]] i nord. På [[Nomelandsmoen]] var det både [[Nomeland kyrkje\|kyrkje]] og [[Nomeland kyrkjegard\|kyrkjegard]].

	At gardane på vestsida av Otra hadde sitt eige sokn kan tyde på at dei såg det som lettare å ferdast etter landevegen enn å ro over elva når dei skulle til kyrkje.		At gardane på vestsida av Otra hadde sitt eige sokn kan tyde på at dei såg det som lettare å ferdast etter landevegen enn å ro over elva når dei skulle til kyrkje.