«8. mai»: Skilnad mellom versjonar
Ny side: '''8. MAI''' var prenta på forsida av den fyrste utgåva av ''Vegleiaren'', bladet til kyrkjelyden i Valle og Bykle, då krigen var over. Artikkelen fortel om feiringa den f… |
sInkje endringssamandrag |
||
| (8 mellomversjonar av den same brukaren er ikkje viste) | |||
| Line 1: | Line 1: | ||
'''8. MAI''' var prenta på forsida av den fyrste utgåva av ''[[Vegleiaren]]'', bladet til kyrkjelyden i [[Valle]] og [[Bykle]], då krigen var over. Artikkelen fortel om feiringa den fyrste dagen og er ikkje underteikna. | '''8. MAI''' var prenta på forsida av den fyrste utgåva av ''[[Vegleiaren]]'', bladet til kyrkjelyden i [[Valle]] og [[Bykle]], då krigen var over. Artikkelen fortel om feiringa den fyrste dagen og er ikkje underteikna, men skriven av redaktøren, sokneprest [[Aasulv Austad]]. Dette var kåseriet i [[Tysdagssending i Valle Radio 20200512|Tysdagssendinga i Valle radio 12. mai 2020]]. | ||
<!--alle skrivefeil, manglende parenteser osv er tatt over fra den trykte artikkelen. Dette er bevisst transkribert fra originalen. Siri. --> | <!--alle skrivefeil, manglende parenteser osv er tatt over fra den trykte artikkelen. Dette er bevisst transkribert fra originalen. Siri. --> | ||
Alt 7. mai om kvelden kunne ein sjå einskilde flagg gå til topps. [[Kyrvestad turistheim]] trur eg var den fyrste i Valle. Men i Bykle hadde dei | ---- | ||
'''8. MAI'''<br /> | |||
Alt 7. mai om kvelden kunne ein sjå einskilde flagg gå til topps. [[Kyrvestad turistheim]] trur eg var den fyrste i Valle. Men i Bykle hadde dei då nett ringt ned og spurt om me ikkje flagga. «Her er full fest,» sa dei, «flagget på toppen over alt og folk går i tog.» I Bykle festa dei forresten tre dagar på rad med rjomegrautfest den siste). JA, i Valle og kom det liv i folk. Frå [[Oveinang]] kom det ein lang kolonne med sykkelistar<sup>[sic!]</sup>. I ti-tidi var folk reint yre av glede. «Eg og kona mi måtte og ut på trappi og — skrike,» fortalde [[Torjus Åkre]] i ein av sine talar, «då me so såg dei kom frå Oveinang. Eit liknande liv vakna ogso i [[Hylestad]]. | |||
Kl. 8 den åttande mai fekk eg telefon frå ein av heimefrontfolki som fortalde at no var det heilt sikkert fred. For ein bodskap! Tenk fred etter vel fem års krig. Fem år i liding og gråt, fem år med den tyske jarnhel over seg, fem år med konsentrasjonsleirar og gestapo og sikkerhetspoliti over alt, fem år med og i eit hav av lygn, ei mektig flodbylgje som velte inn over landet med all si øydeleggjing materiellt og åndeleg. Ein del trudde ogso denne lygn og gjekk i snara. Men på den andre sida av flodbylgja sat Kongen. Han såg korleis landet blødde og leid. Såg mor Noreg i ein stendig gråt som ingen kunne stogga. Han og regjeringa heldt oss oppe med sine vonfulle og trøystanda bodskapar som dei sende gjenom æteren og som me fekk i løynd taka imot. Soleis skreid åra. Vona heldt oss oppe og trua på at rettferda ein dag måtte <!-- skift til side 2 her --> sigra, sigra over tyraniet og urettferda. | Kl. 8 den åttande mai fekk eg telefon frå ein av heimefrontfolki som fortalde at no var det heilt sikkert fred. For ein bodskap! Tenk fred etter vel fem års krig. Fem år i liding og gråt, fem år med den tyske jarnhel over seg, fem år med konsentrasjonsleirar og gestapo og sikkerhetspoliti over alt, fem år med og i eit hav av lygn, ei mektig flodbylgje som velte inn over landet med all si øydeleggjing materiellt og åndeleg. Ein del trudde ogso denne lygn og gjekk i snara. Men på den andre sida av flodbylgja sat Kongen. Han såg korleis landet blødde og leid. Såg mor Noreg i ein stendig gråt som ingen kunne stogga. Han og regjeringa heldt oss oppe med sine vonfulle og trøystanda bodskapar som dei sende gjenom æteren og som me fekk i løynd taka imot. Soleis skreid åra. Vona heldt oss oppe og trua på at rettferda ein dag måtte <!-- skift til side 2 her --> sigra, sigra over tyraniet og urettferda. | ||
Og so kom han, dagen den 8. mai. Fred i Europa! Fred i Noreg! Fred! Fred. So ufateleg stort. Alle flagg kom opp. Seinare utpå dagen bylgja eit folketog so stort som aldri fyrr har vore sett i Valle. Fedrelandssongar ljoma utover Vallebygda, som no var klædd i sin fagre vårbunad. Me forstod salmistens ord: «Dei fegnast alle tre i skogen.» | Og so kom han, dagen den [[8. mai 1945|8. mai]]. Fred i Europa! Fred i Noreg! Fred! Fred. So ufateleg stort. Alle flagg kom opp. Seinare utpå dagen bylgja eit folketog so stort som aldri fyrr har vore sett i Valle. Fedrelandssongar ljoma utover Vallebygda, som no var klædd i sin fagre vårbunad. Me forstod salmistens ord: «Dei fegnast alle tre i skogen.» | ||
Toget stogga i [[Nordibø]]. Der heldt lærarane [[Augund Rike]], [[Torjus Åkre]] og [[Knut Kyrvestad]], [[forstandar Sandvand]] og [[Aasulv Austad|soknepresten]] kvar sin tale. Om kvelden var det gudsteneste. Og kva var meir sjølvsagt enn å tala over salme 126:«Då Herren let Sions fangar fara heim att då var me som drøymande; då fylltest vår munn med lått og vår tunga med fagnarop, då sa dei mellom heidningane: Store ting har Herren gjort mot oss og me vart glade.» | Toget stogga i [[Nordibø]]. Der heldt lærarane [[Augund Rike]], [[Torjus Åkre]] og [[Knut Kyrvestad]], [[Lars Sandvand|forstandar Sandvand]] og [[Aasulv Austad|soknepresten]] kvar sin tale. Om kvelden var det gudsteneste. Og kva var meir sjølvsagt enn å tala over salme 126:«Då Herren let Sions fangar fara heim att då var me som drøymande; då fylltest vår munn med lått og vår tunga med fagnarop, då sa dei mellom heidningane: Store ting har Herren gjort mot oss og me vart glade.» | ||
Ja, det var Herren som hadde gjort det. | Ja, det var Herren som hadde gjort det. | ||
| Line 35: | Line 38: | ||
|} | |} | ||
[[Kategori:Bykle|Frigjeringa]] | |||
[[Kategori:Valle|Frigjeringa]] | |||
[[Kategori:1945]] | [[Kategori:1945]] | ||
[[Kategori: | [[Kategori:Frigjøring]] | ||
[[Kategori:Valle Radio våren 2020|Skribleri]] | |||
[[Kategori:Skribleri|8]] | |||
Siste versjonen frå 28. juni 2024 kl. 14:25
8. MAI var prenta på forsida av den fyrste utgåva av Vegleiaren, bladet til kyrkjelyden i Valle og Bykle, då krigen var over. Artikkelen fortel om feiringa den fyrste dagen og er ikkje underteikna, men skriven av redaktøren, sokneprest Aasulv Austad. Dette var kåseriet i Tysdagssendinga i Valle radio 12. mai 2020.
8. MAI
Alt 7. mai om kvelden kunne ein sjå einskilde flagg gå til topps. Kyrvestad turistheim trur eg var den fyrste i Valle. Men i Bykle hadde dei då nett ringt ned og spurt om me ikkje flagga. «Her er full fest,» sa dei, «flagget på toppen over alt og folk går i tog.» I Bykle festa dei forresten tre dagar på rad med rjomegrautfest den siste). JA, i Valle og kom det liv i folk. Frå Oveinang kom det ein lang kolonne med sykkelistar[sic!]. I ti-tidi var folk reint yre av glede. «Eg og kona mi måtte og ut på trappi og — skrike,» fortalde Torjus Åkre i ein av sine talar, «då me so såg dei kom frå Oveinang. Eit liknande liv vakna ogso i Hylestad.
Kl. 8 den åttande mai fekk eg telefon frå ein av heimefrontfolki som fortalde at no var det heilt sikkert fred. For ein bodskap! Tenk fred etter vel fem års krig. Fem år i liding og gråt, fem år med den tyske jarnhel over seg, fem år med konsentrasjonsleirar og gestapo og sikkerhetspoliti over alt, fem år med og i eit hav av lygn, ei mektig flodbylgje som velte inn over landet med all si øydeleggjing materiellt og åndeleg. Ein del trudde ogso denne lygn og gjekk i snara. Men på den andre sida av flodbylgja sat Kongen. Han såg korleis landet blødde og leid. Såg mor Noreg i ein stendig gråt som ingen kunne stogga. Han og regjeringa heldt oss oppe med sine vonfulle og trøystanda bodskapar som dei sende gjenom æteren og som me fekk i løynd taka imot. Soleis skreid åra. Vona heldt oss oppe og trua på at rettferda ein dag måtte sigra, sigra over tyraniet og urettferda.
Og so kom han, dagen den 8. mai. Fred i Europa! Fred i Noreg! Fred! Fred. So ufateleg stort. Alle flagg kom opp. Seinare utpå dagen bylgja eit folketog so stort som aldri fyrr har vore sett i Valle. Fedrelandssongar ljoma utover Vallebygda, som no var klædd i sin fagre vårbunad. Me forstod salmistens ord: «Dei fegnast alle tre i skogen.»
Toget stogga i Nordibø. Der heldt lærarane Augund Rike, Torjus Åkre og Knut Kyrvestad, forstandar Sandvand og soknepresten kvar sin tale. Om kvelden var det gudsteneste. Og kva var meir sjølvsagt enn å tala over salme 126:«Då Herren let Sions fangar fara heim att då var me som drøymande; då fylltest vår munn med lått og vår tunga med fagnarop, då sa dei mellom heidningane: Store ting har Herren gjort mot oss og me vart glade.»
Ja, det var Herren som hadde gjort det.
 | Norske mann i hus og hytte,
takk din store Gud! Landet ville han beskytte, skjønt det mørkt så ud. Alt hvad fedrene har kjempet, mødrene har grett, har den Herre stille lempet så vi vant vår rett. |  |
Bilete frå 8. mai 1945
 Foto: Olav A. Stavenes / Setesdalsmuseet |
 Foto: Olav A. Stavenes / Setesdalsmuseet |