Bispevegen: Skilnad mellom versjonar
Hopp til navigering
Hopp til søk
Litt om Rolvskvil med referanse |
s Presisert kategoriene |
||
| (2 mellomliggjande versjonar av 2 brukarar er ikkje viste) | |||
| Line 1: | Line 1: | ||
[[Fil:Valle sett frå Bispevegen.jpg|thumb|Valle sett frå Bispevegen. {{byline|[[Rune Gunnerød]]}}]] | |||
'''Bispevegen''' er ein gamal ferdsleveg over heia mellom [[Valle]] og [[:no:Fyresdal|Fyresdal]]. Han gjekk frå [[Tveitebø]] over heia gjennom [[Finndalen]] til [[:no:Kleivgrend|Kleivgrend]] i Fyresdal. | '''Bispevegen''' er ein gamal ferdsleveg over heia mellom [[Valle]] og [[:no:Fyresdal|Fyresdal]]. Han gjekk frå [[Tveitebø]] over heia gjennom [[Finndalen]] til [[:no:Kleivgrend|Kleivgrend]] i Fyresdal. | ||
Frå 1200-talet og fleire hundreår frametter var Stavanger administrasjons- og handelssenter for landsdelen. Etter kvart som Agder fekk sin eigen administrasjon, frå 1500-talet, måtte setesdølane meir og meir legge ferdsla austover. Setesdal Austhei og Bispevegen overtok då mykje av den ferdsla [[Skinnevegen]] hadde hatt tidlegare.<ref>[[Leonhard Jansen]] og [[Alfred Ryningen]], ''[[Valle kommune VII, Kultursoge 1]]'' utgjeve av Valle kommune, 1994, s. 50-51</ref> Den første delen av vegen, frå Valle til Finndalen, var også ein mykje brukt støylsveg for valldølane.<ref>[[Johan Christian Frøstrup]], ''[[Vandringer i Setesdal Austhei]]'', Friluftsforlaget, 2014, s. 270 OG s. 278</ref> | Frå 1200-talet og fleire hundreår frametter var Stavanger administrasjons- og handelssenter for landsdelen. Etter kvart som Agder fekk sin eigen administrasjon, frå 1500-talet, måtte setesdølane meir og meir legge ferdsla austover. Setesdal Austhei og Bispevegen overtok då mykje av den ferdsla [[Skinnevegen]] hadde hatt tidlegare.<ref>[[Leonhard Jansen]] og [[Alfred Ryningen]], ''[[Valle kommune VII, Kultursoge 1]]'' utgjeve av Valle kommune, 1994, s. 50-51</ref> Den første delen av vegen, frå Valle til Finndalen, var også ein mykje brukt støylsveg for valldølane.<ref>[[Johan Christian Frøstrup]], ''[[Vandringer i Setesdal Austhei]]'', Friluftsforlaget, 2014, s. 270 OG s. 278</ref> | ||
Etter oppstiginga frå Tveitebø opp [[Syndre Skòr]] kjem ein til det høgste punktet på ruta (1140 moh.). Her ligg [[Rolvskvil]], ei segnomsust likkvile.<ref>[[Torfinn Normann Hageland]], ''[[Stå i stein - Brudled, likkviler, varp og andre steinsetjingar på Agder og i Rogaland]]'', Commentum Forlag AS, 2013, side 149-150</ref> | Etter oppstiginga frå Tveitebø opp [[Syndre Skòr]] kjem ein til det høgste punktet på ruta (1140 moh.). Her ligg [[Rolvskvil]], ei segnomsust likkvile.<ref>[[Torfinn Normann Hageland]], ''[[Stå i stein - Brudled, likkviler, varp og andre steinsetjingar på Agder og i Rogaland]]'', Commentum Forlag AS, 2013, side 149-150</ref> | ||
[[Kategori:Setesdal]] | == Referansar == | ||
[[Kategori:Valle]] | <references/> | ||
[[Kategori:Veier i Setesdal]] | |||
[[Kategori:Kulturminner i Valle]] | |||
Siste versjonen frå 13. mars 2018 kl. 20:38
Foto: Rune Gunnerød
Bispevegen er ein gamal ferdsleveg over heia mellom Valle og Fyresdal. Han gjekk frå Tveitebø over heia gjennom Finndalen til Kleivgrend i Fyresdal.
Frå 1200-talet og fleire hundreår frametter var Stavanger administrasjons- og handelssenter for landsdelen. Etter kvart som Agder fekk sin eigen administrasjon, frå 1500-talet, måtte setesdølane meir og meir legge ferdsla austover. Setesdal Austhei og Bispevegen overtok då mykje av den ferdsla Skinnevegen hadde hatt tidlegare.[1] Den første delen av vegen, frå Valle til Finndalen, var også ein mykje brukt støylsveg for valldølane.[2]
Etter oppstiginga frå Tveitebø opp Syndre Skòr kjem ein til det høgste punktet på ruta (1140 moh.). Her ligg Rolvskvil, ei segnomsust likkvile.[3]
Referansar
- ↑ Leonhard Jansen og Alfred Ryningen, Valle kommune VII, Kultursoge 1 utgjeve av Valle kommune, 1994, s. 50-51
- ↑ Johan Christian Frøstrup, Vandringer i Setesdal Austhei, Friluftsforlaget, 2014, s. 270 OG s. 278
- ↑ Torfinn Normann Hageland, Stå i stein - Brudled, likkviler, varp og andre steinsetjingar på Agder og i Rogaland, Commentum Forlag AS, 2013, side 149-150