Kyrkjevandring i Hornnes kyrkje - Endringshistorikk

Geir Daasvatn: Lagt til en kategori

2017-03-01T10:13:30Z

Lagt til en kategori

← Eldre versjon		Versjonen frå 1. mars 2017 kl. 12:13
Line 61:		Line 61:
	[[Kategori:Arnstein]]		[[Kategori:Arnstein]]
	[[Kategori:Kultur i Evje og Hornnes]]		[[Kategori:Kultur i Evje og Hornnes]]
			[[Kategori:Artikler]]

Geir Daasvatn: /* Kyrkjebygget. Litt historikk */ Lenke på Anders Syrtveit

2015-03-19T08:37:47Z

Kyrkjebygget. Litt historikk: Lenke på Anders Syrtveit

← Eldre versjon		Versjonen frå 19. mars 2015 kl. 10:37
Line 12:		Line 12:
	Det har stått kyrkje her i lang tid. Alt i 1327 sto det truleg ei stavkyrkje her. Kanskje på andre sida av vegen. Men før denne kyrkja blei bygd, sto det ei rødmalt kyrkje på den andre sida av vegen.		Det har stått kyrkje her i lang tid. Alt i 1327 sto det truleg ei stavkyrkje her. Kanskje på andre sida av vegen. Men før denne kyrkja blei bygd, sto det ei rødmalt kyrkje på den andre sida av vegen.

	Denne kyrkja blei bygd i 1826–1828, og er altså 185 år gamal. På den tid var det ivelendingen [[Anders Syrtveit]] som bygde så mange kyrkjer i distriktet, i alt ni. Men vår kyrkje blei bygd av ein byggmeister som heitte [[Leg Askilsen Hallingskaar]]. Men han måtte vere ein dårlig byggmeister for tårnet var skjeivt, og når dei ringde med kyrkjeklokka, så rista tårnet så dei var redd det skulle falle ned, heiter det.		Denne kyrkja blei bygd i 1826–1828, og er altså 185 år gamal. På den tid var det ivelendingen [[Anders Torson Syrtveit\|Anders Syrtveit]] som bygde så mange kyrkjer i distriktet, i alt ni. Men vår kyrkje blei bygd av ein byggmeister som heitte [[Leg Askilsen Hallingskaar]]. Men han måtte vere ein dårlig byggmeister for tårnet var skjeivt, og når dei ringde med kyrkjeklokka, så rista tårnet så dei var redd det skulle falle ned, heiter det.

	Men i tida etter er det gjort store forandringar og utbetringar: Anders Syrtveit bygde nytt tårn, det tårnet vi har i dag. I 1903 blei kyrkjegarden utvida nordover og nedover mot Otra så han stort sett fekk den form han har i dag.		Men i tida etter er det gjort store forandringar og utbetringar: Anders Syrtveit bygde nytt tårn, det tårnet vi har i dag. I 1903 blei kyrkjegarden utvida nordover og nedover mot Otra så han stort sett fekk den form han har i dag.

Geir Daasvatn: /* Kyrkjegardsvandring */ lenkefiks

2015-02-07T16:24:35Z

Kyrkjegardsvandring: lenkefiks

← Eldre versjon		Versjonen frå 7. februar 2015 kl. 18:24
Line 55:		Line 55:
	Ein annan person eg sette stor pris på var Arne Tveit. Ånne som me sa. Han var stavmålar og lærde meg å arbeide. Bitten, fetteren min og eg arbeidde fleire år for Ånne i stavbua ved [[Hornnes stasjon\|stasjonen]]. Me var ikkje så enkle, men Ånne fekk skikk på oss. Han var tålmodig og hadde godt humør. Når me la ned arbeidet og ville av og fiske eller bade, da kom han straks heim til oss og overtalde oss til å starte opp igjen. Han var ein meister til å oppmuntre oss og gi oss små fordeler. Etter kvart blei me habile stavplattarar. I første klasse på gymnaset kom Ånne ein dag heim til meg og spurde om eg kunne tenke meg til å vere stavmålar i sommarferien. Eg møtte opp til ein prøve og skulle sortere 200 stav. Eg hadde ingen feil. Då lo Ånne, og Olav Åsen gav meg målebrev.		Ein annan person eg sette stor pris på var Arne Tveit. Ånne som me sa. Han var stavmålar og lærde meg å arbeide. Bitten, fetteren min og eg arbeidde fleire år for Ånne i stavbua ved [[Hornnes stasjon\|stasjonen]]. Me var ikkje så enkle, men Ånne fekk skikk på oss. Han var tålmodig og hadde godt humør. Når me la ned arbeidet og ville av og fiske eller bade, da kom han straks heim til oss og overtalde oss til å starte opp igjen. Han var ein meister til å oppmuntre oss og gi oss små fordeler. Etter kvart blei me habile stavplattarar. I første klasse på gymnaset kom Ånne ein dag heim til meg og spurde om eg kunne tenke meg til å vere stavmålar i sommarferien. Eg møtte opp til ein prøve og skulle sortere 200 stav. Eg hadde ingen feil. Då lo Ånne, og Olav Åsen gav meg målebrev.

	Eg kan nemne mange folk ein blir minna om på ei slik kyrkjegardsvandring. Dei ligg der og minner ein om den tida dei var i full aktivitet. Eg har nemnt nokre, men for meg som er gamal, så er det som å lese i ei historiebok å gå rundt å sjå. Kvar enkelt sette spor etter seg. Eg nemner i fleng: John P. Kjetså, det var alltid godt å treffe han. Jordmor [[Elen Kjetså]] som var den første som møtte alle honndølar, ho tok imot oss. [[Salve Tønnesland]], min beste ven i tidlig barndom. [[Lars Ljosland]] som kom ruslande på filttøflene sine når han skulle på samvirkelaget og kjøpe skråtobakk som han kalte «svisko», ein humørspreiar. Han spelde fele og var frisør. «Skal du vere fin eller ska du vere på moten?», sa han før han klipte håret. [[Torgrim Moseid]] som heldt styr på alt på stasjonen, til og med viltre gutungar. [[Torgeir Abusdal\|Torgeir]] og [[Gunvald Abusdal]] som laga ei god gammeldags krambu i [[Dåsnes]]. Mari og Siri på Konken var og svært spesielle, for ikkje å gløyme Anna og Jens Birkeland på Misjonshotellet. Augusta og Gunnar Austegard på kafeen i [[Dåsnes]]. Han spelde hardingfele og kalla trekkspelet for ein jammerkommode. [[Torgeir Fennefoss]] var og ein original som skreiv mykje i avisene og handla med dei utrulegaste ting. Jau, det var originalar i fleng i gamle Hornnes. Tenk på alle dei oppe i [[Dåsvannsdalen]]: Oso post, Oso Matson, Gunnar Soltønna og Anders Bakar osv.		Eg kan nemne mange folk ein blir minna om på ei slik kyrkjegardsvandring. Dei ligg der og minner ein om den tida dei var i full aktivitet. Eg har nemnt nokre, men for meg som er gamal, så er det som å lese i ei historiebok å gå rundt å sjå. Kvar enkelt sette spor etter seg. Eg nemner i fleng: John P. Kjetså, det var alltid godt å treffe han. Jordmor [[Elen Kjetså]] som var den første som møtte alle honndølar, ho tok imot oss. [[Salve Tønnesland]], min beste ven i tidlig barndom. [[Lars Ljosland]] som kom ruslande på filttøflene sine når han skulle på samvirkelaget og kjøpe skråtobakk som han kalte «svisko», ein humørspreiar. Han spelde fele og var frisør. «Skal du vere fin eller ska du vere på moten?», sa han før han klipte håret. [[Torgrim Moseid]] som heldt styr på alt på stasjonen, til og med viltre gutungar. [[Torgeir G. Abusdal\|Torgeir]] og [[Gunvald O. Abusdal]] som laga ei god gammeldags krambu i [[Dåsnes]]. Mari og Siri på Konken var og svært spesielle, for ikkje å gløyme Anna og Jens Birkeland på Misjonshotellet. Augusta og Gunnar Austegard på kafeen i [[Dåsnes]]. Han spelde hardingfele og kalla trekkspelet for ein jammerkommode. [[Torgeir Fennefoss]] var og ein original som skreiv mykje i avisene og handla med dei utrulegaste ting. Jau, det var originalar i fleng i gamle Hornnes. Tenk på alle dei oppe i [[Dåsvannsdalen]]: Oso post, Oso Matson, Gunnar Soltønna og Anders Bakar osv.

	Nå ligg dei fleste av dei her tause på kyrkjegarden, men minnene lever. Det er langt mellom originalene nå for tida. Sentralskular, TV og moderne kommunikasjon hindrer at originalitet kan utvikle seg. Alle opplever stort sett dei same ting. Folkelivet er ikkje lenger så fargerikt rundt på bygdene.		Nå ligg dei fleste av dei her tause på kyrkjegarden, men minnene lever. Det er langt mellom originalene nå for tida. Sentralskular, TV og moderne kommunikasjon hindrer at originalitet kan utvikle seg. Alle opplever stort sett dei same ting. Folkelivet er ikkje lenger så fargerikt rundt på bygdene.

Geir Daasvatn: /* Kyrkjegardsvandring */ div. lenker

2015-02-07T16:23:12Z

Kyrkjegardsvandring: div. lenker

← Eldre versjon		Versjonen frå 7. februar 2015 kl. 18:23
Line 53:		Line 53:
	Dette er altså mitt syn. Andre ser kanskje annleis på det.		Dette er altså mitt syn. Andre ser kanskje annleis på det.

	Ein annan person eg sette stor pris på var Arne Tveit. Ånne som me sa. Han var stavmålar og lærde meg å arbeide. Bitten, fetteren min og eg arbeidde fleire år for Ånne i stavbua ved stasjonen. Me var ikkje så enkle, men Ånne fekk skikk på oss. Han var tålmodig og hadde godt humør. Når me la ned arbeidet og ville av og fiske eller bade, da kom han straks heim til oss og overtalde oss til å starte opp igjen. Han var ein meister til å oppmuntre oss og gi oss små fordeler. Etter kvart blei me habile stavplattarar. I første klasse på gymnaset kom Ånne ein dag heim til meg og spurde om eg kunne tenke meg til å vere stavmålar i sommarferien. Eg møtte opp til ein prøve og skulle sortere 200 stav. Eg hadde ingen feil. Då lo Ånne, og Olav Åsen gav meg målebrev.		Ein annan person eg sette stor pris på var Arne Tveit. Ånne som me sa. Han var stavmålar og lærde meg å arbeide. Bitten, fetteren min og eg arbeidde fleire år for Ånne i stavbua ved [[Hornnes stasjon\|stasjonen]]. Me var ikkje så enkle, men Ånne fekk skikk på oss. Han var tålmodig og hadde godt humør. Når me la ned arbeidet og ville av og fiske eller bade, da kom han straks heim til oss og overtalde oss til å starte opp igjen. Han var ein meister til å oppmuntre oss og gi oss små fordeler. Etter kvart blei me habile stavplattarar. I første klasse på gymnaset kom Ånne ein dag heim til meg og spurde om eg kunne tenke meg til å vere stavmålar i sommarferien. Eg møtte opp til ein prøve og skulle sortere 200 stav. Eg hadde ingen feil. Då lo Ånne, og Olav Åsen gav meg målebrev.

	Eg kan nemne mange folk ein blir minna om på ei slik kyrkjegardsvandring. Dei ligg der og minner ein om den tida dei var i full aktivitet. Eg har nemnt nokre, men for meg som er gamal, så er det som å lese i ei historiebok å gå rundt å sjå. Kvar enkelt sette spor etter seg. Eg nemner i fleng: John P. Kjetså, det var alltid godt å treffe han. Jordmor Elen Kjetså som var den første som møtte alle honndølar, ho tok imot oss. Salve Tønnesland, min beste ven i tidlig barndom. Lars Ljosland som kom ruslande på filttøflene sine når han skulle på samvirkelaget og kjøpe skråtobakk som han kalte «svisko», ein humørspreiar. Han spelde fele og var frisør. «Skal du vere fin eller ska du vere på moten?», sa han før han klipte håret. Torgrim Moseid som heldt styr på alt på stasjonen, til og med viltre gutungar. Torgeir og Gunvald Abusdal som laga ei god gammeldags krambu i Dåsnes. Mari og Siri på Konken var og svært spesielle, for ikkje å gløyme Anna og Jens Birkeland på Misjonshotellet. Augusta og Gunnar Austegard på kafeen i Dåsnes. Han spelde hardingfele og kalla trekkspelet for ein jammerkommode. Torgeir Fennefoss var og ein original som skreiv mykje i avisene og handla med dei utrulegaste ting. Jau, det var originalar i fleng i gamle Hornnes. Tenk på alle dei oppe i Dåsvannsdalen: Oso post, Oso Matson, Gunnar Soltønna og Anders Bakar osv.		Eg kan nemne mange folk ein blir minna om på ei slik kyrkjegardsvandring. Dei ligg der og minner ein om den tida dei var i full aktivitet. Eg har nemnt nokre, men for meg som er gamal, så er det som å lese i ei historiebok å gå rundt å sjå. Kvar enkelt sette spor etter seg. Eg nemner i fleng: John P. Kjetså, det var alltid godt å treffe han. Jordmor [[Elen Kjetså]] som var den første som møtte alle honndølar, ho tok imot oss. [[Salve Tønnesland]], min beste ven i tidlig barndom. [[Lars Ljosland]] som kom ruslande på filttøflene sine når han skulle på samvirkelaget og kjøpe skråtobakk som han kalte «svisko», ein humørspreiar. Han spelde fele og var frisør. «Skal du vere fin eller ska du vere på moten?», sa han før han klipte håret. [[Torgrim Moseid]] som heldt styr på alt på stasjonen, til og med viltre gutungar. [[Torgeir Abusdal\|Torgeir]] og [[Gunvald Abusdal]] som laga ei god gammeldags krambu i [[Dåsnes]]. Mari og Siri på Konken var og svært spesielle, for ikkje å gløyme Anna og Jens Birkeland på Misjonshotellet. Augusta og Gunnar Austegard på kafeen i [[Dåsnes]]. Han spelde hardingfele og kalla trekkspelet for ein jammerkommode. [[Torgeir Fennefoss]] var og ein original som skreiv mykje i avisene og handla med dei utrulegaste ting. Jau, det var originalar i fleng i gamle Hornnes. Tenk på alle dei oppe i [[Dåsvannsdalen]]: Oso post, Oso Matson, Gunnar Soltønna og Anders Bakar osv.

	Nå ligg dei fleste av dei her tause på kyrkjegarden, men minnene lever. Det er langt mellom originalene nå for tida. Sentralskular, TV og moderne kommunikasjon hindrer at originalitet kan utvikle seg. Alle opplever stort sett dei same ting. Folkelivet er ikkje lenger så fargerikt rundt på bygdene.		Nå ligg dei fleste av dei her tause på kyrkjegarden, men minnene lever. Det er langt mellom originalene nå for tida. Sentralskular, TV og moderne kommunikasjon hindrer at originalitet kan utvikle seg. Alle opplever stort sett dei same ting. Folkelivet er ikkje lenger så fargerikt rundt på bygdene.

Geir Daasvatn: /* Mitt forhold til Hornnes kyrkje */ rettet litt i tegnsetting

2015-02-07T16:20:00Z

Mitt forhold til Hornnes kyrkje: rettet litt i tegnsetting

← Eldre versjon		Versjonen frå 7. februar 2015 kl. 18:20
Line 43:		Line 43:
	Eg var litt stolt av at det var far som hadde malt kyrkja innvendig. Han var visst med på å male den utvendig og; men då hanen på kyrkjespiret skulle males, då melde han pass. Men Knut Bjørgulfsen ordna det. Han laga seg ein stige av tau. Så heiste han seg opp, malte hanen og firte seg ned igjen. Ingen kunne måle seg med Knut.		Eg var litt stolt av at det var far som hadde malt kyrkja innvendig. Han var visst med på å male den utvendig og; men då hanen på kyrkjespiret skulle males, då melde han pass. Men Knut Bjørgulfsen ordna det. Han laga seg ein stige av tau. Så heiste han seg opp, malte hanen og firte seg ned igjen. Ingen kunne måle seg med Knut.

	Når det var misjonsstevner i kyrkja, var det alltid mykje folk. Då var det spennande om Gunhild eller Knut ~~frå»der~~ Veste» på Kjetså var der. Då blei det i blant litt «bråk», og det var litt spennande tykte me gutungane. Det hendte at ein av dei tok ordet og forkynte den rette lære. Det var slett ikkje vondt meint. Men dei meinte det var noko galt med kyrkja og misjonsforeningane. Lønde prestar og predikantar meinte dei var farisearar. Forsamlinga stemde då i blant i med salmesang for å få dei til å slutte. Eg tykkjer å minnes at Knut då sette seg, men eg trur Gunhild sto til sangen stilna, så ho kunne fullføre ærendet sitt. Men for all del; folka «der Veste» var gode mennesker. Alt dei eigde gav dei til bedehus og misjon. Deira mål i livet var at kristendomen skulle ha framgang og prege samfunnet.		Når det var misjonsstevner i kyrkja, var det alltid mykje folk. Då var det spennande om Gunhild eller Knut frå «der Veste» på [[Kjetså]] var der. Då blei det i blant litt «bråk», og det var litt spennande tykte me gutungane. Det hendte at ein av dei tok ordet og forkynte den rette lære. Det var slett ikkje vondt meint. Men dei meinte det var noko galt med kyrkja og misjonsforeningane. Lønde prestar og predikantar meinte dei var farisearar. Forsamlinga stemde då i blant i med salmesang for å få dei til å slutte. Eg tykkjer å minnes at Knut då sette seg, men eg trur Gunhild sto til sangen stilna, så ho kunne fullføre ærendet sitt. Men for all del; folka «der Veste» var gode mennesker. Alt dei eigde gav dei til bedehus og misjon. Deira mål i livet var at kristendomen skulle ha framgang og prege samfunnet.

	=== Kyrkjegardsvandring ===		=== Kyrkjegardsvandring ===
	Eg har i mange år hatt min gang på kyrkjegarden i Hornnes. Kona mi og eg har i fleire år stelt grava til mine foreldre. Då tok eg meg ofte ein tur rundt på kyrkjegarden og såg på gravplassane. Der låg dei fleste av dei eldre personane frå min barndom. Det er så rart korleis minnene då kjem fram. Der ligg dei som styrde i bygda før. Der ligg foreldrane og slektningane våre. Nå er dei alle like; dei er i Herrens hender. Men enkelte merkte seg ut, og då kan vi stanse litt med dei.		Eg har i mange år hatt min gang på kyrkjegarden i Hornnes. Kona mi og eg har i fleire år stelt grava til mine foreldre. Då tok eg meg ofte ein tur rundt på kyrkjegarden og såg på gravplassane. Der låg dei fleste av dei eldre personane frå min barndom. Det er så rart korleis minnene då kjem fram. Der ligg dei som styrde i bygda før. Der ligg foreldrane og slektningane våre. Nå er dei alle like; dei er i Herrens hender. Men enkelte merkte seg ut, og då kan vi stanse litt med dei.

Geir Daasvatn: /* Litt om dei personene som arbeidde i kyrkja i min barndom/ungdom */ lenkefiks på Alv Halland

2015-02-07T16:18:18Z

Litt om dei personene som arbeidde i kyrkja i min barndom/ungdom: lenkefiks på Alv Halland

← Eldre versjon		Versjonen frå 7. februar 2015 kl. 18:18
Line 34:		Line 34:
	[[Sigurd Faret]] var klokkar. Han hadde tatt over etter Salve Tønnesland. Han var ein traust og solid mann. Eg hadde han i fire – fem år som lærar, og han var flink og grei. Han var god til å lære frå seg, og han greidde å ta seg av viltre gutungar slik at me blei glad i å gå på skule. Eg hadde nok ikkje så lite av Sigurd i meg då eg seinare dreiv som lærar. Sigurd lærde oss praktisk kristendom. Det var i dagleglivet me skulle praktisere kristendomen. Sigurd var og ein praktisk mann. I Faret hadde dei mange grisar, og det hendte når han kom på skulen at han bar preg av at ei sugge hadde fått ungar om natta. Då måtte me trø stille.		[[Sigurd Faret]] var klokkar. Han hadde tatt over etter Salve Tønnesland. Han var ein traust og solid mann. Eg hadde han i fire – fem år som lærar, og han var flink og grei. Han var god til å lære frå seg, og han greidde å ta seg av viltre gutungar slik at me blei glad i å gå på skule. Eg hadde nok ikkje så lite av Sigurd i meg då eg seinare dreiv som lærar. Sigurd lærde oss praktisk kristendom. Det var i dagleglivet me skulle praktisere kristendomen. Sigurd var og ein praktisk mann. I Faret hadde dei mange grisar, og det hendte når han kom på skulen at han bar preg av at ei sugge hadde fått ungar om natta. Då måtte me trø stille.

	Den tredje eg vil nemne som arbeidde i kyrkja, var [[Alv Halland\|Alf Halland]. Han var kyrkjetenar og gravar. Han var ikkje av dei største, men han var ein gild mann. Eg var ofte med han i kyrkja når han skulle ringe inn jule- og nyttårshelga. Den første tida måtte han stå og dra i eit tau, og då var det godt å ha selskap. Alf var ein klok mann. Han hadde tatt artium med gode karakterar, og hans store skuffelse var at han ikkje fekk råd til å gå vidare på skule. Alf var glad i kyrkja og han trivdes med arbeidet. Han fortalde at han i blant dersom han var litt sein, og skulle i kyrkja dagen etter, overnatta i sakrestiet. Han var ikkje mørkredd, og det var langt til [[Birkåsen\|Bjerkåsen]].		Den tredje eg vil nemne som arbeidde i kyrkja, var [[Alv Halland\|Alf Halland]]. Han var kyrkjetenar og gravar. Han var ikkje av dei største, men han var ein gild mann. Eg var ofte med han i kyrkja når han skulle ringe inn jule- og nyttårshelga. Den første tida måtte han stå og dra i eit tau, og då var det godt å ha selskap. Alf var ein klok mann. Han hadde tatt artium med gode karakterar, og hans store skuffelse var at han ikkje fekk råd til å gå vidare på skule. Alf var glad i kyrkja og han trivdes med arbeidet. Han fortalde at han i blant dersom han var litt sein, og skulle i kyrkja dagen etter, overnatta i sakrestiet. Han var ikkje mørkredd, og det var langt til [[Birkåsen\|Bjerkåsen]].

	Alf hadde godt humør og var full av gode historiar. Han kom godt ut av det med prestane, og det var til vanleg eit tillitsfullt forhold. Alf og hjelpepresten Midtgård som var prest rett etter krigen, var gode bussar. Alf kalla Midtgård ærverdige fader. Presten svarte: «Viss ikkje du slutter med å kalle meg ærverdige fader, kjem eg til å kalle deg min vanartede sønn.» Etter at Alf hadde gått av på pensjon, heldt han kontakt med kyrkja. Eit par gonger hugsar eg han var med presten Amlie når denne hadde gudsteneste i Iveland.		Alf hadde godt humør og var full av gode historiar. Han kom godt ut av det med prestane, og det var til vanleg eit tillitsfullt forhold. Alf og hjelpepresten Midtgård som var prest rett etter krigen, var gode bussar. Alf kalla Midtgård ærverdige fader. Presten svarte: «Viss ikkje du slutter med å kalle meg ærverdige fader, kjem eg til å kalle deg min vanartede sønn.» Etter at Alf hadde gått av på pensjon, heldt han kontakt med kyrkja. Eit par gonger hugsar eg han var med presten Amlie når denne hadde gudsteneste i Iveland.

Geir Daasvatn: /* Litt om ting inne i kyrkja */ flere lenker

2015-02-07T16:17:28Z

Litt om ting inne i kyrkja: flere lenker

← Eldre versjon		Versjonen frå 7. februar 2015 kl. 18:17
Line 25:		Line 25:
	Ein kan nemne døypefonten av kleberstein. Døypefatet, altarkalken, lysestakane på altaret og låsen i kyrkjedøra er gamle ting. Interiøret er som de ser nokså enkelt.		Ein kan nemne døypefonten av kleberstein. Døypefatet, altarkalken, lysestakane på altaret og låsen i kyrkjedøra er gamle ting. Interiøret er som de ser nokså enkelt.

	Men legg merke til Kristusfiguren i tre som honndølen Salve Birkås har laga. Og teppet i altarringen som er vevd av Else Marie Jakobsen. Salve var ein trugen kyrkjegjengar og treskulpturane hans med religiøst motiv, er eineståande. Else Marie er verdenskjent for vevkunsten sin. Legg merke til teppet i altarringen. Det er ein tydeleg feil i det. Else Marie vil minne oss om at når vi går til altars, så er vi ikkje feilfrie.		Men legg merke til Kristusfiguren i tre som honndølen [[Salve Birkås]] har laga. Og teppet i altarringen som er vevd av [[:no:Else Marie Jakobsen\|Else Marie Jakobsen]]. Salve var ein trugen kyrkjegjengar og treskulpturane hans med religiøst motiv, er eineståande. Else Marie er verdenskjent for vevkunsten sin. Legg merke til teppet i altarringen. Det er ein tydeleg feil i det. Else Marie vil minne oss om at når vi går til altars, så er vi ikkje feilfrie.

	=== Litt om dei personene som arbeidde i kyrkja i min barndom/ungdom ===		=== Litt om dei personene som arbeidde i kyrkja i min barndom/ungdom ===

Geir Daasvatn: /* Kyrkjebygget. Litt historikk */ noen lenker

2015-02-07T16:16:22Z

Kyrkjebygget. Litt historikk: noen lenker

← Eldre versjon		Versjonen frå 7. februar 2015 kl. 18:16
Line 12:		Line 12:
	Det har stått kyrkje her i lang tid. Alt i 1327 sto det truleg ei stavkyrkje her. Kanskje på andre sida av vegen. Men før denne kyrkja blei bygd, sto det ei rødmalt kyrkje på den andre sida av vegen.		Det har stått kyrkje her i lang tid. Alt i 1327 sto det truleg ei stavkyrkje her. Kanskje på andre sida av vegen. Men før denne kyrkja blei bygd, sto det ei rødmalt kyrkje på den andre sida av vegen.

	Denne kyrkja blei bygd i ~~1826 – 1828~~, og er altså 185 år gamal. På den tid var det ivelendingen Anders Syrtveit som bygde så mange kyrkjer i distriktet, i alt ni. Men vår kyrkje blei bygd av ein byggmeister som heitte Leg Askilsen Hallingskaar. Men han måtte vere ein dårlig byggmeister for tårnet var skjeivt, og når dei ringde med kyrkjeklokka, så rista tårnet så dei var redd det skulle falle ned, heiter det.		Denne kyrkja blei bygd i 1826–1828, og er altså 185 år gamal. På den tid var det ivelendingen [[Anders Syrtveit]] som bygde så mange kyrkjer i distriktet, i alt ni. Men vår kyrkje blei bygd av ein byggmeister som heitte [[Leg Askilsen Hallingskaar]]. Men han måtte vere ein dårlig byggmeister for tårnet var skjeivt, og når dei ringde med kyrkjeklokka, så rista tårnet så dei var redd det skulle falle ned, heiter det.

	Men i tida etter er det gjort store forandringar og utbetringar: Anders Syrtveit bygde nytt tårn, det tårnet vi har i dag. I 1903 blei kyrkjegarden utvida nordover og nedover mot Otra så han stort sett fekk den form han har i dag.		Men i tida etter er det gjort store forandringar og utbetringar: Anders Syrtveit bygde nytt tårn, det tårnet vi har i dag. I 1903 blei kyrkjegarden utvida nordover og nedover mot Otra så han stort sett fekk den form han har i dag.

Geir Daasvatn: /* Innleiing */ lenke på Bernt Gautestad

2015-02-07T16:14:59Z

Innleiing: lenke på Bernt Gautestad

← Eldre versjon		Versjonen frå 7. februar 2015 kl. 18:14
Line 7:		Line 7:

	=== Innleiing ===		=== Innleiing ===
	Eg burde ikkje site her. Eg er gått ut på dato for lenge sidan. Eg har vore pensjonist i 20 år. Det er Bernt Gautestad som har fått meg til dette. Det er så vanskeleg å sei nei til Bernt. Og så må eg innrømme at emnet Hornnes kyrkje interesserer meg. Eg blei døypt og konfirmert her, og når ein har hatt sin barndom og ungdom i Hornnes, ja då kan ein aldri bli noko anna enn honndøl, sjølv om eg flytte frå bygda for 64 år sidan. Nå bur eg ikkje så langt borte, så ein viss kontakt har eg hatt med kyrkja her i dei seinare år. Men det meste eg kjem til å sei i dag, er etter minne. Så ta det med ei klype salt.		Eg burde ikkje site her. Eg er gått ut på dato for lenge sidan. Eg har vore pensjonist i 20 år. Det er [[Bernt Gautestad]] som har fått meg til dette. Det er så vanskeleg å sei nei til Bernt. Og så må eg innrømme at emnet Hornnes kyrkje interesserer meg. Eg blei døypt og konfirmert her, og når ein har hatt sin barndom og ungdom i Hornnes, ja då kan ein aldri bli noko anna enn honndøl, sjølv om eg flytte frå bygda for 64 år sidan. Nå bur eg ikkje så langt borte, så ein viss kontakt har eg hatt med kyrkja her i dei seinare år. Men det meste eg kjem til å sei i dag, er etter minne. Så ta det med ei klype salt.

	=== Kyrkjebygget. Litt historikk ===		=== Kyrkjebygget. Litt historikk ===

Geir Daasvatn: /* Litt om dei personene som arbeidde i kyrkja i min barndom/ungdom */ et par lenker

2015-02-07T16:11:51Z

Litt om dei personene som arbeidde i kyrkja i min barndom/ungdom: et par lenker

← Eldre versjon		Versjonen frå 7. februar 2015 kl. 18:11
Line 34:		Line 34:
	[[Sigurd Faret]] var klokkar. Han hadde tatt over etter Salve Tønnesland. Han var ein traust og solid mann. Eg hadde han i fire – fem år som lærar, og han var flink og grei. Han var god til å lære frå seg, og han greidde å ta seg av viltre gutungar slik at me blei glad i å gå på skule. Eg hadde nok ikkje så lite av Sigurd i meg då eg seinare dreiv som lærar. Sigurd lærde oss praktisk kristendom. Det var i dagleglivet me skulle praktisere kristendomen. Sigurd var og ein praktisk mann. I Faret hadde dei mange grisar, og det hendte når han kom på skulen at han bar preg av at ei sugge hadde fått ungar om natta. Då måtte me trø stille.		[[Sigurd Faret]] var klokkar. Han hadde tatt over etter Salve Tønnesland. Han var ein traust og solid mann. Eg hadde han i fire – fem år som lærar, og han var flink og grei. Han var god til å lære frå seg, og han greidde å ta seg av viltre gutungar slik at me blei glad i å gå på skule. Eg hadde nok ikkje så lite av Sigurd i meg då eg seinare dreiv som lærar. Sigurd lærde oss praktisk kristendom. Det var i dagleglivet me skulle praktisere kristendomen. Sigurd var og ein praktisk mann. I Faret hadde dei mange grisar, og det hendte når han kom på skulen at han bar preg av at ei sugge hadde fått ungar om natta. Då måtte me trø stille.

	Den tredje eg vil nemne som arbeidde i kyrkja, var Alf Halland. Han var kyrkjetenar og gravar. Han var ikkje av dei største, men han var ein gild mann. Eg var ofte med han i kyrkja når han skulle ringe inn jule- og nyttårshelga. Den første tida måtte han stå og dra i eit tau, og då var det godt å ha selskap. Alf var ein klok mann. Han hadde tatt artium med gode karakterar, og hans store skuffelse var at han ikkje fekk råd til å gå vidare på skule. Alf var glad i kyrkja og han trivdes med arbeidet. Han fortalde at han i blant dersom han var litt sein, og skulle i kyrkja dagen etter, overnatta i sakrestiet. Han var ikkje mørkredd, og det var langt til Bjerkåsen.		Den tredje eg vil nemne som arbeidde i kyrkja, var [[Alv Halland\|Alf Halland]. Han var kyrkjetenar og gravar. Han var ikkje av dei største, men han var ein gild mann. Eg var ofte med han i kyrkja når han skulle ringe inn jule- og nyttårshelga. Den første tida måtte han stå og dra i eit tau, og då var det godt å ha selskap. Alf var ein klok mann. Han hadde tatt artium med gode karakterar, og hans store skuffelse var at han ikkje fekk råd til å gå vidare på skule. Alf var glad i kyrkja og han trivdes med arbeidet. Han fortalde at han i blant dersom han var litt sein, og skulle i kyrkja dagen etter, overnatta i sakrestiet. Han var ikkje mørkredd, og det var langt til [[Birkåsen\|Bjerkåsen]].

	Alf hadde godt humør og var full av gode historiar. Han kom godt ut av det med prestane, og det var til vanleg eit tillitsfullt forhold. Alf og hjelpepresten Midtgård som var prest rett etter krigen, var gode bussar. Alf kalla Midtgård ærverdige fader. Presten svarte: ~~« Viss~~ ikkje du slutter med å kalle meg ærverdige fader, kjem eg til å kalle deg min vanartede sønn. Etter at Alf hadde gått av på pensjon, heldt han kontakt med kyrkja. Eit par gonger hugsar eg han var med presten Amlie når denne hadde gudsteneste i Iveland.		Alf hadde godt humør og var full av gode historiar. Han kom godt ut av det med prestane, og det var til vanleg eit tillitsfullt forhold. Alf og hjelpepresten Midtgård som var prest rett etter krigen, var gode bussar. Alf kalla Midtgård ærverdige fader. Presten svarte: «Viss ikkje du slutter med å kalle meg ærverdige fader, kjem eg til å kalle deg min vanartede sønn.» Etter at Alf hadde gått av på pensjon, heldt han kontakt med kyrkja. Eit par gonger hugsar eg han var med presten Amlie når denne hadde gudsteneste i Iveland.

	=== Mitt forhold til Hornnes kyrkje ===		=== Mitt forhold til Hornnes kyrkje ===