I helga var eg, som eg fortalde fredag, p\u00e5 Sand\u00f8ya ved Brevik p\u00e5 bes\u00f8k hos Margunn og Stein. Dei har kj\u00f8pt seg hus der, litt oppe p\u00e5 \u00f8ya med utstikt fr\u00e5 Brevikbrua i nord heilt s\u00f8r til Langesund. \u00c5 sitje der i stova eller p\u00e5 kj\u00f8kenet med ein slik utsikt og fylgje den yrandre trafikken i fjorden av sm\u00e5b\u00e5tar i sakte fart og sm\u00e5b\u00e5tar i stor fart via st\u00f8rre b\u00e5tar til store containerskip og gasstankarar er ei oppleving for ein landkrabbe som ikkje ser sj\u00f8en til dagleg.<\/p>\n
Ferja over til Sand\u00f8ya tek seks bilar, s\u00e5 ein b\u00f8r helst bestille plass, og det hadde vi gjort til avgangen fredagskvelden klokka 2010. Det tek bare 10 minutt over fjorden, og snart kunne vi k\u00f8yre i land p\u00e5 andre sida. P\u00e5 eit skilt p\u00e5 kaien i Brevik stod det at det bare er lov med nyttek\u00f8yring p\u00e5 Sand\u00f8ya, p\u00e5 grunn av vegen sin standard. Og vegen er smal, ikkje lett \u00e5 m\u00f8te ein bil, d\u00e5 m\u00e5 ein helst ut av vegen for \u00e5 kome forbi. Ja sj\u00f8lv ein syklist kan vere vanskeleg \u00e5 passere.<\/p>\n
Difor la vi oss bak ei jente som sykla opp bakken fr\u00e5 kaien. Ho tr\u00f8dde krafting, men bakken var helst tung, s\u00e5 til slutt m\u00e5tte ho hoppe av og spasere litt. Ho svinga inn same sidevegen som Stein, og vi fylgde etter. Vel framme i tunet til Stein og Margunn hoppa han ut av bilen og gjekk for \u00e5 helse:
\n-Er du den nye naboen v\u00e5r?
\n-Ja, eg er vel det. Eg heiter Elisabeth. Vi flytta inn 1. juni.
\n-De har fin utsikt og mykje sol.
\n-Ja, eg trur vi har meir enn dykk.
\n-Men litt meir vind og.<\/p>\n
Medan samtalen gjekk, det var solgangsbris og ein kunne godt kjenne vinden denne kvelden, sj\u00f8lv om det vel hadde stilna, klokka var n\u00e6r ni, parkerte eg og kom meg ut av bilen.<\/p>\n
-Neimen, Harald! ropa Elisabeth.
\n-Han var jo l\u00e6reren min i Valle!<\/p>\n
Eg skj\u00f8na mest ingenting, men oppdaga etter kvart at det stemte. Det er gjerne slik at n\u00e5r ein m\u00f8ter ein person heilt utanom den vanlege samanhengen, s\u00e5 er det i alle fall for meg slik at eg treng litt tid f\u00f8r samanhengen mellom ansikt og namn fungerer.<\/p>\n
Og sant nok, sj\u00f8lv om det var runne ein del vatn i havet sidan ho gjekk p\u00e5 ungdomsskulen i Valle, s\u00e5 var det Elisabeth som stod i tunet hos Margunn og Stein. Ho helste p\u00e5 Margunn og, og plutseleg var det klart for oss alle at verda ikkje alltid er s\u00e5 stor.<\/p>\n
At ein kan oppleve slikt meir enn ein gong, skal eg fortelje meir om i morgon.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I helga var eg, som eg fortalde fredag, p\u00e5 Sand\u00f8ya ved Brevik p\u00e5 bes\u00f8k hos Margunn og Stein. Dei har kj\u00f8pt seg hus der, litt oppe p\u00e5 \u00f8ya med utstikt fr\u00e5 Brevikbrua i nord heilt s\u00f8r til Langesund. \u00c5 sitje der i stova eller p\u00e5 kj\u00f8kenet med ein slik utsikt og fylgje den yrandre trafikken … Les meir om Verda er ikkje alltid s\u00e5 stor<\/span>