Det vart bilk\u00f8yring heim att og. Fr\u00e5 Valnesfjord drog vi til Polarsirkelen H\u00f8yfjellshotell, det einast h\u00f8gfjellshotellet i Nord-Norge, sa ho som dreiv det d\u00e5 vi kom dit. Til tross for stive prisar la vi oss inn der og kunne sove i L\u00f8nsdal, plent som for aldri s\u00e5 mange \u00e5r sidan, d\u00e5 vi ein gong k\u00f8yrde fr\u00e5 Dovre og hit med ungar i bilen, det var over 1000 km p\u00e5 ein dag, og den dagen var lang for b\u00e5de oss og ungane. D\u00e5 fekk vi ei hytte, no l\u00e5g vi inne p\u00e5 hotellet. F\u00f8r vi sovna, gjekk Nordlandsbanen forbi s\u00f8rover, og p\u00e5 morgonen var det eit tog som drog nordover, men elles var det stille og roleg, eg trur vi var om lag 20 gjester p\u00e5 hotellet denne natta til onsdag. Eg hadde skrive p\u00e5 bloggen f\u00f8r vi drog fr\u00e5 Hadselhamn, s\u00e5 m\u00e5let mitt om eit innlegg kvar dag, vart innfridd denne dagen og.<\/p>\n
Vi tok ein roleg morgon f\u00f8r vi sette kursen mot Saltfjellet. Langt oppe p\u00e5 fjellet kom eg p\u00e5 at eg ikkje hadde teke noko bilete av denne historiske bygningen, men det f\u00e5r vere til ein annan gong, eg snudde ikkje. Vi stoppa heller ikkje p\u00e5 Polarsirkelsenteret, men gledde oss over ny veg i h\u00f8ve til den vi k\u00f8yrde f\u00f8r, som visst nok var bygd av 30.000 krigsfangar under 2. verdskrigen, etter det eg fekk med meg fr\u00e5 NAFs vegbok. N\u00e5r vi er p\u00e5 tur, les Reidun fr\u00e5 den n\u00e5r det h\u00f8ver slik.<\/p>\n
P\u00e5 Mo satsa vi p\u00e5 \u00e5 treffe Terje og Ann-Torhild, han er diakon der. Men d\u00e5 vi langt om lenge hadde leita oss fram til den adressa vi hadde, var det heilt andre namn p\u00e5 postkassen der, og det var ikkje svar p\u00e5 nokon av dei telefonnummera vi hadde heller, s\u00e5 vi m\u00e5tte bare sende vennlege tankar til dei. Eg tenkte litt p\u00e5 om eg skulle sl\u00e5 p\u00e5 tr\u00e5den til Marius Helg\u00e5, som er ein wikipedianar som jobbar p\u00e5 Nasjonalbiblioteket der, men det leid langt p\u00e5 dag, og vi bestemte oss for \u00e5 reise vidare.Etter \u00e5 ha lege bak lastebilar og campingvogner ned Dunderlandsdalen sa eg Sverige! og snart var vi ved Umbukta.I s\u00f8r s\u00e5g vi Okstindane, Nord-Noregs h\u00f8gaste fjell Oksskolten skrapa i skyene med sine 1916 meter.<\/p>\n
Turen nedover langs Um\u00e5n var vakker og i T\u00e4rnaby \u00e5t vi r\u00f8ykt sik – heile fisken kom p\u00e5 tallerken med b\u00e5de hovud og spor, men under skinnet l\u00e5g det nydelegaste kj\u00f8tet ein kunne tenke seg.<\/p>\n
Vegane i Sverige gjer det naturleg \u00e5 halde h\u00f8g fart, Indlandsvegen har 100 km\/t som fartsgrense i mil etter mil. Vi stoppa ikkje f\u00f8r vi kom til \u00d8stersund, der fekk vi eit rom til kanpt 800 kroner med frukost. Mitt forrige innlegg p\u00e5 bloggen kom derifr\u00e5, dei hadde ein PC i resepsjonen som ein kunne l\u00e5ne.<\/p>\n
Eg ser at eg ikkje f\u00e5r plass til alt eg har \u00e5 seie i kveld, s\u00e5 du f\u00e5r halde ut til i morgon f\u00f8r du f\u00e5r neste rapport.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Det vart bilk\u00f8yring heim att og. Fr\u00e5 Valnesfjord drog vi til Polarsirkelen H\u00f8yfjellshotell, det einast h\u00f8gfjellshotellet i Nord-Norge, sa ho som dreiv det d\u00e5 vi kom dit. Til tross for stive prisar la vi oss inn der og kunne sove i L\u00f8nsdal, plent som for aldri s\u00e5 mange \u00e5r sidan, d\u00e5 vi ein gong k\u00f8yrde … Les meir om Heller i svensk skog enn bak norske lastebilar<\/span>