**Lars Osa fortel vidare i boka si om korleis det bar til at han m\u00f8tte Hermine:**<\/p>\n
Eg fekk sidan vita korleis det hadde bore til at dei kom p\u00e5 at dei skulde helsa p\u00e5 meg. Dei hadde fenge auga p\u00e5 ein h\u00f8g kar som gjekk og rusla \u00e5leine og s\u00e5g s\u00e5 inderleg einsleg ut. “Han ser ut som han kunne vere nordmann,” sa Hermine. “Ja, det er m\u00e5laren Lars Osa”, svara broren. “Kom, so gjeng me bort og helsar p\u00e5 han.” Det var kanskje ikkje fritt han kom til \u00e5 trega p\u00e5 det framlegget. Ikkje ein dag etter den trong eg g\u00e5 \u00e5leine og sj\u00e5 sturen ut. Me var trottige til \u00e5 g\u00e5 p\u00e5 sj\u00e5et og kunstsamlingane. Sakta var me tri saman for det meste. Men ymse ytre tilh\u00f8ve gjorde sitt til \u00e5 f\u00f8ra Hermine og meg n\u00e6rmare saman, fyrst bokstaveleg tala, og sidan….<\/p>\n
Det hekk soleis i hop at ein dag me fylgdest heim fr\u00e5 sj\u00e5et, fekk me ei sturtbyga yver oss; det ausregnde. Meg stod det inkje p\u00e5, for eg hadde regnhatt med, retteleg ein rusk av ein paraply; han var korkje ny eller av finaste slag, men n\u00e5r han vart v\u00e5t, vart han so slikjande blank, som han skulde vore av silke, so eg tykte sakta eg kunne bjoda rom under han \u00e5t ei dama! Han skylte godt for oss b\u00e5e, og hadde so gjort end\u00e5 um ho ikkje hadde halde so fast i armen min og kurra seg so tett inn til meg som ho gjorde. I armen vart ho hangande so lenge bya varde, og vel so det, trur eg helst. Det var verre for bror hennar. Han hadde havt ein stor gamal paraply med heimantil, som s\u00e5g soleis ut at han var brydd av det og freista gl\u00f8yma han etter seg p\u00e5 kvar restaurant han var innum. Men han var ikkje fyrr i d\u00f8ri, p\u00e5 utveg, fyrr ein kelnar kom springande etter han med dette skrymslet av ein paraply og flidde han – i von um drikkepengar. Endeleg hadde det likevel lukkast \u00e5 koma ifr\u00e5 han, og det var like fyre denne regndagen. No gjekk han der attmed oss med uppbretta tr\u00f8yekrage og nedbretta hatteband; han s\u00e5g ut som ei v\u00e5t kr\u00e5ka, og var likso misn\u00f8gd som me andre var veln\u00f8gde. Misn\u00f8gjet kom visst b\u00e5de av hans eige tilstand og av v\u00e5rt. Han tok snart til \u00e5 orda framp\u00e5 med systeri um det ikkje var best ho reiste heim. Men etter den dagen gl\u00f8ymde eg aldri \u00e5 taka den store regnhatten med p\u00e5 turane v\u00e5re, og hermine og eg speida b\u00e5e like vonfulle p\u00e5 himmelen, um det ikkje skulde syna seg ei sky som sp\u00e5dde ei dugeleg regnbrosa, for d\u00e5 kunde me g\u00e5 i leidestand under paraplyen, anten me hadde bror hennar med til fylgjesvein og vaktmann eller me skulde slumpa til \u00e5 m\u00f8ta andre landsmenn og kjende.<\/p>\n
Suti, eller umsuti, for systeri lema snart, for eg m\u00e5tte fara heim, av di r\u00e5di inkje rakk til noko lenger upphald. Hermine vart verande i Paris til \u00e5ret var ute som ho hadde skipa seg til \u00e5 vere der. For ho tok eit skeid p\u00e5 Sorbonne og h\u00f8yrde fyrelesingar og vilde fli upp fransken sin. Att\u00e5t det at ho umsette b\u00f8ker, dreiv ho med elevar i fransk. Millom deim so ho las med p\u00e5 denne tid, – eg trur helst det var like etter ho kom heim att fr\u00e5 dette Paris-upphaldet, var det tvo emnelege bondegutar fr\u00e5 Vestlandet, J. E. Maakestad fr\u00e5 Ullensvang og Lars Eskeland fr\u00e5 Stord. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
**Lars Osa fortel vidare i boka si om korleis det bar til at han m\u00f8tte Hermine:** Eg fekk sidan vita korleis det hadde bore til at dei kom p\u00e5 at dei skulde helsa p\u00e5 meg. Dei hadde fenge auga p\u00e5 ein h\u00f8g kar som gjekk og rusla \u00e5leine og s\u00e5g s\u00e5 inderleg einsleg ut. “Han … Les meir om Meir om Hermine 2<\/span>