Som eg skreiv for nokre dagar sidan: **Sorgen og gleden de vandre til hope.** Sist laurdag var eg i bryllaup, i g\u00e5r var det tid for gravferd. Sj\u00f8lv om vi ikkje var s\u00e5 n\u00e6re vener, valde vi \u00e5 dra til Flekkefjord og fylgje bror til svogeren min til grava.<\/p>\n
Det slo meg at lektoren p\u00e5 Flekkefjord videreg\u00e5ande skule hadde vakse saman med byen etter 34 \u00e5r p\u00e5 skulen der. Familien hadde tenkt \u00e5 vere der ei kort tid, men slik vart det ikkje. Dei slo rot i byen og fann seg til rette der, ikkje minst fordi dei hadde funne mange aktivitetar som dei hadde blitt med i. \u00c5 h\u00f8yre vener fortelje om engasjement og glede i liv og fellesskap var triveleg og godt \u00e5 f\u00e5 med seg.<\/p>\n
\u00c5 h\u00f8yre familien fortelje om realismen i m\u00f8te med kreft, var ikkje mindre interessant. Som biolog hadde han sett seg godt inn i det som skjedde, og d\u00e5 det etter kvart synte seg \u00e5 vere ur\u00e5d \u00e5 stoppe sjukdomen, hadde han lagt til rette b\u00e5de p\u00e5 skulen og elles for \u00e5 gjere seg ferdig med livsverket. Helst ville han at kyrkjelyden skulle syngje \u00c5 hvor salig \u00e5 f\u00e5 vandre<\/em> medan kista vart f\u00f8rt ut av kyrkja, men det enda med at vi song den f\u00f8r kista vart boren ut. Han gledde seg til \u00e5 f\u00e5 heimlov, sj\u00f8lv om han s\u00e5 gjerne ville f\u00e5tt opplevd barnebarns vekst og m\u00f8te med livet.<\/p>\n Rektor ved skulen, som hadde arbeidd saman med han i alle dei 34 \u00e5ra som kollega og sidan som leiar, fortalde at dei hadde skj\u00f8na kva veg det gjekk til jol, og difor markert slutten p\u00e5 yrkeskarrieren ved joleavslutninga. Likevel heldt han ut til skule\u00e5ret var slutt, kollegaene hadde f\u00e5tt melding om d\u00f8dsfallet siste skuledagen. S\u00e5 var og kyrkja midt i Flekkefjord sentrum nesten heilt fullsett i gravferda.<\/p>\n I minnesamv\u00e6ret vart biletet av ein inspirerande l\u00e6rar fargelagd av fleire. Mest imponerande var det \u00e5 h\u00f8yre borna, som alle valde \u00e5 trekke fram eit lite minne fr\u00e5 pappa og dele med oss andre. Det var glede og takk som prega biletet dei teikna der i Ungdomshallen, huset til KFUK\/KFUM i Flekkefjord, som hadde vore ramme om mykje av livet til familien.<\/p>\n \u00c5, hvor salig \u00e5 f\u00e5 vandre Som eg skreiv for nokre dagar sidan: **Sorgen og gleden de vandre til hope.** Sist laurdag var eg i bryllaup, i g\u00e5r var det tid for gravferd. Sj\u00f8lv om vi ikkje var s\u00e5 n\u00e6re vener, valde vi \u00e5 dra til Flekkefjord og fylgje bror til svogeren min til grava. Det slo meg at lektoren p\u00e5 … Les meir om Sorgen og gleden 2<\/span>
\nhjemad ved v\u00e5r Faders h\u00e5nd.
\nSnart er slutt v\u00e5r \u00f8rkenvandring,
\nvi g\u00e5r inn i Kanaans land.
\n Herlig sangen der skal bruse,
\n sterk som lyden av en mektig flod.
\n \u00c6re v\u00e6re Gud og Lammet
\n som oss kj\u00f8pte med sitt blod.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"