Eg les i boka S\u00f8vn, utgitt som Kjempefakkel p\u00e5 Gyldendal i 1968 om ein mann som i New York i 1959 heldt seg vaken i 200 timar. Han heitte Peter Tripp og gjorde det til inntekt for ei innsamling til eit poliofond. Seinare kom fleire andre som heldt seg vakne end\u00e5 lenger, den lengste klarte visst 11 d\u00f8gn.<\/p>\n
Det m\u00e5 jo vere frivillig tortur. Eg s\u00f8v gjerne fleire gonger i l\u00f8pet av eit d\u00f8ger, men ein gammal mann m\u00e5 jo opp om natta, s\u00e5 det vert sjeldan meir enn fem timar om gongen. Det er jo litt lite, s\u00e5 truleg er eg fortare tr\u00f8ytt om eg hadde f\u00e5tt meg \u00e5tte timar i strekk f\u00f8r eg m\u00e5tte opp.<\/p>\n
F\u00f8r hende det sjeldan at eg dr\u00f8ymde, i alle fall hugsa eg ikkje draumen n\u00e5r eg vakna. No kan det bli lange forteljingar av det eg har dr\u00f8ymt om natta. Men ingen er interessert i \u00e5 h\u00f8yre dei forteljingane, s\u00e5 eg har funne ut at eg kan halde dei for meg sj\u00f8lv.<\/p>\n
Mor dr\u00f8ymde ogs\u00e5 og kunne fortelje fr\u00e5 draumar ho hadde hatt. Me lo av henne og tykte ikkje det var interessant i det heile, s\u00e5 historia kjem att.<\/p>\n
No n\u00e5r bloggen er ferdig, er det vel tid for \u00e5 ta ein tur i draumeland.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Eg les i boka S\u00f8vn, utgitt som Kjempefakkel p\u00e5 Gyldendal i 1968 om ein mann som i New York i 1959 heldt seg vaken i 200 timar. Han heitte Peter Tripp og gjorde det til inntekt for ei innsamling til eit poliofond. Seinare kom fleire andre som heldt seg vakne end\u00e5 lenger, den lengste klarte … Les meir om S\u00f8vn<\/span>