Erik Kjebekk har nokre interessante artiklar i Setesd\u00f8len denne jula. Dei stod i nr. 101 og 102, avisene som kom ut 23. desember og 30. desember. Her fortel han om juleheftene, som var ein fast tradisjon i v\u00e5r barndom og ungdomstid. I v\u00e5re dagar er det ikkje s\u00e5 mange att, og tradisjonen med \u00e5 g\u00e5 p\u00e5 d\u00f8rene og selje julehefter er vel snart heilt borte.<\/p>\n
Sj\u00f8lv har eg og hatt mine rundar med julehefter. Dei prosentene me kunne f\u00e5 om vi selde julehefter var det ikkje alltid s\u00e5 lett \u00e5 f\u00e5 ut, for om me ikkje fekk selt alle heftene, vart det lite provisjon n\u00e5r oppgjeret kom. Men me hadde vore faste kundar som gjerne kj\u00f8pte heftene, og s\u00e5 var det nokre som slo d\u00f8ra att n\u00e5r dei s\u00e5g kven som stod utanfor.<\/p>\n
Kjebekk fortel og om dei kristelege julheftene. Det er mest utruleg at Ved juletid hadde 125.000 i opplag. Det skulle eit ganske godt organisert arbeid til for \u00e5 selje s\u00e5 mange hefter ved \u00e5 g\u00e5 p\u00e5 d\u00f8rene.<\/p>\n
D\u00e5 eg vart redakt\u00f8r av Fiskerens Venn i 1972, fylgde ogs\u00e5 arbeidet med juleheftet med. Fiskerens Venn hadde ganske h\u00f8ge opplagstal, s\u00e5 det var ein god medsk\u00f8yt i den \u00f8konomiske drifta av bladet. Men det var eit stort ekstra-arbeid \u00e5 skaffe stoff til \u00e5 fylle bladet, sj\u00f8lv om vi hadde nokre faste skribentar som tidleg kom med artiklar. Men s\u00e5 var det jo eit problem at ein helst ikje skulle ha meir enn ein artikel av kvar forfattar. Det var ikkje alltid s\u00e5 lett \u00e5 f\u00e5 til, s\u00e5 i innspurten vart det ofte til at ein treiv etter det ein hadde for handa.<\/p>\n
Etter at eg kom til Valle, var eg med i Skriftstyret for Jol i Setesdal eit par \u00e5r. Medan Fiskerens Venns julehefte vel knapt kjem ut i s\u00e6rleg stort opplag lenger og kanskje ikje lenger vert seld p\u00e5 d\u00f8rene, har Jol i Setesdal halde stand i 50 \u00e5r. Opplaget er rett nok no redusert til 2000 las eg i bladet, Kjebekk skriv at dei fleste heftene ikkje publiserte opplagstalet.<\/p>\n
Korleis det var med Fiskerens Venn, hugsar eg ikkje. Men framleis blar eg gjennom dei kristelege julehfetene som kjem i min veg i den s\u00f8te juletid.<\/p>\n
Kjebekk nemner bare dei nynorske heftene i artikkelen. Men vi gledde oss og over 91 Stomperud og Knoll og Tott, Fiinbeck og Fia. Fleire av desse er framleis \u00e5 f\u00e5 som julehefter og gjev grunnlag for litt humring meir enn ein gong. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Erik Kjebekk har nokre interessante artiklar i Setesd\u00f8len denne jula. Dei stod i nr. 101 og 102, avisene som kom ut 23. desember og 30. desember. Her fortel han om juleheftene, som var ein fast tradisjon i v\u00e5r barndom og ungdomstid. I v\u00e5re dagar er det ikkje s\u00e5 mange att, og tradisjonen med \u00e5 g\u00e5 … Les meir om Julehefter<\/span>