Det er ikkje alltid s\u00e5 mykje som skal til. Best som du g\u00e5r der, s\u00e5 ligg du der. P\u00e5 trynet. Det skjedde meg i g\u00e5r kveld, vi hadde vore i Mandal p\u00e5 eit m\u00f8te og skulle inn i huset v\u00e5rt. Og plutseleg l\u00e5g eg der, med ansiktet i nysl\u00e5tt plen. Ettersom eg hadde hendene fulle, rakk eg ikkje \u00e5 ta meg for heller.<\/p>\n
For oss som er store er det ikkje bare bare \u00e5 kome seg opp fr\u00e5 horisontalen heller, vi vil helst ha noko \u00e5 basere l\u00f8ftet p\u00e5. S\u00e5 eg kauka p\u00e5 kona, ho var g\u00e5tt inn f\u00f8r meg, og d\u00e5 ho fekk sj\u00e5 meg, kom ut med noko eg kunne st\u00f8tte meg p\u00e5, og sm\u00e5tt om senn kom eg meg opp i vertikalen. Men venstre kneet likte korkje fallet eller l\u00f8ftet, s\u00e5 no er eg bare halvt f\u00f8rleg i h\u00f8ve til f\u00f8r.<\/p>\n
Eg kan ikkje fri meg fr\u00e5 tanken p\u00e5 at det kunne ha g\u00e5tt mykje verre. Eg kunne treft trappa eller blomsterpotta som eg landa ved sida av. I staden trefte eg mjukt gras, kona lo helst litt av meg d\u00e5 ho s\u00e5g meg med grastuster p\u00e5 hake og nase og panne. \u00c5 g\u00e5 p\u00e5 trynet unnar eg ingen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Det er ikkje alltid s\u00e5 mykje som skal til. Best som du g\u00e5r der, s\u00e5 ligg du der. P\u00e5 trynet. Det skjedde meg i g\u00e5r kveld, vi hadde vore i Mandal p\u00e5 eit m\u00f8te og skulle inn i huset v\u00e5rt. Og plutseleg l\u00e5g eg der, med ansiktet i nysl\u00e5tt plen. Ettersom eg hadde hendene fulle, … Les meir om P\u00e5 trynet<\/span>