I g\u00e5r henta Astrid Nomeland og Anny Brokke burmesiske kvinner i Valle for \u00e5 ta dei med p\u00e5 Nomeland bedehus til kvinnem\u00f8te. Eg var ikkje der, men eg fekk ei god forteljing fr\u00e5 dei burmesarane som var der, det hadde vore mat, utlodning, sang og andakt og dei hadde hatt det fint. Dei forstod nok ikkje alt, men det gjorde ikkje dei norske heller, for burmesarane song p\u00e5 sitt spr\u00e5k. Men den kristne fellesskapen treng ikkje alltid spr\u00e5k, ein merker han over spr\u00e5kgrensene. Og dei som har vore i Norge s\u00e5 lenge at dei har funne seg til rette i landet v\u00e5rt og i m\u00f8rketida, set pris p\u00e5 \u00e5 m\u00f8te andre kvinner til kristent fellesskap sj\u00f8lv om spr\u00e5ket ikkje alltid heng med.<\/p>\n
Det er no kome tre nye burmesarar til Valle. Eg vil nok tru at det var ikkje den beste tida \u00e5 kome fr\u00e5 Malaysia til Valle. Dei har vore i h\u00f8gkommiss\u00e6ren for flyktningar i Malaysia si varetekt og venta p\u00e5 \u00e5 f\u00e5 ein stad dei kunne bu. S\u00e5 vart det Valle i desember.<\/p>\n
No er situasjonen den at folk som kjem fr\u00e5 andre deler av verda, m\u00e5 ha legesjekk n\u00e5r dei kjem hit. Noko kan gjerast i Valle, men ofte m\u00e5 dei til sjukehuset for \u00e5 f\u00e5 kontrollar som ikkje kan gjerast av kommunelegen. Det skjedde denne veka, og n\u00e5r ein er ny i landet, er det ikkje like lett \u00e5 finne ut av korleis ting fungerer. Dei trudde drosjen skulle vente, men den hadde bare f\u00e5tt bestilling p\u00e5 tur til sjukehuset, s\u00e5 den tok med seg andre pasientar heimover f\u00f8r burmesarane var ferdige. S\u00e5 kom dei ut og fann etter kvart ut at bilen dei hadde kome med, ikkje var \u00e5 finne, og n\u00e5r ein ikkje kan spr\u00e5ket, er det ikkje s\u00e5 lett \u00e5 finne ut kva ein skal gjere. Med ein del telefonar heim til folk som kan spr\u00e5ket deira og hjelp fr\u00e5 fleire hald fekk dei etter kvart bil, men sj\u00e5f\u00f8ren var utlending som aldri hadde vore i Valle f\u00f8r, s\u00e5 han ville helst ikkje lenger enn til Rysstad. Men etter kvart kom dei til Valle, der passasjerane i m\u00f8rket ikkje visste kor dei budde og sj\u00e5f\u00f8ren heller ikkje hadde peiling. Etter nye telefonar kom dei til slutt fram til huset til ein annan burmesar og mor og far og ein to m\u00e5nader gammal baby kunne falle til ro etter ein lang dag, fr\u00e5 klokka 7.45 til klokka 21 p\u00e5 tur i eit ukjent land med ukjende folk.<\/p>\n
Men eg meiner at no etter kvart er det p\u00e5 tide \u00e5 f\u00e5 gatenamn og husnummer i Valle. Ovanst\u00e5ande skulle vel seie sitt om det.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I g\u00e5r henta Astrid Nomeland og Anny Brokke burmesiske kvinner i Valle for \u00e5 ta dei med p\u00e5 Nomeland bedehus til kvinnem\u00f8te. Eg var ikkje der, men eg fekk ei god forteljing fr\u00e5 dei burmesarane som var der, det hadde vore mat, utlodning, sang og andakt og dei hadde hatt det fint. Dei forstod nok … Les meir om I eit nytt land<\/span>